To Χ-Files του 2016 θυμίζει το X-Files του 2002. Γιατί όμως αυτό δεν είναι απαραίτητα και καλό
Κάποιοι τυχεροί είδαν (επίσημα) τα πρώτα τρία επεισόδια του νέου κύκλου. Και μας μεταφέρουν ότι μόνο το τρίτο μπορεί να σταθεί στο τηλεοπτικό σύμπαν του 2016. Από τη Νικολέτα Μακρή
Υπάρχει μεγάλη αναμονή για το αναγεννημένο X-Files το οποίο κάνει πρεμιέρα την Κυριακή 24 Ιανουαρίου στο αμερικάνικο Fox (και τη Δευτέρα 25 Ιανουαρίου στο ελληνικό Fox). Κάποιοι τηλεκριτικοί μεγάλων μέσων είχαν την ευκαιρία να δούνε τα πρώτα 3 επεισόδια για να πάρουν μια ιδέα του τι είναι αυτό το καινούργιο X-Files. Ανάμεσα σε αυτούς και ο Brian Moylan του Guardian. Όπως λοιπόν σχολίασε ο Moylan, σε αυτούς τους τηλεοπτικούς καιρούς η επιστροφή του X-Files μοιάζει περισσότερο με ένα είδος «ανάνηψης» παρά με μια πραγματική αναπροσαρμογή της σειράς. Το X-Files διαθέτει τα αστέρια του και τον Chris Carter, τον δημιουργό, όλους πίσω για ένα νέο γύρο. Αυτό σημαίνει ότι τυπικά δεν υπήρξε αναζωογόνηση του προϊόντος. Δημιούργησαν ένα επεισόδιο X-Files του 2002 το οποίο προβλήθηκε το 2016 σαν να έχει επιστρέψει μέσα από κάποιο είδος σκουληκότρυπας για την οποία ο Mulder και η Scully θα επιφορτισθούν με την έρευνα της. Δεν βλέπουμε τηλεόραση όπως παλιά. Ζούμε στην εποχή της μεγάλης προσφοράς επεισοδίων σειρών που δεν προλαβαίνουμε να παρακολουθήσουμε πλέον. Ο κάθε παραγωγός έχει το άγχος να βρει κοινό πριν το «τσιμπήσει» κάποια νέα πρόταση του Netflix.
Το πρώτο επεισόδιο μας βάζει πίσω στη μέση της μεγάλης συνωμοσίας, που είχε σταματήσει το 2002. Το X-Files έκλεισαν, αλλά ο Ted O`Malley καλεί τον Mulder, που είναι πλέον εκτός κυκλώματος, και την Scully, που είναι πλέον μια επιτυχημένη χειρουργός, να εξετάσουν το σώμα ενός κοριτσιού από τη Ρωσία που υποτίθεται ότι αποτέλεσε αντικείμενο πειράματος από εξωγήινους. Φυσικά, μετά από λίγες ώρες μαζί, το FBI στρατολογεί τους δύο πρωταγωνιστές για να ξανανοίξουν τις έρευνες τους.
Το X-Files ποτέ δεν βιάζονταν για να μας δώσουν όλες τις απαντήσεις για την παγκόσμια συνωμοσία και το ίδιο ισχύει και εδώ. Επισήμως, αυτό το επεισόδιο συμπεριφέρεται ακριβώς όπως ένα κλασικό, αν και ο Carter προσπαθεί να δώσει μέσω του Mulder κάποιες νέες κατευθύνσεις για το γιατί ο κόσμος θα μπορούσε να είναι εναντίον του. Εδώ βλέπουμε κάποιες επιρροές από Edward Snowden. Είναι πολύ γελοίο να το πιστέψει κανείς. Είναι σαν να λέμε «Ω, δεν ήταν τα σημεία των καιρών της δεκαετίας του `90 που ήταν το πρόβλημα. Ήταν τα σημεία των καιρών του σήμερα!»
Όσο τρελές και περίπλοκες μπορεί να είναι οι νέες υποθέσεις του Mulder, δεν μπορούν να τραβήξουν το X-Files στο σήμερα. Είναι περισσότερο σαν η Μαντόνα να προσλαμβάνει έναν hip παραγωγό ή ο θείος σας να προσπαθεί να μάθει το Snapchat. Ο Carter ξέρει ότι πρέπει να προσαρμοστεί στο σήμερα, αλλά μόνο με την προσθήκη μερικών νέων «αγωνιών» και χωρίς να αλλάξει το στυλ της σειράς (αν και τα ειδικά εφέ δείχνουν να έρχονται από την προηγούμενη δεκαετία), δείχνει σαν να θέλει να πάει μακριά αλλά να παραμένει στάσιμος συγχρόνως.
Το πρώτο επεισόδιο τελειώνει με ένα κλασσικό τρόπο που παραπέμπει στη μυθολογία X-Files και η εντύπωση που δίδεται είναι ότι με μόνο έξι επεισόδια στη νέα σεζόν, θα πρέπει να υπάρχει κάθε εβδομάδα μια σταδιακή διείσδυση στην παγκόσμια συνωμοσία της γης. Αντ `αυτού το δεύτερο επεισόδιο μας συστήνει με το “τέρας της εβδομάδας” μια συνήθη τακτική των X-Files που γεφυρώνει το χάσμα, όταν ο Mulder δεν κυνηγάει τη χαμένη αδελφή του ή τα UFO (δείτε παρακάτω τρεις σκηνές του δεύτερου επεισοδίου).
Η σειρά ασχολείται με αυτό το θέμα σαν να φοράει ένα ρετρό σακάκι κάτι που στην πραγματικότητα φαίνεται cool. Σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από NCIS, πρέπει να έχεις κάποια κότσια για να ασχοληθείς με τέτοιο θέμα. Η αλήθεια είναι ότι το τέρας του δεύτερου επεισοδίου φαίνεται λίγο κουρασμένο, δεδομένου ότι είναι λίγο πολύ παρόμοιο με πολλά από τα πράγματα που έχουμε δει από την Marvel τα τελευταία δύο χρόνια. Από την άλλη πλευρά είναι μια καλή αφορμή για να ξαναδούμε τους παλιούς καλούς Mulder και Scully στα γνωστά μονοπάτια.
Το τρίτο επεισόδιο, ωστόσο, είναι ένα από τα καλύτερα X-Files που έχετε δει ποτέ. Θα αξιολογεί τις παλιές υποθέσεις και θα εξετάζει ποια από τα X-Files δεν έχουν σημασία πια. Είναι μια πλήρης διάλυση της φόρμουλας της σειράς, ανατρέποντας τον τρόπο που βλέπουμε όχι μόνο το X-Files, αλλά ειδικότερα τις ταινίες τρόμου και κάθε τι σχετικό. Μια καταπληκτική ερμηνεία από τον Rhys Darby (του Flight of the Concords ) που φαίνεται αρχικά ότι θα είναι άλλο ένα «τέρας της εβδομάδας», αλλά τελικά προσθέτει μια νέα διάσταση σε όλα αυτά τα παλιά επεισόδια που έχουμε δει στην προετοιμασία για τη μεγάλη επιστροφή. Είναι μια επαναξιολόγηση του σκοπού, η οποία αποτελεί θαυμάσια αιτία για την ομάδα για να βρει νέο αντικείμενο.
Μια καλή επιστροφή πρέπει να δικαιολογεί το λόγο της ύπαρξής της. Τα νέα επεισόδια πρέπει να δημιουργούν κάτι νέο, θα πρέπει να πηγαίνουν τη σειρά σε ένα καινούργιο μέρος αντί να εκμεταλλεύονται την κληρονομιά των παλαιότερων επεισοδίων και να κάνουν μια βόλτα κουτσά-στραβά στο παρελθόν ελπίζοντας ότι αυτό είναι αρκετό για μερικές καλές κριτικές. Μέχρι στιγμής μόνο ένα από τα τρία πρώτα επεισόδια καταφέρνει να το κάνει αυτό.
