11 καλλιτέχνες και πολιτικοί περιγράφουν στο ΚΛΙΚ του 2000 τη δική τους σημαία
Από τους Active Member μέχρι τους A.M.A.N., 11 καλλιτέχνες έγραψαν ή σχεδίασαν τις σημαίνει για εκείνους η σημαία. Το κείμενο αναδημοσιεύεται αυτούσιο από το αρχείο.
Περιεχόμενα
Οκτώβριος 2000, τ.χ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΨΥΧΟΠΑΙΔΗΣ
Η σημαία είναι εθνικό σύμβολο, στοιχείο θα μπορούσε να πει κανείς εθνικής ταυτότητας. Ξεκίνησα να την εντάσσω στη δουλειά μου από την εποχή της δικτατορίας, αλλά και αργότερα, θέλοντας περισσότερο να κριτικάρω ή ακόμα και να ειρωνευτώ πολιτικά γεγονότα ή καταστάσεις και όχι αυτό καθαυτό το σύμβολο. Η χρήση της σημαίας στη δουλειά μου έχει πάντα σχολιαστικό χαρακτήρα πολιτικών γεγονότων, κοινωνικών συνθηκών ή ακόμη και περιπτώσεων πλαστογραφίας της εθνικής συνείδησης.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΨΥΧΟΥΛΗΣ
Συνυπογράφω τη σημαία του Τζίμη Πανούση
Διαβάστε επίσης
A.M.A.N.
Βλέποντας τη σημαία, θα έπρεπε να παραδειγματιζόμαστε από το παρελθόν μας, να νιώθουμε περήφανοι για το παρόν μας και αισιόδοξοι για το μέλλον μας. Δυστυχώς, όμως, στην Ελλάδα του σήμερα, κοιτώντας τη σημαία νιώθουμε περήφανοι για το παρελθόν μας (γεγονός που το χρησιμοποιούμε συνεχώς ως άλλοθι για τα χάλια μας), ντρεπόμαστε για το παρόν μας και αισθανόμαστε αβέβαιοι για το μέλλον μας.
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ
Της πατρίδας μου η σημαία… έχειχρώμα κουφετί έχει χρώμα έχει κόμμα με καπέλο ασορτί.
ΜΑΝΟΛΗΣ ΧΑΡΟΣ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
Οι σημαίες των σημερινών κρατών είναι συνήθως διάδοχοι παλαιότερων συμβόλων οικογενειακών, συντεχνιακών, φεουδαρχικών εξουσιών ή ιστορικών περιστάσεων. Η γαλλική συμβιβάζει το επαναστατημένο Παρίσι (μπλε και κόκκινο) με τη μοναρχία (άσπρο), η βρετανική την Αγγλία με τη Σκοτία, η κόκκινη άλλοτε συμβολίζει το αίμα της θυσίας, άλλοτε αναπαράγει τη βασιλική πορφύρα. Η (μη κρατική…) μαύρη της αναρχίας έχει το χρώμα μιας γυναικείας ζακέτας. Η ελληνική είναι εξαρχής ορθολογική κατασκευή, προκαλεί όμως γνήσια συγκίνηση. Όχι τόσο τα χρώματα και τα σχήματα (τα έχουν κι άλλες…), αλλά οι εννιά λωρίδες που συλλαβίζουν «ελευθερία ή θάνατος»: «συνθηματοποίηση» των Διαφωτιστών της εποχής για να δείξουν τι διεκδικούμε εμείς και όχι τι να επιβάλουμε στους άλλους. Γενναίο και μακράς πνοής πρόγραμμα που αξίζει σεβασμό και απαιτεί εφαρμογή, επί της ουσίας και όχι συμβολικά. Εξάλλου, τα σύμβολα εύκολα αλλοιώνονται, όπως τότε με το πουλί της χούντας που επιβλήθηκε χωρίς διαμαρτυρίες των «Ελληνοχριστιανών» του τότε και του τώρα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ
Το νέο Μινιόν
Οι πολυκατοικίες των νέων εργολάβων δεν προβλέπουν βάσεις στις σιδηροκατασκευές τους στα μπαλκόνια για σημαίες. Τις θεωρούν ανύπαρκτες ή μόνο για τα δημόσια κτίρια απαραίτητες. Το νέο Μινιόν της ζωής γράφεται σε χασαποταβέρνες των Μεσογείων ή του Ασβεστοχωρίου, με καλογυαλισμένα πανάκριβα αυτοκίνητα, γούνες, δαχτυλίδια μπριγιάν. Αυτοί ορίζουν τον νέο κόσμο. Οι χασάπηδες, που γίνανε εργολάβοι ονείρων. Κάποιοι, στις Εθνικές Εορτές —αναμνήσεις θανάτου ανθρώπων πριν από μας και μετά από μας—, κρεμούν σ’ αυτά τα νέα μπαλκόνια τις σημαίες όπως τα σεντόνια για να στεγνώσουν. Όταν φυσάει, ανεμίζουν όπως στις παλιές γκραβούρες, τα λάβαρα, στα χέρια κάποιων τρελών στην Ύδρα ή στα Ψαρά. Και στα ποιήματα του Διονυσίου Σολωμού.
ACTIVE MEMBER
Της πατρίδας μου η σημαία… δεν έχει ρίγες, ούτε σταυρό, είναι κι εκείνη διχρωμία κι έχει ένα tribal κοφτερό.
ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ
Η ελληνική σημαία μού θυμίζει τα βράχια του Αιγαίου όταν αναρριπίζονται από τους ανέμους. Έχει την απερίγραπτη λιτότητα και την κυματόεσσα απλότητα που έχει ένα παιδί όταν χαμογελά, κολυμπώντας και παίζοντας με ένα δελφίνι. Ελπίζω να αξιωθώ να τυλίξουν μ’ αυτή κάποτε το κουφάρι μου, εφόσον βέβαια θα το αξίζω.
DEUX HOMMES
ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΣΛΑΝΗΣ
