Και τι σημασία έχει αν ήταν εξαιρετικός ηθοποιός ή σκηνοθέτης, ο Φιλιππίδης, κύριε Σμαραγδή
Η επανένταξη στην κοινωνία είναι δικαίωμα, αλλά η επιστροφή στα φώτα και στην αποδοχή του κοινού, προνόμιο που σχετίζεται με το ήθος.
Περιεχόμενα
Τη σιωπή του έσπασε σε πρωινή εκπομπή, ο σκηνοθέτης των πατριωτικών, όλο μεσσιανισμό, εθνικισμό, ελληνικό εξαιρετισμό ταινιών, Γιάννης Σμαραγδής, ενώ ετοιμάζει ταινία για τον σπουδαίο όλων των Ελληνων Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. «Ο Πέτρος Φιλιππίδης έπρεπε να έχει επιστρέψει ήδη. Τιμωρήθηκε. Ό,τι έκανε, τιμωρήθηκε. Είναι ένας από τους καλύτερους Έλληνες ηθοποιούς. Είναι εξαιρετικός ηθοποιός ο Φιλιππίδης και χάνει ο πολιτισμός. Είναι κρίμα κατ’ αρχήν. Τιμωρήθηκε. Και ένας άνθρωπος που έχει κάνει κάτι και έχει πάει φυλακή και έχει μετανοήσει, ε, τι; Θα τον αποκλείσουμε να ξαναμπεί στην κοινωνία; Δεν είναι σωστό αυτό». Κύριε Γιάννη Σμαραγδή, εμείς ως κοινό δεν αποκλείουμε! Ξεχωρίζουμε μόνο ποιους αγαπάμε! Και ίσως πολιτισμός για μας να μην είναι μια καλή ερμηνεία σε όποιον ρόλο, αλλά το ότι θα φέρνουμε μπροστά στα μάτια μας, όλα όσα έχει αποφασίσει η δικαιοσύνη πως έχει κάνει και δύσκολα θα μαγευτούμε ξανά, από εκείνους τους ρόλους του υψηλής τηλεθέασης, ως έντιμου, καλόκαρδου, αθώου, τρυφερού και ίσως λίγο αφελή. Αλλά κι αυτό αν, μας συμβεί δεν είναι πολιτισμός μόνο οι καλές γκριμάτσες και οι αξιόλογες σωματικές αποδόσεις ρόλων. Η επανένταξη στην κοινωνία είναι δικαίωμα, αλλά η επιστροφή στα φώτα της δημοσιότητας και στην αποδοχή του κοινού, αποτελεί προνόμιο που σχετίζεται με το ήθος και όχι αποκλειστικά με το ταλέντο!
Ο πολιτισμός και η τέχνη δεν έχει ανάγκη από θύτες – είδωλα
Ναι! Ήταν ο πολύπαθος Λάκης ο γλυκούλης, και ο πατέρας που μεγάλωνε μόνος του παιδί, ο Πέτρος απ το Χάι Ροκ. Ήταν ο Νικηφόρος, ο άνεργος πτυχιούχος της φιλοσοφικής στο Πενήντα Πενήντα. Ήταν και οι σπουδαίοι Αριστοφανικοί ρόλοι του σε Επίδαυρο και Ηρώδειο και σε ψαγμένες κωμωδίες στο θέατρο. Ήταν και οι αφηγήσεις του σε παιδικά παραμύθια, όπως στο ο Πέτρος και ο Λύκος και ήταν και η φωνή που ενθουσίαζε μικρούς και μεγάλους ως Σιντ, ο μικρόσωμος βραδύποδας στον Καιρό των Παγετώνων. Ναι, ήταν κορυφαίος πρωταγωνιστής, επιτυχημένος θιασάρχης και καλός, λένε, σκηνοθέτης. Μα, έξω από τους ρόλους, η ίδια του η ζωή, καλέ κύριε Σμαραγδή, έρχεται στα μάτια μας μπροστά και δεν μπορούμε, έτσι εύκολα, να πειστούμε, πια, για τους θετικούς γλυκούληδες χαρακτήρες του. Όπως δεν πείσθηκαν οι Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, Λένα Δροσάκη και Πηνελόπη Αναστασοπούλου, επίσης καλοί ηθοποιοί! Έσπασαν τον κύκλο της σιωπής. Άνοιξαν τον δρόμο με τις καταγγελίες τους στο ΣΕΗ! Και μετά οι δίκες για βιασμούς και απόπειρες συνοδεύτηκαν από εκατοντάδες σελίδες καταθέσεων και επίσημες αναφορές, που περιλάμβαναν καταγγελίες για παρακολουθήσεις, απειλές για αποκλεισμούς από το θέατρο αν δεν υπήρχαν σεξουαλικές παραχωρήσεις, κλειδώματα σε καμαρίνια, πρόστυχα λόγια και χειρονομίες, απρεπή σφοδρά φιλιά πάνω στην σκηνή και αγγίγματα σε σημεία του γυναικείου σώματος απαγορευτικά, άνευ ερωτικής συναίνεσης. Και ακόμα, δεκάδες καταγγελίες αφορούσαν τη δεσποτική και απειλητική συμπεριφορά του ως θιασάρχη και σκηνοθέτη, με ηθοποιούς να περιγράφουν ακραία ξεσπάσματα οργής, λεκτικές ταπεινώσεις μπροστά σε όλο τον θίασο και ένα κλίμα τρομοκρατίας στις πρόβες. Είναι λοιπόν, αυτό πολιτισμός κύριε Σμαραγδή; Γιατί για μας, τους αδαείς αλλά καλόψυχους θεατές, πολιτισμός δεν είναι οι καλοκουρδισμένες παραστάσεις που πατούν πάνω σε σπασμένες ψυχές. Δεν είναι η «ιδιοφυΐα» που εξαγοράζει το δικαίωμα στην κακοποίηση, ούτε το ταλέντο που χρησιμοποιείται ως ασυλία για την ταπείνωση του διπλανού. Αν ο πολιτισμός χωράει την έμφυλη βία, την κατάχρηση εξουσίας και τον εργασιακό εκφοβισμό χάριν της «τέχνης», τότε ο δικός μας πολιτισμός προτιμά τη δικαιοσύνη, την αξιοπρέπεια και την ασφάλεια των ανθρώπων. Και η τέχνη δεν έχει ανάγκη από θύτες – είδωλα για να συνεχίσει να υπάρχει ες αεί, πέρα και πάνω απ όλους μας.
«Ο αληθινός δείκτης του πολιτισμού δεν είναι το επίπεδο του πλούτου ή της μόρφωσης… αλλά το ήθος των ανθρώπων…» – Ραλφ Έμερσον
Και οι καταδίκες του ήταν ομόφωνες για δύο απόπειρες βιασμού, με το Εφετείο να του επιβάλλει 3 χρόνια φυλάκιση με αναστολή, απορρίπτοντας κάθε ελαφρυντικό. Τι να το κάνεις το ταλέντο, λοιπόν, όταν με κλειστές αυλαίες και πόρτες καμαρινιών, στο ημίφως του παρασκηνίου που δεν φτάνει η λάμψη των προβολέων υπάρχει αλαζονεία, ματαιοδοξία, βίαια, εκδικητικότητα και ακλόνητη πίστη, πως δεν θα υπάρξει τιμωρία και αίσθηση παντοδυναμίας! Και ήρθε και η οριστική διαγραφή του από το ΣΕΗ για αντισυναδελφική και ανήθικη συμπεριφορά! «Αν μπορείς κοίταξε τον φόβο κατάματα και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει» έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης, τον όποιο ο Γιάννης Σμαραγδής έχει επίσης κάνει ταινία, τυλίγοντάς τον με το απαραίτητο, για το δικό του σινεμά, πέπλο εθνικού μελοδράματος. Πράγματι! Οι κυρίες που μίλησαν, οι δικαιωμένες από δικαστήρια ή όχι, το απέδειξαν στην πράξη και όχι βάσει σεναρίου. Και ναι! Ο Πέτρος Φιλιππίδης είναι, ίσως, ένας καλός ηθοποιός! Και τι σημασία έχει; «Στη ζωή, όπως και στη θεατρική σκηνή, το μέτρο της αξίας μου και το μυστικό της επιτυχίας μου δεν είναι αυτό που είμαι, αλλά αυτό που κάνω» αφόριζε η σπουδαία δασκάλα υποκριτικής Στέλλα Αντλερ και ο Πέτρος Φιλιππίδης είναι, πια, αυτά που έκανε. Η αυλαία πέφτει, χωρίς χειροκρότημα, μες σε εκκωφαντική σιωπή…
