Γιατί χρεοκοπήσαμε και πως δεν θα συμβεί κάτι παρόμοιο στο μέλλον
Η ζωή μας μπορεί να γίνει καλύτερη μόνο με σοβαρές οικονομικές μεταρρυθμίσεις, που θα αποτρέψουν μια ακόμη χρεοκοπία στο μέλλον
Από την είσοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση (1.1.1981) και μετά, οι Ελληνικές Κυβερνήσεις ακολούθησαν μια οικονομική πολιτική που οδηγούσε στον γκρεμό. Όπως πάντα, Κυβερνήσεις αλλά και Λαός, πίστευαν (ή ήλπιζαν) κάθε φορά, πως ο γκρεμός είναι λίγο πιο μπροστά και θα γλυτώσουν.
Ας δούμε με ειλικρίνεια αυτή τη πορεία, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να μην την ακολουθήσουμε ξανά.
Ας συμφωνήσουμε πως μέχρι πρόσφατα, το Ελληνικό Κράτος λειτουργούσε ‘χύμα και στον αυτόματο’.
Η φράση ‘ΠΑΣΟΚ – ωραία χρόνια!’ (και όχι μόνον αυτό), σήμαινε πολλά και διάφορα: – μισθούς δημόσιου τομέα, όπως γούσταραν οι πελάτες-πολίτες – συντάξεις σε αεροσυνοδούς ετών 36- συντάξεις σε μητέρες που στα 50 τους είχαν ανήλικα τέκνα, άρα είχαν εργαστεί λιγότερο από 20 χρόνια.- ΔΕΚΟ που μπορούσαν να έχουν ζημιογόνους ισολογισμούς για χρόνια- εφ’ άπαξ σε υψηλά 5ψήφια νούμερα χωρίς καμία συνάρτηση με καταβληθείσες εισφορές- μαύρη εργασία για να τσεπώνεις τις εργατικές εισφορές για το μεγαλύτερο μέρος του εργασιακού σου χρόνου.
Μετά στα κανάλια, εμφανιζόσουν παραπονούμενος για μικρή σύνταξη.
– τεράστια μαύρη οικονομία που σήμαινε αθέμιτο ανταγωνισμό και τεράστιους φορολογικούςσυντελεστές για όποιον δεν μπορούσε να φοροδιαφύγει. Που κατέληγε να προσπαθεί να φοροδιαφύγει. – φορολογικές αρχές ‘έντονα συναλλασσόμενες’ με τους φορολογούμενους. – φαρμακευτική δαπάνη ισόποση με αυτήν της Μεγάλης Βρετανίας των 45+ εκατ κατοίκων.
Να μην μιλήσουμε για τον τρόπο διάθεσης των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων, των πακέτων Delhors I και ΙΙ, του προγράμματος Santer και πολλών άλλων ‘τρελών’ που ξέραμε και δεν λέγαμε.
Είναι τα όσα περικλείονται στη φράση ‘τα 40 χρόνια που μας χρεοκόπησαν’.
Η κρίση ήρθε ακριβώς εξ αιτίας αυτών των καταστάσεων.
Και έχει έρθει η ώρα, αυτά να αλλάξουν.
Αλλά καμία αλλαγή στην Οικονομία, όσο ήπια και αν είναι, δεν γίνεται χωρίς κόπο, κόστος και πόνο.
Οι συνταξιούχοι πρέπει να υποφέρουν μέχρι το σύστημα να γίνει ανταποδοτικό των εισφορών τους, αντί αναδιανεμητικό (που είχε πει ο μέγας Ανδρέας). Και ήδη έχει αρχίσει να λειτουργεί το ‘3ος πυλώνας’, δηλαδή τα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης αλλά κανείς δεν τα αναφέρει ενώ παίζουν σημαντικό ρόλογια τους μελλοντικούς συνταξιούχους.
Τα ακίνητα θα ακριβύνουν αφού δεν επιτρέπονται ‘τα μαύρα’.
Δεν μπορείς να χτίσεις χωρίς δηλωμένες πρώτες ύλες, εργατοώρες, και λοιπό λογικό κόστος. Αλλά οι εργάτες αποκτούν τα νόμιμα ένσημα. Και οι εταιρείες εμπορίας οικοδομικών υλικών δεν αποτελούν ‘χρυσωρυχείο πλουτισμού’. Η μείωση της ‘μαύρης οικονομίας’ έχει κόστος. Επιβαρύνεται με ΦΠΑ, εργοδοτικές εισφορές και φόρο εισοδήματος. Πλέον δεν μπορείς να καταθέτεις ‘κασαδούρα’ στην Τράπεζα, χωρίς το Ε1 σου να δικαιολογεί τα χρήματα.
Οι επιχειρήσεις που βασίστηκαν στο μοντέλο ΄τσεπώνουμε ΦΠΑ και φόρο εισοδήματος’ θα κλείσουν.
Όχι μόνο το κράτος θα αυξήσει τα έσοδά του, αλλά θα πάψουν να στρεβλώνουν την αγορά εις βάρος των σωστών επιχειρήσεων.
Αλλά και το Δημόσιο θα πρέπει να εκσυγχρονιστεί. Νέο οργανόγραμμα, παρακολούθηση αποδοτικότητας, διαδικασίες με ενσωματωμένη την ψηφιακή πλέον, μορφή. Αυτό σημαίνει λιγότεροι, πιο καταρτισμένοι υπάλληλοι.
Οι δαπάνες σε Δημόσια Αγαθά (Άμυνα, Παιδεία, Υγεία, κλπ) πρέπει να αιτιολογούνται. Πληρώνουμε καθηγητές Ξένων Γλωσσών στα σχολεία αλλά τα παιδιά Ξένες Γλώσσες μαθαίνουν στα Φροντιστήρια.
Εξορθολογισμός σημαίνει: οι καθηγητές στα σχολεία θα κάνουν δουλειά (αντίδραση) και τα Φροντιστήρια θα αντιμετωπίσουν λόγο ύπαρξης (κοινωνική και οικονομική αναταραχή).
Ας το καταλάβουμε: Οι μεταρρυθμίσεις έχουν πόνο και κόστος. Αλλά αν δεν τις κάνουμε, δεν θα βελτιώσουμε την Ζωή μας.
