OPINION

Ο ξαφνικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη προκάλεσε ένα κύμα συγκίνησης που ξεπέρασε κατά πολύ τον κόσμο της μουσικής. Χιλιάδες άνθρωποι ένιωσαν την ανάγκη να ακούσουν ξανά τα τραγούδια του, να μοιραστούν αναμνήσεις, να αφήσουν ένα λουλούδι, ακόμη και να τον αποχαιρετήσουν από κοντά. Δεν είναι κάτι καινούργιο

Η συλλογική ταύτιση με αφορμή το θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη έδειξε, όμως, και κάτι άλλο: Την ανάγκη του ελληνικού λαού για ειλικρινή “σύμβολα”, για ανθρώπους που θα τον καταλάβουν και θα τον εκφράσουν, σε μια εποχή που η συλλογική αμφισβήτηση των πάντων μας απομακρύνει κάθε μέρα και περισσότερο

Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ίσως έχει πάψει πια να ερεθίζει τη φαντασία μας. Τα ιστορικά διδάγματα που μας κληροδότησε, όμως, δεν θα πρέπει να αγνοούνται, τη στιγμή που δείχνουν να χαλαρώνουν οι ηθικοί και πολιτικοί δεσμοί που με κόπο και αίμα αναπτύχθηκαν ανάμεσα στα ευρωπαϊκά έθνη…

Η προσωπική μου ματιά, ως έμπειρου ειδικού ψυχικής υγείας, σε μια δίκη όπου η Δικαιοσύνη καλείται να αποφασίσει για την ευθύνη, ενώ η ανθρώπινη ψυχή αρνείται πεισματικά να χωρέσει σε μονοδιάστατες απαντήσεις.

Πώς η «πολιτική ορθότητα» έγινε ανάχωμα στην καριέρα μιας μεγάλης αθλήτριας, με αφορμή έναν αστεϊσμό για τον Ιό του Δυτικού Νείλου…

Οι κεφαλοκυνηγοί του facebook, φυσικά.

Έχει τη δύναμη ένα τραγούδι να σκοτώσει; Το ίδιο σίγουρα όχι. Μπορεί όμως να ενθαρρύνει την αυτοκαταστροφή εξυμνώντας την ως στάση ζωής… Αναμνήσεις από μία συζήτηση με μια φίλη.