«Δεν είμαι φασίστας, είμαι αρτίστας»: Οι ρίμες δεν θα γλιτώσουν τον Γονίδη
Ο Σταμάτης Γονίδης προσπάθησε να δικαιολογήσει το καλωσόρισμα στον Κασιδιάρη με ένα γλωσσικό τερτίπι που δεν πείθει.
Τι κάνεις όταν συνειδητοποιείς ότι την πάτησες; Σφυρίζεις αδιάφορα μέχρι να έρθει το επόμενο θέμα της επικαιρότητας, ή στην περίπτωση του Σταμάτη Γονίδη φτύνεις ρίμες, ακολουθώντας τη γνώριμη τεχνική «αν κάνει ομοιοκαταληξία μάλλον είναι και αλήθεια». Αυτόν τον τρόπο επέλεξε ο τραγουδιστής ώστε να «δικαιολογήσει» το καλωσόρισμα που απηύθυνε στον καταδικασμένο για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης Ηλία Κασιδιάρη.
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στη Μάγδα Τσέγκου για την εκπομπή «Political Stories» χρησιμοποίησε τη φράση «Δεν είμαι φασίστας, είμαι αρτίστας», λες και οι καλλιτέχνες είναι υποχρεωμένοι να καλωσορίζουν τον οποιοδήποτε ως μετρ επί της υποδοχής. Μπορεί να μην είναι υποχρεωμένος όποιος έχει ένα ευρύτερο βήμα να μοιράζεται τις πολιτικές απόψεις του (αν και εκτιμούμε δεόντως όσους το κάνουν, όπως φάνηκε πρόσφατα και από τη διεθνή περίπτωση Μάκλμορ-Εντ Σίραν), όμως ο χαρακτηρισμός «φίλος» σε έναν καταδικασμένο εγκληματία είναι αρκετά σαφής και δεν χωρά πολλές παρεξηγήσεις.
Η τεχνική που χρησιμοποίησε για να απεκδυθεί των ευθυνών του είναι από τις πιο αγαπημένες στη διαφήμιση και την επικοινωνία για την αποτελεσματικότητά της, αν και κάπως παλλιακή. Το αξίωμα «rhyme-as-reason» (η ομοιοκαταληξία ως αλήθεια), μια γνωστική προκατάληψη κατά την οποία ένα γνωμικό εκλαμβάνεται ως πιο ακριβές ή αληθινό όταν έχει ομοιοκαταληξία, λειτουργεί όχι μόνο επειδή είναι πιο εύκολο να το θυμόμαστε (και άρα με την επανάληψη δημιουργεί την αίσθηση του «κανόνα») αλλά και επειδή ικανοποιεί τα αισθητικά μας κριτήρια.
Από το «Μην το πιείτε, λουστείτε» και το «Αγαπούλα, πούλα», μέχρι το περίφημο «if [the glove] doesn’t fit, you must acquit» (σε πολύ πρόχειρη ομοιοκαταληξία «αν το γάντι δεν χωρεί, πρέπει να αθωωθεί») από τον δικηγόρο του Ο. Τζ. Σίμπσον, ένα καλοφτιαγμένο τσιτάτο τη σωστή στιγμή μπορεί να ικανοποιήσει μια πολύ ειδική φαγούρα και να μείνει στον νου περισσότερο από το ίδιο το γεγονός που πάει να καλύψει. Ο Γονίδης όμως δεν είναι Τζον Κιτς (που με τους γλωσσικούς αφορισμούς του συνδύασε ποιητικό κάλλος και φιλοσοφικό βάθος), αλλά απλώς λαϊκιστής.
Οι ρίμες μου μπορεί να μην είναι τόσο καλοφτιαγμένες, αλλά τουλάχιστον δεν λένε ψέμματα…
