AD

Steven Hawking | Χωρίς την ατέλεια, ούτε εσύ, ούτε εγώ θα υπήρχαμε

H ιδιοφυία που νίκησε τον χρόνο & κατέκτησε το σύμπαν, γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου του 1942.

 

Ένα λαμπρό μυαλό που έφερε τόσες πολλές νέες ιδέες στην επιστημονική κοινότητα. Η ιδιοφυία που νίκησε το χρόνο και κατέκτησε το σύμπαν.

“Χωρίς την ατέλεια, ούτε εσύ, ούτε εγώ θα υπήρχαμε.”  έλεγε ο Stephen Hawking. Ο άνθρωπος που στα δικά μου μάτια – τουλάχιστον- δεν είχε καμία ατέλεια γιατί υπερίσχυαν η δύναμη του μυαλού και της ψυχής του.

Όσες φορές τύχαινε να διαβάσω για εκείνον, έπαιρνα μαθήματα ζωής, “συνερχόμουν” από τους μικρούς, καθημερινούς προβληματισμούς που μας εγκλωβίζουν και δεν μας αφήνουν να “πετάξουμε ψηλά”… Όπως εκείνος ήξερε, όπως εκείνος μας συμβούλευε λέγοντας: “Να θυμάσαι να κοιτάζεις ψηλά στ`αστέρια και όχι κάτω, στα πόδια σου…”

Σε μια συνέντευξη που έδωσε στην Diane Sawyer στο ABC News το 2010, ο αείμνηστος φυσικός αποκάλυψε τρεις πολύ σημαντικές συμβουλές που φρόντιζε πάντα να μεταδίδει στα παιδιά του. Είναι ενδιαφέρον ότι καμία από τις τρεις προτάσεις δεν έχει καμία σχέση με την επιστήμη, το σύμπαν ή τον τρόπο αποκωδικοποίησης της εσωτερικής λειτουργίας μιας μαύρης τρύπας.

Αντίθετα, η καθοδήγησή του επικεντρώθηκε περισσότερο στα βασικά στοιχεία της ζωής: νοοτροπία, σκοπό, ακόμη και αγάπη.

1.Η αισιοδοξία είναι ο μόνος τρόπος
«Να θυμάσαι να κοιτάς ψηλά στα αστέρια και όχι κάτω στα πόδια σου».

2. Βρείτε δουλειά με την οποία είστε παθιασμένοι και αφοσιωθείτε σε αυτήν
«Μην εγκαταλείπετε ποτέ τη δουλειά. Η δουλειά σου δίνει νόημα και σκοπό και η ζωή είναι άδεια χωρίς αυτήν».

3. Η αληθινή αγάπη δεν πρέπει ποτέ να αγνοείται
«Αν είστε αρκετά τυχεροί να βρείτε την αγάπη, να θυμάστε ότι είναι σπάνιο και μην την πετάτε».

Λίγες μέρες πριν φύγει από τη ζωή, ανέπτυξε τη θεωρία του σχετικά με το τι συνέβη ή καλύτερα σχετικά με το τι μπορεί να υπήρχε πριν τη Μεγάλη Έκρηξη, συμβάν από το οποίο, σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία, προέκυψε το Σύμπαν.

Σε συνέντευξη του στο National Geographic και στην εκπομπή “Star Talk” ο Hawking υποστήριξε πως πριν το Big Bang φαινομενικά δεν υπήρχε απολύτως τίποτα, αλλά στην πραγματικότητα ο χωροχρόνος υπήρχε. Χωροχρόνος είναι ο συνδυασμός του ευκλείδειου χώρου τριών διαστάσεων με τον χρόνο ως μία επιπρόσθετη διάσταση, οπότε προκύπτει ένα πολύπτυχο μόρφωμα τεσσάρων διαστάσεων. Η τέταρτη διάσταση, αυτή του χρόνου, είναι διαφορετική από τις άλλες τρεις που αφορούν μήκος στον ευκλείδειο χώρο.

Ο Βρετανός αστροφυσικός και κοσμολόγος υποστηρίζει ότι ο χωροχρόνος βρισκόταν καμπυλωμένος σε μια έξτρα διάσταση αλλά η συγκεκριμένη κατάσταση στην οποία βρισκόταν τόσο ο χωροχρόνος όσο και γενικότερα το όλο περιβάλλον, το οποίο υπήρχε πριν τη δημιουργία του Σύμπαντος,είναι φαινόμενα που δεν μπορεί να κατανοήσει ο άνθρωπος.

Η θεωρία αυτή έχει λάβει την ονομασία “πρόταση χωρίς σύνορα”, ενώ κεντρική της ιδέα είναι ότι αν προσπαθήσουμε να πάμε πίσω στον χρόνο για να δούμε τι συνέβη, θα διαπιστώσουμε ότι ναι μεν ο χρόνος συρρικνώνεται συνεχώς καθώς το Σύμπαν μικραίνει συνέχεια πλησιάζοντας στο σημείο μηδέ, αλλά ο χρόνος συρρικνώνεται απεριόριστα και δεν φτάνει ποτέ σε ένα ξεκάθαρο σημείο εκκίνησης. Άρα, πιθανώς ο χρόνος προϋπήρχε, με κάποιο τρόπο, της Μεγάλης Έκρηξης και του Σύμπαντος.

Πριν από 20 χρόνια, στις 7 Σεπτεμβρίου 1998, η κορυφαία αυτή προσωπικότητα, ήρθε στην Κρήτη, και συγκεκριμένα στον υπαίθριο χώρο της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του νησιού. Η κοσμοσυρροή στο αμφιθέατρο, δεν περιγράφεται, καθώς άνθρωποι όλων των ηλικιών και τάξεων από νωρίς βρέθηκαν εκεί για να δουν από κοντά τον επιστήμονα που όχι μόνο εξέπληττε με τις θεωρίες του, αλλά και συγκλόνιζε με τη δύναμη και το πάθος για ζωή.

Ήταν το Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης που τον είχε προσκαλέσει στο νησί, για να πραγματοποιήσει ομιλία και να λάβει μέρος στην 21η “τριγωνική συναντηση” Αστροφυσικής στο Κολυμπάρι Χανίων. Η συνάντηση είχε θεμα της “Μαύρες Τρύπες”, ένα θέμα με το οποίο ο Steven Hawking πρώτος καταπιάστηκε.

Η τότε πρύτανης του Πανεπιστημίου Χριστίνα Σπυράκη, καλωσορίζοντας τον στην Κρήτη, μίλησε για “μεγάλη στιγμή της παρουσίας του” και του απένειμε το μετάλλιο του ιδρύματος.

Αν και δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσω λόγια του Hawking, επέλεξα κάποια που με άγγιξαν περισσότερο και σας τα παραθέτω…

Πρώτον, να θυμάσαι να κοιτάζεις ψηλά στα αστέρια και όχι κάτω, στα πόδια σου. Δεύτερον, ποτέ μην σταματάς να εργάζεσαι. Η εργασία σου δίνει νόημα και σκοπό στη ζωή σου, χωρίς αυτή η ζωή σου είναι άδεια. Τρίτον, αν είσαι αρκετά τυχερός και βρεις την αγάπη, θυμήσου ότι είναι εκεί και μην την πετάξεις μακριά.

Την επόμενη φορά που κάποιος σας παραπονεθεί ότι κάνατε ένα λάθος, πείτε του ότι ίσως αυτό είναι καλό. Διότι χωρίς τις ατέλειες, ούτε εσείς, ούτε εγώ, δεν θα υπήρχαμε.

Η συμβουλή μου σε άλλους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα θα ήταν η εξής: συγκεντρωθείτε σε πράγματα που η δυσκολία σας δεν σας αποτρέπει από το να τα κάνετε καλά, και μην μετανιώνετε για τα πράγματα που αυτή η δυσκολία σας επηρεάζει. Μην είστε άτομο με ειδικές ανάγκες στο πνεύμα, όπως είστε σωματικά.

Ο στόχος μου είναι απλός. Είναι η πλήρης κατανόηση του Σύμπαντος, γιατί είναι έτσι όπως είναι και γιατί υπάρχει.

Ευφυΐα είναι η ικανότητα προσαρμογής στην αλλαγή.

Οι άνθρωποι δεν θα βρίσκουν χρόνο για σένα αν συνεχώς είσαι θυμωμένος ή παραπονιέσαι.

Αν μας επισκέπτονταν εξωγήινοι, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο με τότε που ο Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική, που δεν ήταν καλή εξέλιξη για τους ιθαγενείς. Πρέπει απλά να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας για να δούμε πώς μια ευφυής μορφή ζωής μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι που δεν θα θέλαμε να γνωρίσουμε.

Η ζωή θα ήταν τραγική αν δεν ήταν αστεία.

Ο μεγαλύτερος εχθρός της γνώσης δεν είναι η άγνοια, αλλά η ψευδαίσθηση της γνώσης.

Οι άνθρωποι δεν θα βρίσκουν χρόνο για σένα αν συνεχώς είσαι θυμωμένος ή παραπονιέσαι.

Είμαστε, απλώς, ένα εξελιγμένο είδος μαϊμούδων σε έναν ασήμαντο πλανήτη ενός πολύ μέτριου αστέρα. Αλλά μπορούμε να αντιληφθούμε το Σύμπαν Αυτό μας κάνει ιδιαίτερα σημαντικούς.

«Οι μαύρες τρύπες δεν είναι τόσο μαύρες όσο είναι βαμμένες. Δεν είναι οι αιώνιες φυλακές που πίστευαν κάποτε. Τα πράγματα μπορούν να βγουν από μια μαύρη τρύπα, τόσο προς τα έξω, όσο και πιθανώς, σε ένα άλλο σύμπαν. Έτσι, αν αισθάνεστε ότι βρίσκεστε σε μια μαύρη τρύπα, μην τα παρατάτε. Υπάρχει διέξοδος.”

Print Friendly, PDF & Email

AD

ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ

Alfred Dreyfus | Το θύμα μιας από τις μεγαλύτερες δικαστικές πλάνες

12 Ιουλίου, η σημαδιακή ημερομηνία για τον Γάλλο λογαχό. Μια μέρα που σαν σήμερα, το 1906 απαλλάχτηκε από την κατηγορία της προδοσίας ενώ την ίδια ημερομηνία το 1935 έφυγε από τη ζωή.

Print Friendly, PDF & Email
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ >

Bill Cosby | Η Άνοδος, η Κατάρρευση και η Αμφιλεγόμενη Επιστροφή του ‘Μπαμπά της Αμερικής’

Πριν από 87 χρόνια, στις 12 Ιουλίου 1937, γεννήθηκε ο άνθρωπος που θα γινόταν γνωστός σε εκατομμύρια ανθρώπους ως ο ‘Μπαμπάς της Αμερικής’. Ωστόσο, η φήμη του διάσημου κωμικού κλονίστηκε σοβαρά όταν καταδικάστηκε σε φυλάκιση από τέσσερα έως δέκα χρόνια για σεξουαλική παρενόχληση.

Print Friendly, PDF & Email
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ >

Amedeo Modigliani | Η δύσκολη και αυτοκαταστροφική ζωή ενός θρυλικού ζωγράφου

Στις 12 Ιουλίου του 1884 γεννήθηκε ο Ιταλός ζωγράφος Amedeo Modigliani, ο οποίος είχε μια τραγικά σύντομη καριέρα. Ωστόσο, η επιρροή του συνεχίζεται τόσο έντονα όσο πολλοί από αυτούς που εργάστηκε δίπλα τους, συμπεριλαμβανομένων των Picasso, Renoir, Brancusi.

 «Είναι καθήκον σου στη ζωή να σώσεις το όνειρό σου».

 O Amedeo Modigliani έζησε σε μια εποχή της ιστορίας όπου τα καλλιτεχνικά κινήματα άλλαζαν το δημιουργικό τοπίο και ο πόλεμος διαμόρφωνε την Ευρώπη και τις κοινωνικές της δομές. Εμπνεύστηκε από τη ζωή στις καλλιτεχνικές συνοικίες του Παρισιού, τους avant-garde καλλιτέχνες του όπως οι Picasso, Henri Toulouse-Lautrec, Henri Matisse  και ποιητές όπως οι  Zborovski και  Jean Cocteau.  Μόλις βυθίστηκε στην μποέμικη ζωή στο Παρίσι, ανέπτυξε μια ακραία συμπεριφορά και αυξανόμενους εθισμούς στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Η βλάβη που προέκυψε στην ήδη επισφαλή υγεία του ήταν το θανατηφόρο κόστος που τελικά πλήρωσε. Ωστόσο, άφησε στον κόσμο ένα εκτενές έργο που περιλαμβάνει έργα που έχουν χαρακτηριστεί σκανδαλώδη, εμβληματικά και υπέροχα.

Το στυλ του είναι άμεσα αναγνωρίσιμο. Δεν έμοιαζε σχεδόν με τίποτα άλλο που έκαναν οι σύγχρονοί του εκείνη την εποχή. Σε αντίθεση με τους κυβιστές και τους μετα-ιμπρεσιονιστές που εστίαζαν στη χρήση του φωτεινού χρώματος και της αφαίρεσης, ο Modigliani επέλεξε να εμβαθύνει στην ανθρώπινη κατάσταση μέσω μιας από τις πιο δοκιμασμένες μεθόδους της ιστορίας της τέχνης – το πορτρέτο.

Έλεγε χαρακτηριστικά ότι δεν αναζητούσε το πραγματικό ή το εξωπραγματικό «αλλά μάλλον το ασυνείδητο, το μυστήριο του ενστίκτου στην ανθρώπινη φυλή». Θεωρούσε ότι μάτια ήταν ο τρόπος με τον οποίο μπορούσαμε να αποκαλύψουμε αυτά τα βαθύτερα νοήματα, και γι` αυτό εστίαζε τόσο έντονα στους ανθρώπους και στα πορτρέτα. 

Το έργο του είναι συχνά πιο εύκολα αναγνωρίσιμο στο σχήμα των ανθρώπων μέσα σε αυτό. Ο μακρύς λαιμός, οι σκυμμένες μύτες και τα περίεργα μάτια τους ήταν ειδικά για το στυλ του Modigliani και είναι αναμφίβολα ένας από τους λόγους που τώρα το έργο του είναι τόσο δημοφιλές. 

Επιπλέον, υπάρχει μεγάλο βάθος στα χρώματα που χρησιμοποιεί και οι πλούσιοι, ζεστοί τόνοι τους είναι καθοριστικοί για τη δημιουργία του ιδιότυπου στυλ του.

Η ζωγραφική δεν ήταν σε καμία περίπτωση η μόνη καλλιτεχνική του παραγωγή. Στην πραγματικότητα, για μεγάλο μέρος της καριέρας του, ο Modigliani πιστεύεται ότι το ενδιαφέρον του επικεντρωνόταν κυρίως στη γλυπτική. Τα γλυπτά του του επέτρεψαν να κατασκευάσει ακόμα πιο δυναμικά το όραμά του για τους ανθρώπους και τον κόσμο γύρω του. 

Madame Hanka Zborowska, Amedeo Modigliani, 1917

Η σύντομη και προβληματική ζωή του 

Ο Amedeo Clemente Modigliani γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1884 στο Λιβόρνο της Ιταλίας. Γεννήθηκε σε μια εύπορη, αστική και μορφωμένη οικογένεια Σεφαραδίτικων Εβραίων (με καταγωγή από την Ισπανία και την Πορτογαλία). Η οικογένειά του ενθάρρυνε τη φιλοδοξία του και τον εξέθεσε σε ταξίδια, λογοτεχνία και τέχνη. 

Ωστόσο, η παιδική ηλικία του Modigliani ήταν γεμάτη προβλήματα υγείας. Σε ηλικία 11 ετών εμφάνισε πλευρίτιδα και ένα χρόνο αργότερα προσβλήθηκε από τυφοειδή πυρετό. Στα 16 του εμφάνισε ξανά πλευρίτιδα, μετά προσβλήθηκε από φυματίωση που τελικά θα οδηγούσε στο θάνατό του. Ενώ ήταν άρρωστος και παραληρούσε με τυφοειδή πυρετό, παρακάλεσε τη μητέρα του να τον πάει στη Φλωρεντία για να δει τους πίνακες στο Uffizi και στο Palazzo Pitti. Η μητέρα του τελικά τον πήγε να τους δει και κυρίως, τον έγραψε σε μαθήματα με τον δάσκαλο της ζωγραφικής, Guglielmo Micheli. Εκεί σπούδασε ιταλική τέχνη του δέκατου ένατου αιώνα, νεκρή φύση, προσωπογραφία και γυμνό για δύο χρόνια από το 1898 έως το 1900. Η κηδεμονία του έληξε με την εμφάνιση της φυματίωσης.

Καλλιτεχνικές επιρροές

Πορτρέτο του Friedrich Nietzsche, ο οποίος ενέπνευσε μεγάλο μέρος της κοσμοθεωρίας του Modigliani 

 Το 1906, στην ηλικία 21 ετών και θέλοντας να αναπτύξει την καριέρα του ως καλλιτέχνης, ο Modigliani άφησε την Ιταλία και πήγε στο Παρίσι. Εκεί στη συνοικία της Μονμάρτρης γνώρισε πολλούς καλλιτέχνες της avant-garde και τον μελλοντικό προστάτη του Paul Alexandre στο Le Bateau Lavoir.  Γνώρισε σημαντικούς καλλιτέχνες όπως ο Pablo Picasso, ο Henri de Toulouse-Lautrec  και συνεργάστηκε με τον ζωγράφο Moise Kisling. Η απάντησή του στο να βυθιστεί στο ταραχώδες καλλιτεχνικό χωνευτήρι του Παρισιού ήταν μια μεγάλη έκρηξη από πίνακες, σχέδια και γλυπτά. Παρόλο που ο Modigliani θεωρούσε τον εαυτό του γλύπτη στην πρώιμη καλλιτεχνική του καριέρα, τον τελευταίο αιώνα έγινε ευρύτερα γνωστός ως ζωγράφος πορτρέτων και γυμνών.

Το 1908 ο Modigliani εξέθεσε στο Salon des Independants, μια ανεξάρτητη, συλλογική, ετήσια έκθεση τέχνης στο Παρίσι. 

Ο Ιταλοεβραίος ζωγράφος και γλύπτης Modigliani έζησε μια σκληρή ζωή σε άθλια φτώχεια. Πούλησε τα σχέδια και τους πίνακές του για ένα μικρό ποσό για να αγοράσει φαγητό και αλκοόλ. Η διαμονή του ήταν δύσκολη και ήταν συχνά άρρωστος από τους εθισμούς του στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά που επιδείνωναν τις αδυναμίες που είχαν απομείνει από τις παιδικές του ασθένειες.

Αν και το αποτέλεσμα μπορεί τελικά να διαμορφώθηκε πολύ διαφορετικά, ο Amedeo Modigliani επηρεάστηκε με τον ίδιο τρόπο όπως ο κυβιστης φίλος του, Pablo Picasso. Λέγεται ότι το Demoiselles D`Avignon (μεταξύ άλλων) επηρεάστηκε από τις αφρικανικές μάσκες, οι οποίες είχαν γίνει δημοφιλές συλλεκτικό αντικείμενο στη Γαλλία εκείνη την εποχή, δεδομένων των αποικιακών διασυνδέσεων και της ιστορίας της χώρας.

Όπως πολλοί καλλιτέχνες που ζούσαν στο Παρίσι στις αρχές του εικοστού αιώνα, έτσι κι ο Modigliani επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τη φιλοσοφική και πολιτική λογοτεχνία. Ακριβώς όπως οι πρόγονοί του, που ήταν μελετητές του Ταλμούδ, αγαπούσε κι εκείνος τη φιλοσοφία και τα βιβλία.

Επηρεάστηκε  σε μεγάλο βαθμό εκτός από τον Friedrich Nietzsche, από την ποίηση του Charles Baudelaire και του Comte de Lautréamont. 

Καλλιτεχνικά είναι σαφείς και οι επιρροές της παριζιάνικης τέχνης. Αν και ο Ιταλός ζωγράφος ήταν συχνά αποξενωμένος στιλιστικά από τους συγχρόνους του, υπάρχουν σαφείς εκφράσεις επιρροής από ανθρώπους όπως ο Henri de Toulouse-Lautrec, ο οποίος είχε κυριαρχήσει στη γενιά των καλλιτεχνών πριν από τη δική του. Ιδιαίτερα, είναι δυνατό να συσχετιστούν τα πορτρέτα του Modigliani με εκείνους τους πίνακες του Toulouse-Lautrec που απεικόνιζαν χορευτές στα καμαρίνια τους στο αγαπημένο του στέκι, το Moulin Rouge.

 Το έργο του Ιταλού ζωγράφου Amedeo Modigliani  είναι εύκολα από τα πιο άμεσα αναγνωρίσιμα στην ιστορία της δυτικής τέχνης και το όνομά του βρίσκεται δίπλα στον Pablo Picasso και τον Piet Mondrian  – σε ηγετικές φυσιογνωμίες της ευρωπαϊκής ζωγραφικής των αρχών του εικοστού αιώνα. Δυστυχώς, κατά τη διάρκεια της ζωής του, πούλησε ελάχιστα από τη δουλειά του και ήταν γνωστός τόσο για τις συνήθειές του στο υπερβολικό ποτό και τη χρήση ναρκωτικών όσο και για τα δημιουργικά του χαρίσματα. 

Ωστόσο, η επιρροή του στους συγχρόνους του ήταν ξεκάθαρη, ακόμη και πριν από τον τραγικό θάνατό του σε ηλικία μόλις 35 ετών. Και συνέχισε να γίνεται αισθητή πολύ αργότερα, καθώς οι καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν από τη ζωή και το έργο του Ιταλού ζωγράφου.

Kaθιστή κλόουν, του Henri de Toulouse-Lautrec, 1896, μέσω της Εθνικής Πινακοθήκης Τέχνης, Ουάσιγκτον DC

Oι φιλίες 

Πορτρέτο του Pablo Picasso by Amedeo Modigliani, 1915, σε ιδιωτική συλλογή

Ο Amedeo Modigliani για μια περίοδο, εργάστηκε στο Bateau Lavoir στη Μονμάρτρη. Πριν από τον πρόωρο θάνατό του, είχε καταφέρει να εδραιώσει μια ισχυρή φήμη στον καλλιτεχνικό φιλικό του κύκλο.

Ήταν στενός φίλος με την Ουαλή ζωγράφο Nina Hamnet η οποία είχε μετακομίσει στο Παρίσι το 1914, και της παρουσιάστηκε περίφημα ως «Modigliani, ζωγράφος και Εβραίος». Γνώριζε επίσης και συνεργάστηκε στενά με τον Πολωνό γλύπτη Constantin Brencuși, με τον οποίο σπούδασε γλυπτική για ένα χρόνο, καθώς και με τον Jacob Epstein, του οποίου τα ογκώδη γλυπτά είχαν σαφή επιρροή στο έργο του Modigliani.

Συναναστράφηκε επίσης με τους Pierre-Auguste Renoir, Giorgio de Chirico, Andre Derain, με τους οποίους ήταν ιδιαίτερα κοντά όταν μετακόμισε στη Νότια Γαλλία κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. 

   Επιρροές σε άλλους καλλιτέχνες

Πορτραίτο του André Derain, 1918-19, via La Gazette Drouot, Παρίσι

Παρά τον πρόωρο θάνατό του και τη σχετική ανωνυμία που είδε επαγγελματικά κατά τη διάρκεια της ζωής του, το έργο του Amedeo Modigliani συνέχισε να παρέχει έμπνευση σε καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο. Τα γλυπτά του άσκησαν επιρροή στους Βρετανούς μοντερνιστές καλλιτέχνες, τον Henry Moore και την Barbara Hepworth. 

Το ταξίδι του στη Νότια Γαλλία το 1918 άφησε επίσης αντίκτυπο στη δουλειά εκείνων των καλλιτεχνών με τους οποίους πέρασε χρόνο. Συγκεκριμένα, το Xάλκινο πορτραίτο (1918-19), το οποίο έφτιαξε την ίδια χρονιά, έχει εντυπωσιακή ομοιότητα με το στυλ του Modigliani.

Oι πίνακές του έχουν επηρεάσει αμέτρητους καλλιτέχνες σε όλο τον αιώνα περίπου από τον θάνατό του. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι το έργο της Margaret Keane, της οποίας τα διάσημα πορτρέτα παιδιών με μεγάλα μάτια τα οποία όχι μόνο είχαν τεράστια απήχηση τη δεκαετία του 1960 αλλά και ενέπνευσαν τη βιογραφική ταινία του 2014, Big Eyes, με πρωταγωνιστές την Amy Adams και τον Christoph Waltz.

Η φιλία του Modigliani με τον Diego Rivera σήμαινε ότι το έργο του έγινε ιδιαίτερη πηγή έμπνευσης για τη Frida Kahlo. Ιδιαίτερα οι αυτοπροσωπογραφίες της, οι οποίες είναι πολλές, μοιράζονται τοn μακρύ λαιμό και τις αποκομμένες εκφράσεις του προσώπου που ήταν βασικό μέρος του έργου του Ιταλού καλλιτέχνη. 

Το πρόωρο τέλος

Ο τάφος του Modigliani και της συζύγου του, Jeanne, στο νεκροταφείο Père Lachaise, Παρίσι, μέσω της Πόλης των Αθανάτων

Ο Amedeo Modigliani ήταν από μικρός φιλάσθενος. Στην παιδική του ηλικία είχε ταλαιπωρηθεί από πλευρίτιδα, φυματίωση, τυφοειδή πυρετό,  τα οποία του προκάλεσαν μεγάλη αγωνία και είχαν ως αποτέλεσμα να εκπαιδεύεται στο σπίτι από τη μητέρα του για μεγάλο μέρος της παιδικής του ηλικίας. 

Αν και σε μεγάλο βαθμό ανάρρωσε από τις παιδικές του κρίσεις ασθένειας , ως ενήλικας δεν απελευθερώθηκε εντελώς από αυτές. Συχνά αντιμετώπιζε κοινωνικά προβλήματα, κάτι που μπορεί να ήταν αποτέλεσμα της απομονωμένης ανατροφής του.

Η σύζυγός του, Jeanne Hebuterne ήταν τόσο συγκλονισμένη που μόλις δύο μέρες μετά τον θάνατό του, πήδηξε από το παράθυρο του πέμπτου ορόφου του πατρικού της σπιτιού όπου είχε πάει να μείνει. Εκείνη την εποχή, ήταν έξι μηνών έγκυος κι έτσι με την αυτοκτονία στέρησε τη ζωή όχι μόνο από το εαυτό της αλλά και από το αγέννητο παιδί του ζευγαριού. 

Οι δυο τους θάφτηκαν χωριστά στην αρχή, δεδομένης της μακροχρόνιας αντιπάθειας της οικογένειάς της για τον Modigliani. Ωστόσο, το 1930 η οικογένεια τελικά φρόντισε να μεταφερθεί η σορός της στο νεκροταφείαο Pere Lachaise στο Παρίσι για να ενταφιαστεί δίπλα στον Amedeo.

Πάνω στις επιτύμβιες στήλες τους αναγράφεται : «χτυπημένoς από τον θάνατο τη στιγμή της δόξας» και «η αφοσιωμένη σύντροφός του στην ακραία θυσία».

Print Friendly, PDF & Email
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ >

Αργύρης Αλέξανδρος | Μετανιώνω για αρνητικές, τοξικές καταστάσεις που άφησα να κρατήσουν μεγάλα χρονικά διαστήματα. 

Συνέντευξη με έναν αινιγματικό καλλιτέχνη που μετατρέπει τα συναισθήματα και τις μνήμες του σε μουσικά ταξίδια, προσκαλώντας τους ακροατές να ανακαλύψουν τον κόσμο του μέσα από τις μελωδίες του.

Print Friendly, PDF & Email
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ >