Το 2001 η Εβελίνα Παπούλια και ο Άλκις Κούρκουλος έπαιζαν με τη φωτιά και μιλούσαν στο ΚΛΙΚ
«Όταν την είχα γνωρίσει μού άρεσε, αλλά δυστυχώς πρόλαβε ο φίλος μου» και άλλες εξομολογήσεις-φωτιά. Το κείμενο αναδημοσιεύεται αυτούσιο από το αρχείο του ΚΛΙΚ.
Φεβρουάριος 2001, περίοδος 2η, τ.χ. 30 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Α. ΜΑΡΙΝΟΥ - Α. ΠΑΝΟΤΑΡΑ ΦΩΤΟ: C. COUTAYAR
Μην πάει το μυαλό σας στο κακό. Ο Άλκις κι η Εβελίνα είναι χρόνια κολλητοί. Φέτος θα τους βλέπουμε συνέχεια μαζί, αφού συνεργάζονται στην τηλεόραση για το «Κρεσέντο» και στο θέατρο για το «Παίζοντας με τη φωτιά». Το ΚΛΙΚ τους συνάντησε και τους δύο στο σπίτι της Εβελίνας.
Παρασκευή. «Ο Άλκις δεν έχει έρθει ακόμα, θέλετε καφέ; Τον Γιώργο τον ξέρετε;» Οι τοίχοι του διαμερίσματος είναι γεμάτοι με πίνακες της Εβελίνας: πιερότοι που κάνουν κούνια αιωρούμενοι στο κενό, κολάζ με χρυσόχαρτα, πορτρέτα. Ένας τοίχος βαμμένος μπλε, βαριές κουρτίνες στα παράθυρα, ασπρόμαυρες φωτογραφίες της κόρης της, της Αφροδίτης, που της μοιάζει πολύ. «Κοιμάται στο μέσα δωμάτιο, ελπίζω να μην την ξυπνήσει το κουδούνι».
Ο Άλκις, αγουροξυπνημένος, με σπασμένο κινητό («Κανένα κατσαβίδι, βρε παιδιά…») και πεινασμένος: «Έφτιαξε κατσικάκι με πατάτες η μαμά μου. Βάλε και πάμε στη βεράντα». Εκεί, ανάμεσα στον καφέ, το κατσικάκι, τα γέλια και τη φασαρία από τα αυτοκίνητα που περνούσαν από κάτω, η Εβελίνα και ο Άλκις μάς μίλησαν για τη φιλία τους, για σκηνές καθημερινής τρέλας από πρόβες και γυρίσματα και για ήσυχα σαββατόβραδα με επιτραπέζια παιχνίδια και κουβεντούλα.
Γνωρίστηκαν μέσω του Γιώργου, του άντρα της Εβελίνας, που ήταν πολύ καλός φίλος του Άλκι για χρόνια. Όταν ο Γιώργος γνώρισε την Εβελίνα, ο Άλκις ανέλαβε ρόλο ψυχοθεραπευτή: «Τον κουράριζα (γέλια). Γιατί ήταν σε μια κωματώδη κατάσταση, “δεν με θέλει”, “όχι, ρε, όχι, σε θέλει”».
Μήπως έσπρωξες λίγο τα πράγματα;
Μόνο το κεφάλι του Λιάντου φταίει, κανένας άλλος. Αλήθεια σ’ το λέω, ερήμην της Εβελίνας έγινε όλο αυτό, αυτή μετά μπήκε στον χορό.
(Από μέσα ακούγεται το τηλέφωνο που χτυπάει. Η Εβελίνα φωνάζει στον Γιώργο «πιάσ’ το», για να προκαλέσει την πικραμένη διαπίστωση του Άλκι:)
«Κι από τότε του φέρεται έτσι!»
Θα μπορούσαν τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά μεταξύ σας;
Άλκις: Ναι, όταν την είχα γνωρίσει μού άρεσε, αλλά δυστυχώς πρόλαβε ο φίλος μου. Έχω αρχές από μικρό παιδί, απ’ το σχολείο, τότε που λέγαμε «τη γυναίκα του φίλου μας δεν την ακουμπάμε».
Εβελίνα: Και τώρα μ’ ακουμπάει μέσω… σίριαλ και θεατρικού.
Ά. (με αυταπάρνηση): Αφήστε με στον πόνο μου…
Και με τις ερωτικές σκηνές τι γίνεται;
Ά.: Είναι καθαρά επαγγελματική στιγμή. Προσπαθείς να βγάλεις καλό αποτέλεσμα. Άλλο αν σε πιάνουν γέλια… Εδώ μας πιάνουν γέλια και χωρίς να ’χουμε ερωτικές σκηνές.
Διαβάστε επίσης
Φέτος δουλεύετε για πρώτη φορά μαζί. Πώς είναι η συνεργασία σας;
Ε.: Όταν διαβάζουμε μαζί για να μάθουμε λόγια, αισθάνομαι το ζώο στην υπόθεση. Εγώ πρέπει να ’χω διαβάσει πριν, κι αν τύχει και δεν έχει διαβάσει ο Άλκις, μπορεί να συναντηθούμε και να τα μάθει αμέσως και να μου σπάσει τα νεύρα.
Ά.: Και για μένα η Εβελίνα ήταν αποκάλυψη. Τη θεωρούσα καλή ηθοποιό έτσι κι αλλιώς, αλλά φέτος κάνει πολύ διαφορετικά πράγματα από αυτά που είχαμε συνηθίσει, και στο θέατρο και στο σίριαλ.
Ε.: Εγώ δεν είχα καμία έκπληξη από τον Άλκι. Πριν αρχίσουν τα γυρίσματα για το σίριαλ, όλοι αναρωτιούνταν αν θα τα καταφέρει, γιατί τον είχαν συνηθίσει πολύ χαμηλών τόνων και εσωστρεφή. Εγώ ήμουν σίγουρη ότι θα ξεσκίσει, έκοβα το χέρι μου! Και πριν τον γνωρίσω είχα την ίδια άποψη…
Ά.: Με είχε ερωτευτεί!
Ε.: …Ναι, την ίδια άποψη είχα, ο έρωτας είναι τυφλός.
Ά.: Δεν μπορούσε να αποφύγει την παρέα μου, μ’ άλλα λόγια, είναι απλό, δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.
Ε.: Στην πραγματικότητα, τόσο στο «Κρεσέντο» όσο και στο «Παίζοντας με τη φωτιά», αυτός είναι που με κυνηγάει.
Ά.: Τρέχω πίσω απ’ την Παπούλια φέτος συνέχεια!
Ε.: Το τρεχαλητό μάλλον του βγήκε σε καλό. Έχει αρχίσει και χάνει κιλά! (Γέλια.) Πάντως, εμένα μ’ αρέσει πιο πολύ έτσι, από παλιά.
Δεν φοβάστε μήπως βαρεθείτε ο ένας τον άλλο μετά από έναν χειμώνα καθημερινής συνύπαρξης;
Ε.: Όχι. Να βαρεθείς τον φίλο σου; Εγώ δεν βαριέμαι με τους φίλους μου με τίποτα.
Ά.: Η απόδειξη ότι δεν έχουμε βαρεθεί είναι ότι κάνουμε παρέα και μετά το θέατρο. Εγώ ήμουνα εδώ χτες μέχρι τις 6.00 η ώρα το πρωί. Η Εβελίνα έφυγε για ύπνο κάποια στιγμή, έκατσα με τον άντρα της, πήγα και κοιμήθηκα και ξανάρθα. Και τώρα, θα την πάρω να πάμε στο θέατρο.
Και τι κάνετε, παρακαλώ, μέχρι τις 6.00 το πρωί;
Ε.: Συζητάμε, τρώμε, πίνουμε, παίζουμε Trivial και όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια: Mind Trap, Λεξικό…
Τόσο ήρεμα δηλαδή περνάτε τα σαββατόβραδα;
Ά.: Ε, δεν είμαστε και μουρόχαυλοι, αλλά τα Σάββατα δεν θέλουμε να βγαίνουμε, μας αρέσει να μαζευόμαστε εδώ, περνάμε καλά.
Φέτος στο θέατρο του Νέου Κόσμου θα «παίξετε με τη φωτιά», υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.
Ά.: Το «Παίζοντας με τη φωτιά» του Στρίντμπεργκ είναι ένα πολύ συμπυκνωμένο έργο, με γρήγορες ανατροπές και πολλές ερμηνείες. Είναι λογικό, λοιπόν, να έχουμε διαφωνίες. Και οι διαφωνίες είναι δημιουργικές τις περισσότερες φορές. Η Εβελίνα είναι πολύ πιο ευέλικτη στον τρόπο που δουλεύει ο Βαγγέλης. Εγώ απαιτώ να έρθει προς τον δικό μου δρόμο. Η Εβελίνα δεν έχει πρόβλημα, λέει: «Έτσι θέλεις; Εντάξει, πάρ’ το». «Ωχ», λέω, «τι κάνει;» Εγώ δεν μπορώ έτσι.
Διαβάστε επίσης
Ε.: Άσχετα αν το κάνει, τελικά. Θέλει μια διεργασία. Θέλει να πειστεί μάλλον γι’ αυτό που του ζητάνε.
Ά.: Απλά θέλω να με πείσει πρώτα. Δεν θέλω να το κάνω σαν μαθητής. Δεν θέλω να γίνονται ερήμην μου τα πράγματα.
Αυτές οι διαφωνίες επηρεάζουν το κλίμα στις πρόβες;
Ε.: Το κλίμα στις πρόβες είναι παρεΐστικο. Αυτό είναι το καλό του να δουλεύεις με φίλους.
Το κακό;
Ε.: Καμιά φορά παίρνεις τη δουλειά και στο σπίτι.
Ά.: Τις προάλλες ήμασταν απ’ το πρωί ώς το βράδυ μαζί και μετά πήγαμε στο πάρτι ενός φίλου. Και καταλήξαμε να απομονωθούμε από την υπόλοιπη παρέα και να μιλάμε για δουλειά. Αφού είχαμε δουλέψει όλη τη μέρα μαζί. Ε, ήρθε στο τέλος η φίλη μας η Ναταλία Τσαλίκη και μας έβρισε: «Αυτό είναι σχιζοφρενικό, είναι αρρώστια». Η αλήθεια είναι ότι μας απασχολεί πάρα πολύ η δουλειά.
Ε.: Μετά δεν θα μας απασχολεί, θα λέμε «πάμε σινεμά, τι ώρα τελειώνει το έργο;».
Θα το λέτε και συνθηματικά πάνω στη σκηνή;
Ε.: Ναι, αμέ! (Γέλια.) Αρκεί να μην το βλέπει ο Βαγγέλης! Και το κοινό βέβαια.
Θέατρο, σίριαλ, παρέα. Θα το ξανακάνατε και του χρόνου;
(Με μια φωνή): Όχι, όχι! Παρέα, ναι, θέατρο, σίριαλ μαζί, όχι.
Ε.: Και θέατρο και σίριαλ παράλληλα είναι εξοντωτικό, τα νεύρα σου γίνονται κουρέλι. Στο τέλος της σεζόν λες: «Θεέ μου, δεν αντέχω άλλο». Δεν χαλαρώνει το μυαλό σου, με αποτέλεσμα οποιοδήποτε πρόβλημα να διογκώνεται, γιατί δεν έχεις ούτε τον χρόνο ούτε τις αντοχές να το λύσεις. Αυτό που πιστεύει ο κόσμος, ότι εμείς περνάμε χλιδάτα κι όλα ωραία και καλά και ροζ μπομπόν, καθόλου δεν ισχύει. Ροζ μπομπόν περνούν μόνο όσοι έχουν μια δουλίτσα, γυρνούν σπίτι τους και κάθονται και κάνουν και τα ταξίδια τους. Εμείς ούτε ν’ αναπνεύσουμε δεν προλαβαίνουμε. Το χειρότερο είναι ότι ξεσπάς στους κοντινούς σου, στον άντρα σου, στη γυναίκα σου, στους φίλους σου, στη μάνα σου.
Έχει τύχει και μεταξύ σας;
Ε.: Όχι, γιατί βράζουμε στο ίδιο καζάνι. Έχουμε νεύρα και πάμε και ξεσπάμε στους άλλους.
Διαβάστε επίσης
Και δεν έχετε τσακωθεί ποτέ;
Ά. (μπουκωμένος): Δεν έχουμε προλάβει ακόμα.
Ε.: Δεν νομίζω να τσακωθούμε, δεν είναι στον χαρακτήρα μας. Και οι δύο έχουμε φοβερές τύψεις αν τυχόν μπει μια φωνή παραπάνω, σ’ αυτό μοιάζουμε.
Ά.: Καλά πάνε, μωρέ, τα πράγματα με την Παπούλια! Αφήστε με όμως τώρα να φάω.
Όταν δουλεύεις με φίλους, τα πράγματα δεν είναι πιο εύκολα;
Ε.: Βέβαια είναι, γιατί απλά δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Κι εγώ θέλω να είναι πολύ καλός ο Άλκις και ο Άλκις θέλει να είμαι εγώ πολύ καλή.
Ά.: Άλλοι δεν θέλουμε να ’ναι καλοί!
Ε.: Είμαστε σε έναν κοινό δρόμο, έχουμε έναν κοινό στόχο και πάνω στη δουλειά μπορεί να μου πει «αυτό που έκανες ήταν βλακεία», όπως μπορεί να μου το πει και στην προσωπική μου ζωή, γιατί του έχω δώσει το ελεύθερο.
Ά.: Όταν αισθάνεσαι άνετα με τον άλλο, ξέρεις ότι δεν θα σε παρεξηγήσει ό,τι κι αν του πεις.
Όπως;
Ε.: Σε μια δύσκολη σκηνή, στα γυρίσματα του σίριαλ, ο Άλκις έχει ανέβει σε μια ταράτσα και στέκεται σε ένα πεζούλι στενό όσο το παπούτσι του…
Ά.: 46 νούμερο πεζούλι!
Ε.: …Χωρίς να είναι δεμένος και με μερική υψοφοβία.
Ά.: Ήταν πολύ αγχωτικό, είχα κολλήσει στα κάγκελα και ξαφνικά βλέπω την Εβελίνα από κάτω να μου κάνει νοήματα: «Ρούφα την κοιλιά σου!»
Ε.: Αλλά κι εσύ δεν πας πίσω. Όταν γυρνούσαμε μια άλλη σκηνή, μου είπε: «Πώς περπατάς έτσι σαν παλαιστής του σούμο, γίνε λίγο γυναίκα». Κάποιος άλλος θα το είχε παρεξηγήσει, αλλά εγώ ξέρω ότι το είπε για το καλό μου. Δεν είναι ωραίο να περπατάω σαν τον Νταβέλη που βγήκε να δείρει, μου αρέσει που ’χει την άνεση να μου το πει.
Ά.: Αν και οι ανασφάλειες των ηθοποιών είναι γνωστές, εμείς δεν είμαστε από εκείνους που χαϊδεύουν ο ένας τα αυτιά του άλλου.
Είσαστε και στα προσωπικά σας τόσο ειλικρινείς;
Ε.: Τον Άλκι τον εμπιστεύομαι πολύ, σε όλα τα επίπεδα. Εμπιστεύομαι τη γνώμη του και ξέρω ότι είναι εχέμυθος, άσχετα αν έχει άλλο παρατσούκλι.
Και ποιο είναι αυτό;
Ά.: Το παρατσούκλι που μου έχει βγάλει ο φίλος μου ο Τόνυ είναι «Νούλης»… Απ’ το ρουφιανούλης! Γιατί μου αρέσει να ρίχνω λάδι στη φωτιά, αλλά πάντα με καλό τρόπο. Αν ίσχυε κάτι, δεν θα το ’λεγα ποτέ, δεν θα χάλαγα το σπίτι κανενός. Αλλά τρελαίνομαι να κάνω πλάκα για πράγματα που είναι αναληθή, που δεν ισχύουν. Να λέω, ρε παιδί μου, στον άντρα της: «Να, η Εβελίνα προχθές δεν έπρεπε να το κάνει αυτό, αλλά τέλος πάντων… Δεν μπορώ να ανακατευτώ… αλλά δεν μ’ άρεσε… μ’ αυτόν εκεί στο γύρισμα… αυτά που έγιναν…» Ξέρεις τώρα, χιλιάδες τέτοιες βλακείες. Κι έτσι είμαι ο Νούλης, ο Νούλης ο ρουφιανούλης.
Εσύ, Εβελίνα, παρατσούκλι έχεις;
Ε.: Έχω, αλλά όλα είναι αντρικά. Βαγγέλης και άλλα τέτοια χαριτωμένα.
Ά.: Είναι δυναμική γυναίκα κι αυτό μπορεί να παρεξηγηθεί. Εγώ δεν τα βρίσκω αντρικά στοιχεία αυτά σε μια γυναίκα. Όλοι έχουμε μέσα μας διπλές φύσεις, απλά ονομάζουμε κάποια στοιχεία γυναικεία ή αντρικά. Ε, η Εβελίνα είναι πολύ δυναμική γυναίκα, αλλά δεν παύει να είναι γυναίκα. Δεν είναι δηλαδή αυτό που λέμε αντράκι, αλλά θηλυκό. Ένα θηλυκό του κερατά.
(Ο Άλκις μπαίνει μέσα για ν’ αφήσει το πιάτο του. Επιστρέφει με μια Κόκα Κόλα στο χέρι και την ανοίγει.)
Ά.: Αχ, δεν πάω στο Χόλιγουντ!
Ε.: Α, δεν βγήκε το καπάκι;
Ά.: Μα ένα καπάκι περιμένω για να πάω στο Χόλιγουντ…
Ε.: Αν ήθελε, θα πήγαινε. Το εννοώ. Πιστεύω ότι, αν κυνηγούσε τη δουλειά στο ελάχιστο, ο Άλκις θα ’χε κάνει άλλα τόσα. Μπορεί να σου ακούγεται αστείο, να λες «τι ψωνάρα, τι λέει αυτή», αλλά το πιστεύω. Ώρες ώρες εκνευρίζομαι μαζί του, το ξέρει, του το λέω. Αλλά, απ’ την άλλη, κρατάει έτσι μια ισορροπία.
Ά.: Είναι απλό, μωρέ, δεν είμαι καριερίστας.
Φέτος, όμως, δουλεύεις στην τηλεόραση και στο θέατρο.
Ε.: Εγώ τον έπεισα.
Ά.: Ναι, ναι. Γενικά, πάντως, δεν κάνω δύο πράγματα μαζί. Δεν είναι για μένα, δεν μου αρέσουν αυτοί οι ρυθμοί. Μπορώ να τους αντέξω, αλλά δεν έχω κανένα λόγο να φέρνω τα νεύρα μου στα όριά τους. Αποφάσισα να περνάω καλά, δεν μπορώ να τρέχω συνέχεια. Δεν πιστεύω ότι η ζωή είναι μόνο δουλειά. Θέλω να ’χω ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό μου. Να πίνω καφέ με τους φίλους μου, να πούμε δυο μαλακίες. Το έχω ανάγκη αυτό. Κι απλώς φέτος μου τύχανε δυο καλές προτάσεις, όπου δεν μπορούσα να πω όχι. Αυτή είναι όλη η ιστορία. Έβαλε και το χεράκι της η Εβελίνα…
Ε.: Πιστεύω, πάντως, ότι θα ’χε κάνει πολύ σπουδαία πράγματα αν το κυνηγούσε.
Ά.: Δεν πειράζει. Θα ’ρθει το Χόλιγουντ εδώ!
Κάνετε πλάκες ο ένας στον άλλο;
Ά.: Σε καθημερινή βάση.
Ε.: Προχθές, ας πούμε, στα γυρίσματα του σίριαλ, έπρεπε να βγάλω κάποιες φωτογραφίες για ένα περιοδικό. Σε μια σκηνή που ο Άλκις είναι στο κρεβάτι με κάποια, του λέω: «Άλκι, να σου βγάλω μια φωτογραφία για το τάδε περιοδικό;» Νόμιζε ότι του έκανα πλάκα και δεν έδωσε σημασία. Ε, τραβάω τη φωτογραφία και δημοσιεύεται. Έρχεται μετά από λίγες μέρες ο Θεοδωρόπουλος στις πρόβες και του κάνει πλάκα: «Είδα κάτι φωτογραφίες σου που είσαι στο κρεβάτι με μια γυναίκα!»
Ά.: «Στο κρεβάτι μου;» λέω. «Με γυναίκα; Και με φωτογράφισαν κιόλας;» Και βέβαια, πήγαμε να πάθουμε και οι δύο δέκα εγκεφαλικά απανωτά.
Ε.: Ναι, ξαφνικά βγήκα φοβερός παπαράτσι. Γίνονται αυτές οι πλάκες, οι καθημερινές. Τα χοντρά όμως δεν σας τα λέμε!
