Μαρινέλλα: Οι Deux Hommes θυμούνται την πρώτη φορά που πήγε στο ατελιέ τους

Ήταν αρχές του 2020 και ο κόσμος ακόμη κινούνταν σε ρυθμούς κανονικότητες πριν ο Covid εισβάλει βίαια στη ζωή μας. Εκείνη την περίοδο η Μαρινέλλα ετοιμαζόταν να παρουσιάσει δραματοποιημένη τη ζωή της σε έναν μονόλογο μαζί με τραγούδια. Η παράσταση τελικά ανέβηκε στη σκηνή του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη.

Ο Δημήτρης Αλεξάκης και ο Γρηγόρης Τριανταφύλλου, το σχεδιαστικό δίδυμο των Deux Hommes, θυμούνται ότι τους κάλεσε ο Γιώργος Νανούρης, με τον οποίο είχαν συνεργαστεί και για την παράσταση στον «Γυάλινο Κόσμο» και τους ζήτησε να επιμεληθούν ενδυματολογικά την εμφάνιση της Μαρινέλλας για το έργο «Μαρινέλλα: Ο Μύθος».

Συζητώντας μαζί τους μου λένε ότι το άγχος που είχαν πριν την συναντήσουν ήταν να μην την απομυθοποιήσουν, μη συναντήσουν κάτι που είναι πιο «μικρό» από αυτό που είχαν στο μυαλό τους. Ο Δημήτρης Αλεξάκης θυμάται: «Την Μαρινέλλα τη συνάντησα πρώτη φορά όταν ήμουν δέκα ετών και με είχαν πάει τα ξαδέρφια μου στον Σκορπιό στην Πλάκα. Τότε η Μαρινέλλα έκανε το Ρεσιτάλ. Νιώθω ότι μεγάλωσα μαζί της και ότι η φωνή της έχει περάσει στο DNA των Ελλήνων».

Όταν τελικά βρέθηκαν για πρώτη φορά στο ατελιέ τους, στην οδό Κανάρη στο Κολωνάκι, η Μαρινέλλα είχε αυτή τη ζεστή αύρα που είχαν στο μυαλό τους τόσα χρόνια. Πληθωρική αλλά και ευγενική με όλους, ήταν προσιτή, γεμάτη ζωντάνια.

Οι δύο σχεδιαστές θυμούνται: «Είχε μια πολύ ωραία ενέργεια, αυτό που ήθελε ήταν ένα ρούχο λαμπερό, αλλά να μη μοιάζει με κοστούμι. Ήταν πραγματικά ακούραστη. Στεκόταν αδιαμαρτύρητα στην πρόβα δοκιμάζοντας ρούχα τα οποία με έναν παράδοξο τρόπο τα καταλάβαινε. Τα επεξεργαζόταν, τα στριφογύριζε ανάποδα ήξερε τι χρειαζόταν για να τελειοποιηθούν. Μάλιστα όπως μας είχε πει “αν δεν είχα γίνει τραγουδίστρια, θα γινόμουν μοδίστρα” τόσο της άρεσε».

Και συνεχίζει λέγοντας ότι: «Γενικά είχε μια μητρική φιγούρα προς όλους μας. Ήταν ζεστή και προσιτή, έκανε χιούμορ και αυτοσαρκαζόταν. Σχολίαζε τα πάντα και αναρωτιόταν η ίδια για τον εαυτό της για πόσο ακόμη θα έχει αυτή την αχόρταγη όρεξη. Δεν το έκανε από ματαιοδοξία, το έκανε γιατί αυτή ήταν η φύση της».

Παράλληλα μου εξομολογείται ότι η Μαρινέλλα είχε μια μοναδική ικανότητα να «διαβάζει» τους ανθρώπους και τελικά να τους δίνει το αντίστοιχο. «Είχε μια διαβολεμένη πλευρά. Κάποιες φορές μας έπαιρνε κάπου στην άκρη να μας πει κάτι που δεν έπρεπε να ακούσουν τα “γυναικόπαιδα”. Κάναμε χιούμορ φυσικά, ήταν πολύ ανοιχτή».

Τελικά το ρούχο που δημιούργησαν για εκείνη ήταν σπονδυλωτό, και καθώς αφαιρούσες ή πρόσθετες κομμάτια εκείνο αφηγούνταν και μια ιστορία. Σε απόχρωση midnight blue, που αναλόγως με τα φώτα και το styling μεταμορφωνόταν.

Για το fitting μου λέει ότι: «Δεν ήρθε αποφασισμένη από πριν να βάλει τα όρια της και να επιβάλλει τη γνώμη της.  Άκουγε αυτά που της λέγαμε και συζητήσαμε πολύ για το τι θα φτιάξουμε. Το μόνο που ήθελε ήταν να αισθάνεται μια άνεση και μια σβελτάδα στις κινήσεις της. Να νιώθει γήινη και ελεύθερη. Ένα σκαλοπάτι πιο κοντά στην αφηγήτρια της ίδιας της της ζωής, για αυτό και το τελικό ρούχο είχε στον πυρήνα του μια φαρδιά παντελόνα».

Η Μαρινέλλα αγαπούσε πολύ τα ρούχα της και τα πρόσεχε ωστόσο πήγαινε σπάνια σε σχεδιαστές μιας και τα περισσότερα ήταν ραμμένα από τη μοδίστρα της, αυτό ήταν μια ακόμη πρόκληση για τους Deus Hommes. «Ήταν και για εμάς ένα επιπλέον άγχος γιατί έπρεπε να γεφυρώσουμε αυτό που κουβαλάμε εμείς, την αισθητική του Γιώργου Νανούρη, αλλά και τα θέλω της ίδιας. Τελικά το project είχε πάει πολύ καλά. Ήταν μια πολύ όμορφη και γλυκιά συνεργασία. Έκτοτε την είδαμε μερικές φορές ακόμη για να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο μαζί ή για να διορθώσουμε ρούχα μας που είχε ήδη. Μέχρι και την τελευταία φορά που την είδαμε είχε την ίδια ενέργεια».