Αντρέας Μικρούτσικος στο ΚΛΙΚ του 2005: «Μια επιθετική γυναίκα είναι “το βούτυρο στο ψωμί μου”!»
Όταν ο Αντρέας Μικρούτσικος ετοιμαζόταν για το Dream Show μίλησε στο ΚΛΙΚ για τον «αλκοολισμό ζωής», τις γυναίκες και το φλερτ. Το κείμενο αναδημοσιεύεται αυτούσιο από το αρχείο.
Καλοκαίρι 2005, τ. 216 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ • ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΩΣΤΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ STYLING ΑΛΚΜΗΝΗ ΚΟΥΛΑΞΙΛΟΓΛΟΥ • GROOMING ΣΤΕΛΛΑ ΑΦΕΝΤΟΥΛΙΔΟΥ (BEST-LOOK) ΒΟΗΘΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥ ΗΛΙΑΣ ΒΑΚΗΣ
Καπετάνιος στο Dream Show σήμερα, στο πρώτο ριάλιτι στον ALPHA, που έχει ως στόχο την ανάδειξη νέων πρωταγωνιστών στον χώρο της σόουμπιζ, ευελπιστεί να του χαρίσει τη λάμψη και τη θεαματικότητα που, χάρη στον ίδιο, απολάμβανε και το Fame Story. Ο Αντρέας Μικρούτσικος, χαμογελαστός ως συνήθως και αισιόδοξος, ένας άντρας έτοιμος για όλα, με ειλικρίνεια που… τσακίζει, πηγαίο χιούμορ και εξομολογητική διάθεση, ξεσπά σ’ έναν παθιασμένο χείμαρρο σκέψεων. Ερωτευμένος τόσο με την τρίτη του σύζυγο, Δήμητρα Ρουμπέση, όσο και με ό,τι αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας στη ζωή του.
Για να καταλάβεις πώς είναι να μιλάς με τον Αντρέα Μικρούτσικο για θέματα που τον καίνε, όπως το Dream Show, η νέα τηλεοπτική εκπομπή που παρουσιάζει στον ALPHA, αρκεί να φαντασθείς τον εαυτό σου σε μια πιρόγα και τον γνωστό παρουσιαστή σε ένα… τάνκερ! Ακόμα όμως κι έτσι, είσαι γελασμένος αν πιστεύεις πως θα… βαρέσεις κουπί! Κι αυτό, γιατί ο σαρωτικός σόουμαν και παρουσιαστής του Dream Show αποδεικνύεται σωστός χείμαρρος στη συζήτησή μας! Πόσο μάλλον όταν θεωρεί χρέος του να αμυνθεί για την απάθεια με την οποία αντιμετωπίζεται προς το παρόν η νέα σειρά από όλα τα υπόλοιπα κανάλια, αλλά και για τη χαμηλή ακροαματικότητά της.
Μιλάμε λίγο μετά τον θρίαμβο της Έλενας Παπαρίζου στη Eurovision, σε έναν διαγωνισμό όπου πριν χρόνια, συγκεκριμένα το 1991, και ο ίδιος είχε πάρει μέρος με την Άνοιξη, ένα τραγούδι που είχε ερμηνεύσει εκείνη την εποχή η τότε αγαπημένη σύντροφος της ζωής του, Σοφία Βόσσου.
«Εκείνο τον καιρό», μου λέει, «δουλεύαμε με τη Σοφία καθημερινά σε στέκια όπως το Κύτταρο, το Ροντέο, το Αχ Μαρία. Μια μέρα ήμασταν στο σπίτι, όταν την άκουσα να τραγουδάει την Άνοιξη σε μουσική και στίχους δικούς μου, που την προόριζα για το νέο μου δίσκο. Της λέω: “Μωρέ, το στέλνουμε στη Eurovision;” Έτσι έγινε, και το τραγούδι μας αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στην Ιταλία».
Κατά τη γνώμη σας, ήταν καλύτερο από το Number One;
Σίγουρα ναι, δεν το συζητάω! Το θεωρώ καλύτερο. Όχι βέβαια επειδή είναι δικό μου, απλά μπορεί το Number One να είναι ένα καλό, πιασάρικο κομμάτι, που λογικό είναι να κάνει μέχρι και παγκόσμιο σουξέ, πλην όμως, σε επίπεδο μουσικής επεξεργασίας, μονάχα με την Άνοιξη λες «εδώ υπάρχει ψωμί και πολύ ζουμί!» Για μένα, η Άνοιξη ήταν στο φεστιβάλ της Eurovision σαν τη μύγα μες στο γάλα σε σχέση με τις ελληνικές συμμετοχές, αλλά και με τις παγκόσμιες, αν εξαιρέσεις ένα-δυο έθνικ που είχαν τότε κάποια αξία.
Σήμερα, δηλαδή, ποιο από τα δύο τραγούδια θα στέλνατε στον διαγωνισμό;
Με τα μπούνια το σουξεδιάρικο Number One!
Θα μπαίνατε στον πειρασμό να γράψετε ξανά ένα τραγούδι για τη Eurovision, πόσο μάλλον που ο επόμενος διαγωνισμός θα γίνει στην Αθήνα;
Όχι, η Άνοιξη ήταν ο τελευταίος μου πειρασμός.
Αυτό σημαίνει πως έχετε εγκαταλείψει οριστικά το τραγούδι;
Όχι βέβαια, και αυτό το γνωρίζουν τα συρτάρια μου, το πιάνο μου, το στουντιάκι μου, οι κιθάρες μου και οι τέσσερις τοίχοι του σπιτιού μου. Γιατί η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να καταθέσω ξανά κάποια στιγμή το στίγμα μου στην πρόκληση της μουσικής. Πώς όμως να το κάνω όταν ο δαίμων της τηλεοπτικής ομπρέλας υπερκαλύπτει τα πάντα στη ζωή μου; Το ξέρεις πως εδώ και δεκαπέντε χρόνια είμαι αφοσιωμένος ολοκληρωτικά στην τηλεόραση; Από τη στιγμή που ξυπνάω μέχρι την ώρα που θα κοιμηθώ; Ειδικά αυτόν τον καιρό, τα όριά μου έχουν ξεπερασθεί. Διότι έχω φτάσει στο σημείο, μετά το Dream Show, να μένω στο «σπίτι», να συζητάω με τα παιδιά μέχρι το ξημέρωμα, να κάνω αξιολόγηση, να ακούω κριτική, σχόλια, γκρίνιες, να γυρίζω σπίτι να βλέπω ξανά την εκπομπή στη NOVA, να κάνω τηλεφωνήματα. Στο τέλος, ίσα που κοιμάμαι τρεις-τέσσερις ώρες, καθώς με το που ξημερώνει αρχίζω πάλι να ασχολούμαι με τη δουλειά. Άντε πάλι τηλεφωνήματα, η κινητή τηλεφωνία εμένα πρέπει να μου κάνει άγαλμα!
Διαβάστε επίσης
Όχι όμως και η Δήμητρα, που μάλλον θα νιώθει παραμελημένη με όλη αυτή την αφοσίωση στη δουλειά σας!
Βεβαίως, γι’ αυτό και αυτή η περίοδος είναι οριακή για μένα. Δυστυχώς! Τι να κάνω, όμως, που συνήθως βρίσκομαι στο μάτι του κυκλώνα, στην αιχμή του δόρατος. Κι αυτό γιατί όλο στήνονται δυνατές ιστορίες που πρέπει εγώ να τις φέρω εις πέρας, ενώ στις μεγάλες δυσκολίες ακούω πάντα μια φωνή: «Ο κασκαντέρ Αντρέας θα το κάνει!» Ξέρεις πόσα προβλήματα εξαλείφονται διά της μαγικής κωδικής ονομασίας «Αντρέας»; Σκέψου πως μέχρι και η Δήμητρα έχει αρχίσει να μπαίνει σ’ αυτή τη λογική! Πριν μια βδομάδα, για παράδειγμα, γυρίζοντας ξεθεωμένος από το Dream Show, μου λέει: «Φοβάμαι μήπως κρυώσω, γιατί αυτή η ίωση σκοτώνει». Της λέω, λοιπόν, κι εγώ: «Αν εσύ κρυώσεις, θα κάτσεις στο σπίτι και θα το ξεπεράσεις, αν όμως κρυώσω εγώ, θα διαλυθούν τα πάντα». «Έλα μωρέ», μου απαντάει, «εσύ δεν κρυώνεις με τίποτα!». Καταλαβαίνεις τώρα τι έχω πάθει; Κι από δικό μου λάθος, γιατί εγώ έχω περάσει αυτήν την αίσθηση στους άλλους!
Όταν καταθέτετε τόση ενέργεια, από κάπου πρέπει να την παίρνετε!
Πραγματικά, αναρωτιέμαι καθημερινά: από πού στο διάβολο παίρνω αυτή την ενέργεια; Τι στο διάβολο μπαταρίες έχω; Αλκαλικές; Βιονικές; Σου μιλάω για πολλή ενέργεια. Να γυρίζω από τον ALPHA και την ομάδα του Dream Show στο σπίτι ξημερώματα, να ασχολούμαι με τα τρέχοντα, να ξαπλώνω μισή ώρα και μετά να σπεύδω για τη μεσημεριανή εκπομπή και άντε πάλι στο Dream Show.
«Τι να το κάνω αν η γυναίκα έχει ιδανικές αναλογίες; Στον έρωτα μιλάμε για κατάθεση ψυχής και όχι για αρχιτεκτονική χώρου…»
Όλο αυτό το αγχωτικό τρέξιμο σας γεμίζει περισσότερο από ένα οικογενειακό χουζούρι με πρωινό στο κρεβάτι και μια βόλτα στη θάλασσα;
Κοίταξε, εγώ πάντα, όταν δουλεύω πολύ, λέω μέσα μου «φάση είναι, θα περάσει», σαν κάτι που με απορροφά προσωρινά. Όμως τελικά διαπιστώνω πως δουλεύω χρόνια τώρα τόσο σκληρά, γιατί αυτός είναι ο ηρωικός μου τρόπος να ζω! Εγώ, δηλαδή, σε τίποτα δεν μοιάζω με άνθρωπο της εποχής μας! Αντίθετα, θυμίζω φιγούρες από το παρελθόν – ξέρεις, είμαι ο ήρωας που αναλαμβάνει να σκοτώσει το φίδι! Τούτο δω το μοντελάκι το δικό μου, στην εποχή του εγώ και της απομόνωσης, δεν δουλεύει. Επιπλέον, είναι αντιπαραγωγικό σύμφωνα με τους οικονομικούς όρους. Με λίγα λόγια, δεν υπάρχει – άντε να το δούμε καμιά φορά σε ήρωα βιβλίου. Είμαι πολύ ντεμοντέ τύπος, κυριολεκτικά εκτός εποχής.
Πάντως, έχω κι εγώ την ψυχαγωγία μου που απολαμβάνω δύο μήνες κάθε καλοκαίρι. Κι εκεί όμως δεν λέω να ησυχάσω. Να σκεφθείς, κάποτε ήρθαν φίλοι μαζί μας για να κάνουμε διακοπές με το φουσκωτό, όπου μία από τις κοπέλες της παρέας έλεγε: «Παιδιά, ο άνθρωπος δεν παίζεται, τρέχει τόσο πολύ για όλα, με τέτοια ένταση, που εγώ νιώθω την ανάγκη να γυρίσω στην Αθήνα για να ξεκουραστώ!».
Μια και αναφερθήκατε σε φίλη σας, πείτε μου, τι σας απωθεί σε μια γυναίκα;
Είμαι πολύ ευαίσθητος στο αισθητήριο της όσφρησης. Ακόμα και μια κούκλα υπάρχει περίπτωση, με τη μυρωδιά της, να μου είναι απωθητική.
Έχετε αδυναμία σε κάποιο συγκεκριμένο τύπο γυναικών;
Είναι αλήθεια πως με γοητεύουν δύο είδη γυναικών. Η γλυκούλα, η τρυφερούλα, η χαμογελαστή, αυτή που δίνει την εικόνα του καλού παιδιού, και η αμίλητη γυναίκα που μου επιτρέπει να βάζω στα χείλη της τον λόγο που εγώ θέλω. Μικρός ήμουν ξετρελαμένος με την Κατρίν Ντενέβ στην Ωραία της Ημέρας.
Για τις αυταρχικές, ανεξάρτητες γυναίκες τι γνώμη έχετε;
Αυτό το στιλ της femme fatale που κρατάει το μαστίγιο με ύφος «θα σε σκίσω, θα σε κάνω κομματάκια» και τα λοιπά δεν μου λέει πολλά, νομίζω πως στο τέλος μού είναι πολύ εύκολο να την κάνω να βάλει τα κλάματα. Πιστεύω πως οι επιθετικές γυναίκες κρατούν αυτήν τη στάση λόγω άμυνας και κρυφής ερωτικής διάθεσης. Βλέπεις, ξέρω να αποκωδικοποιώ τη γυναικεία συμπεριφορά. Ειδικά όταν συναντάω μια επιθετική γυναίκα, λέω μέσα μου «το βούτυρο στο ψωμί μου»!
Είσαστε ένας άνθρωπος που φλερτάρει;
Ναι, είμαι ένας άνθρωπος που φλερτάρει, το έχω μέσα μου γιατί μου αρέσουν πολύ οι γυναίκες. Ακόμα κι αυτές που εκ πρώτης όψεως δεν είναι ερωτικές, μεταφράζοντας κάποια χαρακτηριστικά τους θα βρω το ερωτικό τους στοιχείο. Άλλωστε, η εξωτερική εμφάνιση δεν είναι το παν για μένα. Ναι, είναι σημαντικό ένα κουκλίστικο προσωπάκι, ναι στα μεγάλα μάτια και στο ωραίο στόμα, ναι στο θηλυκό σώμα, ναι στις τέλειες αναλογίες, είναι πολύ θελκτικές, αλλά ακόμα και μια γεματούλα μπορεί με τη συμπεριφορά της να με φτιάχνει καλύτερα από όλες τις άλλες γυναίκες που προανέφερα! Άλλωστε, έχω δει κορίτσια τέλεια, που πάω να τα χαιρετήσω και μου απλώνουν ένα εύθραυστο, χαλαρό χέρι, ή πάω να τις φιλήσω και μου ρίχνουν με το μήλο τους μια στο μήλο μου! Κάτι πλάσματα που κυκλοφορούν σαν αγκυλωμένα! Τι να το κάνω, αν έχουν ιδανικές αναλογίες στήθους, μέσης, περιφέρειας! Στον έρωτα μιλάμε για κατάθεση ψυχής και όχι για αρχιτεκτονική χώρου!
Αν όλα αυτά τα έλεγε η Δήμητρα για τους άνδρες, δεν θα σας ενοχλούσαν;
Θα την ερωτευόμουν διπλά!
Είναι αυτό ένα είδος μαζοχισμού;
Όχι, παιδί μου, είναι ένα είδος εκτίμησης ενός ανθρώπου που ξέρει και να βλέπει και να κάνει.
Σίγουρα τέτοιοι χαρακτηρισμοί δεν σε ανεβάζουν ψυχολογικά, όμως κι εσείς είχατε χαρακτηρίσει την Τατιάνα Στεφανίδου Σκρουτζ Μακ Ντακ.
Ε, ναι, αλλά για κάτι προσωπικό. Δεν μπορεί, δηλαδή, η Τατιάνα στην εκπομπή της να αναφέρει κάποια πράγματα για τον γάμο μου, να την αποτρέπω εγώ στο στιλ «άσε με, Τατιάνα μου, να χαρώ το γάμο μου» κι εκείνη την επομένη να βγαίνει στην εκπομπή της και να λέει πως είχε ακροαματικότητα τριάντα τόσο, να με βλέπει, δηλαδή, με αριθμούς, όπως ο Σκρουτζ τα δολάρια!
«Αν αυτή τη στιγμή ο Ψινάκης, ο Περρής κι εγώ αποφασίσουμε να ξεβρακωθούμε και βγούμε να το διαφημίσουμε, είναι σίγουρο πως θα έχουμε επιτυχία, αλλά αυτή η επιτυχία δεν θα δημιουργήσει ένα δεδικασμένο. Άντε, το πολύ, να μας μετρήσουν για να βρουν ποιος είναι ο πιο προικισμένος!»
Στην καθημερινή του εκπομπή «Αυτό που Θέλουν οι Γυναίκες» αντιμετωπίζει τις καλεσμένες του με αφοσίωση και προσοχή, συμπάσχει μαζί τους, βουρκώνει όταν εκείνες εξιστορούν μια ζωή όπου έχουν τραβήξει τα πάνδεινα, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα οικεία, σαν να είναι μια μεγάλη οικογένεια όλοι μαζί εκείνη την ώρα, καλεσμένες, κοινό, συντελεστές και παρουσιαστής.
Μήπως όλο αυτό το πακέτο οφείλεται σε έρωτα για το τηλεοπτικό γυαλί;
Όχι, εγώ πιστεύω πως μάλλον έχω ανάγκη από παρέες-ομάδες, γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω από το μοντέλο ζωής που γνώρισα στο πατρικό μου στην Πάτρα. Θυμάμαι πως όταν πήγαινα να κοιμηθώ (ο Θάνος ήδη είχε πέσει για ύπνο), περνούσε από το σπίτι μας για συζήτηση με τον πατέρα μου (ο οποίος εκδίκαζε τους διαιτητές) όλη η Πάτρα. Από το κρεβάτι μου, λοιπόν, άκουγα γέλια, ομιλίες, αυτά με νανούριζαν. Με λίγα λόγια, μεγάλωσα με την αίσθηση πως πρέπει πάντα να είμαι με πολύ κόσμο. Η τηλεόραση, λοιπόν, μέσα από αυτές τις μαζικές της εκπομπές μού δίνει να κρατάω σφιχτά στο χέρι μου μια κόκκινη κλωστή που με παραπέμπει στη νοοτροπία του «όλοι μαζί» της παιδικής μου ηλικίας.
Σας φοβίζει η μοναξιά;
Δεν μπορώ να μένω μόνος μου. Ακόμα, όμως, και μέσα σε πλήθος ζω και βιώνω μια μοναξιά ακόμα πιο σκληρή από το αν ήμουν μόνος και μίλαγα με τον εαυτό μου! Βέβαια, η ζωή μας σήμερα διαμορφώνεται με τέτοιο τρόπο που μας οδηγεί ολοένα και σε πιο απομονωμένα σχήματα. Η αποξένωση είναι απόλυτη όταν σου γράφω το «σ’ αγαπώ» ή το «χωρίζουμε» στο κινητό, γιατί τα συναισθήματα δεν καταγράφονται ψηφιακά. Μας λείπουν έτσι όπως είμαστε μόνοι στο βασίλειο της επικοινωνίας.
Διαβάστε επίσης
Για να επιστρέψουμε στο Dream Show, τον ρωτάω πόσο δίκαιο είναι να έχει αφοσιωθεί απόλυτα στα νέα «τηλεοπτικά του παιδιά», να τα πιστεύει, να τα προωθεί, να δίνει για χάρη τους άλλο ένα από τα γνώριμά του ρεσιτάλ επικοινωνίας και, παρ’ όλα αυτά, η εκπομπή να «γράφεται» κανονικά από όλα τα υπόλοιπα κανάλια! Σε σημείο, όπως έχει ειπωθεί, να προστεθεί μια νέα καθημερινή μεσημεριανή εκπομπή στον ALPHA, υποστηρικτική του Dream Show.
Πέφτει σιωπή και η ατμόσφαιρα βαραίνει σαν τον ουρανό που σκοτεινιάζει πριν ξεσπάσει καταιγίδα.
«Είναι η πρώτη φορά που όλο το τηλεοπτικό κύκλωμα σέβεται τα περιουσιακά στοιχεία του ALPHA! Ενώ θα μπορούσαν να είχαν στη διάθεσή τους για τηλεοπτική χρήση τζάμπα υλικό από το Dream Show, αυτοί διακριτικότατα προτιμούν να μην αναφερθούν ούτε καν στον τίτλο της εκπομπής, αφήνοντάς μας ανεμπόδιστους να κάνουμε τη δουλειά μας! Τέτοιο πολιτισμό, τέτοια λεπτότητα και ευαισθησία που καταργεί κάθε έννοια ανταγωνισμού είχα καιρό να δω!
Ξέρω, πάντως, πως όταν ξεκινάει μια εκπομπή αυτού του είδους, μια εκπομπή καινούρια, τη στιγμή που όλοι τρώνε από τα έτοιμα, δύο πράγματα υπάρχει περίπτωση να συμβούν. Είτε όλοι θα ασχοληθούν μαζί σου, δίνοντάς σου την αίσθηση πως θέλουν να φάνε τις σάρκες σου, ή όλοι θα τυλιχθούν με μια σιωπή σοφού ακροατηρίου, του στιλ “για να δούμε τι θα δούμε”. Όπως και να ‘ναι, όταν το Dream Show κάνει τον κύκλο του, όλοι θα κλείνουν το ματάκι και θα χαμογελάνε».
Προς το παρόν, όμως, αυτή η διακριτική, όπως τη χαρακτηρίζετε, σιωπή, έρχεται σε αντίθεση με τη δήλωσή σας πως το Dream Show είναι ο παλμός της τηλεοπτικής Ελλάδας, ένα αληθινό τηλεοπτικό γεγονός!
Είναι κάτι που πρόκειται να γίνει, καθώς το Dream Show σπάει όλα τα όρια των ριάλιτι παιχνιδιών που κυριαρχούν στη μικρή οθόνη τα τελευταία χρόνια. Τέτοιο θέαμα, ειλικρινά, δεν έχει ξαναεμφανισθεί στην τηλεόραση, είμαι περήφανος, λοιπόν, γι’ αυτή τη δουλειά.
Είχε ακουστεί πως ανάμεσα στα νέα μέλη της επιτροπής θα είναι και ο Απόστολος Γκλέτσος.
Είχαν συζητηθεί αυτά τα ονόματα μετά την αποχώρηση του Γιάννη Δαλιανίδη για λόγους υγείας. Αρζόγλου και Σόμμερ ήταν στο Λος Άντζελες και τελικά πήραμε τον Σπυρόπουλο, καλλιτέχνες που σίγουρα δεν τους βαραίνει η βαβούρα. Εντάξει, μπορεί ο Ψινάκης να είναι ατακαδόρος, αλλά κι αυτόν για τη λάμψη του τον επιλέξαμε.
Μετράει η γνώμη σας στην επιλογή των έργων που ερμηνεύουν τα παιδιά;
Έχω την ωριμότητα να κινούμαι σε αυτά τα θέματα διακριτικά. Την άποψή μου, βέβαια, την έχω πει. Προσωπικά, προτιμούσα περισσότερα ελληνικά έργα. Αν ήταν στο χέρι μου, μπορεί να μη δεχόμουν να παίξουν τα παιδιά Λόρκα. Πάντως, η στάση μου δεν είναι ευνουχιστική για τους άλλους.
Γνωρίζετε, το ενδιαφέρον όμως καλύτερα από τον καθένα πως οι κόντρες κρατούν περισσότερο το κλίμα του κοινού από το αρμονικό θέαμα όλων.
Μα θα βγουν οι αντιδράσεις των παιδιών στο σπίτι, αλλά και των άλλων που έχουν σφραγίδα λόγου στον χώρο τους, σε ένα θέαμα που δεν χαϊδεύει αυτιά και μάτια. Το θέμα, όμως, για μένα είναι να αγαπήσει ο κόσμος τους παίκτες, αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας. Αν ο τελικός αποδέκτης δεν είναι τα παιδιά, θα έχουμε αποτύχει.
«Όταν το Dream Show κάνει τον κύκλο του τότε όλοι θα κλείνουν το ματάκι και θα χαμογελάνε».
Σε αυτήν την περίπτωση, η αποτυχία σε ποιον θα χρεωθεί; Σε σας, στους παίκτες, στην παραγωγή;
Τα στοιχεία που έχουμε στοιχειοθετούν μια επιτυχία, αλλά, ξέρεις, επιτυχία από επιτυχία έχει διαφορά. Αν αυτή τη στιγμή ο Ψινάκης, ο Περρής κι εγώ αποφασίσουμε να ξεβρακωθούμε και βγούμε να το διαφημίσουμε, είναι σίγουρο πως θα έχουμε επιτυχία, αλλά αυτή η επιτυχία δεν θα δημιουργήσει ένα δεδικασμένο. Άντε, το πολύ, να μας μετρήσουν για να βρουν ποιος είναι ο πιο προικισμένος! Μια τέτοια κίνηση θα είναι ένα τηλεοπτικό χάπενινγκ με αρχή-μέση-τέλος, ό,τι, δηλαδή, είναι πολλές εκπομπές στην τηλεόραση! Στο Dream Show, όμως, υπάρχει φλέβα, ανεβασμένος πήχης, γι’ αυτό, άλλωστε, έχουμε κερδίσει το ενδιαφέρον του κόσμου. Για παράδειγμα, χτες επιστρέφοντας σπίτι από τον ALPHA ξεθεωμένος από την κούραση, γιατί ήμουν άυπνος δυο μέρες, διαπίστωσα πως δεν είχα τσιγάρα. Είναι το μόνο που δεν αντέχω! Κάνε μου βασανιστήρια, κάνε μου ό,τι θες, αρκεί να μη μου πάρεις τα τσιγάρα — είμαι εθισμένος στο καπνό του εμπορίου, και το διευκρινίζω, γιατί δεν έχω καμία σχέση με οτιδήποτε άλλο. Έτσι, εκεί γύρω στις τέσσερις τη νύχτα, σαν τη Κοιμωμένη του Χαλεπά, μπήκα στο αμάξι να πάω να πάρω τσιγάρα. Στον δρόμο όμως έφτιαχναν έργα. Οπότε, με το που με βλέπουν οι εργάτες, αρχίζουν: «Γεια σου, αρχηγέ, γεια σου, μεγάλε, γεια σου Dream Show!».
Έχετε νιώσει ποτέ τη ζωή σαν ένα πάρτι, που φτάνεις, όπως λένε, αφού η ζωή έχει αρχίσει, και φεύγεις πριν τελειώσει;
Όχι, για μένα η ζωή είναι ένα αντιφατικό γίγνεσθαι. Είναι ένα ταξίδι με τον χρόνο, με το πάθος με το οποίο θέλω να βιώνω τα πράγματα, διότι όσο τα βιώνω με ένταση τόσο μακραίνει ο χρόνος. Μιλάμε για αλκοολισμό ζωής, διότι εγώ, προσωπικά, πίνω όλα τα ποτήρια της, γλυκά και πικρά, μέχρι την τελευταία γουλιά. Η γευσιγνωσία, άλλωστε, έρχεται από το μεγάλο φαγοπότι της ζωής!
