Η συνέντευξη της Έλενας Παπαρίζου στο ΚΛΙΚ το 2004

Τεύχος 209, Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2004

Για πολλούς θεωρείται η διάδοχος της Άννας Βίσση και για κάποιους αυτό θεωρείται συν. Για μας, η Έλενα Παπαρίζου είναι μία από τις πιο συμπαθητικές παρουσίες στην ελληνική ποπ μουσική, μια κοπέλα που από τη μέρα που πάτησε το πόδι της στην Ελλάδα με το ντουέτο των Antique, δεν σταμάτησε να προσπαθεί για το καλύτερο. Η μεγάλη επιτυχία που γνώρισε με τους Antique στη Eurovision χαρίζοντας στη χώρα μας την καλύτερη θέση έως τότε, την έφεραν στο προσκήνιο. Έκτοτε η Έλενα, με το ταλέντο της αλλά και με πολύ σκληρή δουλειά, κατάφερε να παραμείνει στο φως της δημοσιότητας.

Πρόσφατα η Έλενα Παπαρίζου αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα. Σφύριξε time out στους Antique, και ταυτόχρονα άφησε τη μέχρι πρότινος ανεξάρτητη δισκογραφική της, V2, για τα «μάτια» της Sony, προσβλέποντας αναμφισβήτητα σε «μεγαλύτερα» βήματα. Σήμερα τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν καλά και εμείς ευχόμαστε να πάνε ακόμη καλύτερα, γιατί η Έλενα έχει θέληση – και όπου υπάρχει θέληση υπάρχει τρόπος. Αυτό ακριβώς δείχνει και η φωτογράφηση που έκανε για το ΚΛΙΚ στο βενζινάδικο της ΕΚΟ στην Αττική Οδό, όπου δέχτηκε αδιαμαρτύρητα και «εκτέλεσε» οτιδήποτε της ζητήσαμε. Αυτό βεβαίως θα το διαπιστώσετε και στις επόμενες σελίδες του περιοδικού, παρακολουθώντας τη μεταμόρφωση της Έλενας.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΡΦΙΡΗΣ Γιατί διαλύθηκαν οι Antique;

ΕΛΕΝΑ ΠΑΠΑΡΙΖΟΥ Οι Antique δεν έχουν διαλυθεί, έχουν κάνει ένα διάλειμμα. Ήταν μια απόφαση και των δύο μας, γιατί θέλαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό απ’ οτιδήποτε έχουμε κάνει μέχρι στιγμής.

Κ.Μ. Πώς νιώθεις τώρα πια που είσαι «on your own»;

Ε.Π. Στην αρχή πέρασα μια περίοδο κατάθλιψης. Ανέβαινα στη σκηνή, έπιανα το δεξί μέρος της πίστας, και μόλις το μάτι μου έπεφτε στην αριστερή πλευρά, αντίκριζα έναν άδειο χώρο. Ένιωθα λίγο μόνη, η καθημερινή ζωή με τον Νίκο, τα ταξίδια και οι εμπειρίες, όλα αυτά μου είχαν λείψει… Έχω πολλές αναμνήσεις.

Κ.Μ. Ο κόσμος όμως σε κατηγορεί. Τι απαντάς σε όσους αποδίδουν το τέλος των Antique στην υπέρμετρη φιλοδοξία σου;

Ε.Π. Οι Antique υπήρξαν ένα ποπ συγκρότημα, το οποίο ήταν 50% αγγλικό και 50% ελληνικό. Είχε παραγωγούς που επέλεγαν το ρεπερτόριο και δημιούργησαν τον ξεχωριστό ήχο μας. Το γεγονός ότι επιλέξαμε να χωρίσουμε τους δρόμους μας δεν σημαίνει ότι έχουμε σκοπό να ανταγωνιστούμε τους Antique, να ανταγωνιστούμε τη δουλειά τους. Εύχομαι ο κόσμος να καταλαβαίνει τη διαφορά στο άκουσμα, χωρίς καθόλου να μειώσει την ιστορία που έχουν γράψει μέχρι τώρα οι Antique.

Κ.Μ. Προερχόμενη από τη Σουηδία, πώς σου φαίνεται η ελληνική πραγ ματικότητα στην οποία ζεις εδώ και λίγα χρόνια;

Ε.Π. Όπως και να είναι η Ελλάδα, πάντα θα την αγαπάω. Σαφώς νιώθω διαφορά, αλλά δεν μπαίνω στη διαδικασία να κάνω συγκρίσεις, γιατί στενοχωρώ τον εαυτό μου. Έχω επιλέξει να έχω δύο πατρίδες.

Κ.Μ. Προτιμάς να μιλάς ελληνικά, σουηδικά ή αγγλικά;

Ε.Π. Ανάλογα με ποιον μιλάω. Θέλω να νιώθω άνετα. Στα ελληνικά συνεχίζω να κάνω χαρακτηριστικά, αλλά και χαριτωμένα λάθη. Προτιμώ, όμως, να με διορθώνουν, παρά να γελάνε και να με θεωρούν χαριτωμένη, κυρίως επειδή έχω συνηθίσει σε μια άλλη αίσθηση χιούμορ – αισθάνομαι σαν να με προσβάλλουν. Αυτό, βέβαια, είναι δικό μου λάθος.

Κ.Μ. Όταν τσαντίζεσαι, σε ποια γλώσσα βρίζεις;

Ε.Π. Σε όλες! Σπάνια τσαντίζομαι, αλλά εάν τσαντιστώ, τα λέω όλα.

Κ.Μ. Πες μου τα συν και πλην του Έλληνα…

Ε.Π. Μ’ αρέσει που ο κάθε Έλληνας έχει το δικό του χαρακτήρα και κανείς δεν μπορεί να τον αμφισβητήσει. Είναι, ή μάλλον είμαστε, φιλόξενοι και πολύ θερμοί. Τα μειονεκτήματα πρέπει να μας τα πουν άλλοι, γιατί νιώθω πολύ Ελληνίδα για να μας κρίνω.

Κ.Μ. Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με το τραγούδι και πώς ξεκίνησες;

Ε.Π. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τραγουδάω, και είμαι ο «κλόουν» της παρέας. Στο ελληνικό σχολείο, στις εθνικές εορτές με τραγούδια των Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Βέμπο κτλ. Έκανα το πρώτο μου συγκρότημα στα δεκατρία, ένα R&B-funk συγκρότημα με τρεις Λατινοαμερικάνους, στο οποίο γράφαμε δική μας μουσική και φυσικά και τους στίχους. Έπειτα από δύο χρόνια ξέσπασε μια τεράστια πυρκαγιά στο Γκέτενμποργκ και πολλοί από τους φίλους μουσικούς δεν επέζησαν. Έτσι, σταμάτησε η έμπνευση και συνέχισα μόνη μου… Στην αρχή σόουλ και τζαζ, και μετά ποπ. Στα δεκαέξι μου, αποφάσισα να το γυρίσω στο θέατρο και τη σκηνοθεσία, αλλά δεν έβγαλα το τραγούδι από τη ζωή μου. Έκανα κάποια ντέμο για τους φίλους μου και κάπως έτσι ξεκίνησε η ιδέα των Antique.

Κ.Μ. Υπάρχει στο μυαλό σου ένα πρότυπο Ελληνίδας σταρ ή σόου γουμαν;

Ε.Π. Σαν πρότυπα Ελληνίδας σταρ υπάρχουν πολλά μεγάλα ονόματα. Είμαι πιστή θαυμάστρια, όμως, της Αλεξίου και της Μαρινέλλας. Επίσης, δεν αμφισβητώ την πορεία της Άννας Βίσση και της Δέσποινας Βανδή. Ακόμη, από τραγουδιστές, ο Αντώνης Ρέμος είναι ένας φανταστικός συνεργάτης, ενώ εξαιρετικό παιδί είναι και ο Νίκος Κουρκούλης, με τον οποίο έχουμε περάσει πολλές καλές στιγμές και έχουμε ευχάριστες αναμνήσεις. Φυσικά δεν θα μπορούσα να παραλείψω όλους τους μεγάλους Έλληνες δημιουργούς και συνθέτες με τους οποίους μεγάλωσα: Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Πλέσσα, Λοΐζο και πολλούς άλλους,

Κ.Μ. Υπάρχει κάποιος Έλληνας καλλιτέχνης που θαυμάζεις ιδιαίτερα;

Ε.Π. Εδώ και χρόνια το μεγαλύτερό μου πρότυπο είναι η Άννα Βίσση. Δεν το βάζει ποτέ κάτω και δεν σταματάει ποτέ να μας εκπλήσσει.

Κ.Μ. Κάποιος ξένος;

Ε.Π. Από πού να ξεκινήσω… Από μικρή τα περισσότερα ακούσματά μου ήταν ξένα. Αρίθα Φράνκλιν, Μπάρι Γουάιτ, Αλάια, Μπράντι, Μό- νικα, Τσάκα Καν, Ντέιβ Χόλιστερ, Μπίλι Όσιαν, Μάικλ Τζάκσον, Τζορτζ Μάικλ, Στινγκ, Σελίν Ντιόν, NWA, Public Enemy, Μαντόνα, Πόλα Αμπντούλ, Roxette, Abba, Beatles, Salt ‘n’ Peppa, Snap… Η λίστα δεν θα τελειώσει ποτέ.

Κ.Μ. Τι μουσικές άκουγες όταν μεγάλωνες;

Ε.Π. Ισχύουν αυτά που σου είπα μόλις πριν. Παράλληλα, έχω περάσει από πολλά στάδια… Στο σπίτι μου το ελληνικό ρεπερτόριο ήταν δημοτική μουσική, Τσιτσάνης, Βαμβακάρης, Αλεξίου, Πλέσσας, Σπανός, Χατζής, Μαρινέλλα και Πόλυ Πάνου, μεταξύ άλλων. Από ξένο ρεπερτόριο άκουγα λίγο απ’ όλα. Έχω ζήσει σε όλα τα διαφορετικά στιλ, από πανκ σε hard ροκ και κλασικό ροκ. Κάθε φορά με το ανάλογο λουκ φυσικά. Πέρασα φάση metallica με μαύρο κραγιόν, μέχρι να σπάσω την κιθάρα του αδελφού μου, όπως πέρασα και φάση Πόλα Αμπντούλ, με τα ψηλοτάκουνα παπούτσια της αδελφής μου.

Κ.Μ. Τι μουσικές ακούς τώρα;

Ε.Π. Επιλέγω να ακούω τραγούδια που με εμπνέουν και με εκφράζουν στην καθημερινή μου ζωή.

Κ.Μ. Πώς σου φαίνεται το ελληνικό σύστημα της «πίστας» και του μαγαζιού που πάει ο κόσμος για να ξεφαντώσει;

Ε.Π. Πιστεύω ότι, εδώ στην Ελλάδα, η σχέση που έχει ο καλλιτέχνης τον κόσμο είναι καταπληκτική. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει αυτή η καθημερινή επικοινωνία. Νομίζω ότι είναι σαν ναρκωτικό που έχει εθίσει και τις δύο πλευρές, και τους καλλιτέχνες και τον κόσμο. Είναι ένας σπουδαίος διάλογος, δίχως λόγια.

Κ.Μ. Υπάρχει κάτι που βρίσκεις κακόγουστο σ’ αυτό;

Ε.Π. Κάθε μαγαζί έχει τη δική του νοστροπία και δεν πρέπει να την αλλάζει, γιατί τότε χάνει την προσωπικότητά του. Είναι επιλογή του κάθε καλλιτέχνη να τραγουδάει ή όχι σε νυχτερινά κέντρα, όπως είναι και επιλογή του καθενός να πηγαίνει εκεί για να διασκεδάσει ή όχι. Εγώ θα έλεγα ότι είναι κρίμα που στα μαγαζιά αυτά προβάλλονται μόνο συγκεκριμένα και όχι όλα τα είδη τραγουδιού. Οι επιλογές περιορίζονται σε λαϊκά ή εμπορικά τραγούδια από κάθε δεκαετία.

Κ.Μ. Σε ενοχλεί που συχνά γράφονται διάφορα ψέματα για σένα;

Ε.Π. Μέχρι στιγμής δεν έχουν γράψει τίποτα ιδιαίτερα σοβαρό, απάτε δεν με απασχολεί το θέμα. Το 2001, όταν πρωτοεμφανιστήκαμε με τον Νίκο στην Ελλάδα, έγραψαν για πρώτη φορά για τη διάλυση του συγκροτήματος. Τότε έγινε και η πρώτη συζήτηση σχετικά…

Κ.Μ. Πιστεύεις στο ταλέντο;

Ε.Π. Φυσικά πιστεύω στο ταλέντο και όλοι μας έχουμε ταλέντο… Ο καθένας στο είδος του, μερικοί χρειάζονται απλώς παραπάνω χώρο και χρόνο για να το φανερώσουν. Κάθε άνθρωπος έχει ταλέντο και πιστεύω ότι σε όλους αρέσει να βλέπουν γύρω τους ανθρώπους με ταλέντο.

Κ.Μ. Από τι κινδυνεύει το ταλέντο;

Ε.Π. Από τα πολλά «θέλω» που έχουν γεμίσει τη ζωή μας. Η επιτυχία χρειάζεται και έλεγχο. Φυσικά, το ταλέντο κινδυνεύει και από την πολλή χρήση. Χρειάζεται και ξεκούραση.

Κ.Μ. Πιστεύεις ότι είσαι διάσημη;

Ε.Π. Δεν ξεκίνησα να τραγουδάω για να γίνω διάσημη. Το χόμπι μου έγινε επάγγελμα και είμαι πολύ ευτυχισμένη γι’ αυτό.

Κ.Μ. Για την πειρατεία τι πιστεύεις;

Ε.Π. Όσο και να προσπαθούν οι δισκογραφικές να «κωδικοποιούν» τα cd, πάντα θα βρίσκουν τη λύση οι «πειρατές». Πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να έχεις στο σπίτι σου μια γνήσια δισκοθήκη, με αυθεντικά πράγματα. Όσο συνεχίζει η πειρατεία, θα λιγοστεύουν οι καλλιτέχνες και θα φθίνει η ποιότητα. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που έχω κληρονομήσει» τη δισκοθήκη του πατέρα μου από παλιά βινίλια, τα οποία δεν βρίσκεις πια πουθενά. Το πιο σημαντικό είναι να κάνουμε τον κόσμο να μη θέλει να αγοράζει πειρατικά cd.

Κ.Μ. Για τα ριάλιτι που ψάχνουν ταλέντα τι γνώμη έχεις;

Ε.Π. Θεωρώ πιθανό τα ριάλιτι να είναι ο μοναδικός τρόπος για να αποφασίσει ο κόσμος, το «κοινό», για το μέλλον της ελληνικής δισκογραφίας. Υπάρχουν πολλά μεγάλα ταλέντα που δεν θα βρεθούν ποτέ στο σωστό μέρος, τη σωστή ώρα και με τον κατάλληλο άνθρωπο δίπλα τους, οπότε τα ριάλιτι είναι μια λύση.

Κ.Μ. Πόσο σημαντική είναι η εμφάνιση στον τραγουδιστή;

Ε.Π. Παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην ποπ μουσική, αλλά δεν έχει τόση σημασία στο χώρο του έντεχνου. Εκεί παίζει μεγαλύτερο ρόλο το τραγούδι. Το ποπ σημαίνει popular, σημαίνει ότι πουλάς image και γίνεσαι πρότυπο για τα παιδιά που αγοράζουν τους δίσκους σου. Κάθε καλλιτέχνης περνάει με το δικό του τρόπο το ύφος που θέλει στον κόσμο. Άλλος μέσα από το μεϊκάπ, τα ρούχα του, την απλή περιποίηση του εαυτού του και πάει λέγοντας….

Κ.Μ. Τι εκτιμάς περισσότερο σε έναν άντρα και τι σε μια γυναίκα;

Ε.Π. Πρέπει να πω πως εκτιμώ τη διαφορά στις ζωές μεταξύ ανδρών και γυναικών. Διαφωτίστηκα για τις διαφορές των φύλων διαβάζοντας ένα βιβλίο του Τζον Γκρέι με τίτλο Γυναίκες από την Αφροδίτη, Άνδρες από τον Άρη. Θαυμάζω την αποφασιστικότητα που έχουν οι άντρες, και άλλο τόσο την ψυχική δύναμη των γυναικών.

Κ.Μ. Ποιο είναι το μεγαλύτερο ελάττωμά σου;

Ε.Π. Τα θέλω όλα τώρα! Πεισμώνω και μετά δύσκολα μπορεί να μου αλλάξει γνώμη κάποιος, επειδή δεν θέλω να «ρίξω» τον εγωισμό μου. Έχει τύχει πολλές φορές να βγω λάθος, και τότε δεν ντρέπομαι ποτέ να πω συγνώμη.

Κ.Μ. Ποια είναι η μεγαλύτερη πολυτέλεια που επιτρέπεις στον εαυτό σου;

Ε.Π. Η μεγαλύτερη πολυτέλεια που αναζητώ στη ζωή μου είναι να μ’ αγαπάνε και εγώ με τη σειρά μου να επιστρέφω την ίδια και περισσότερη αγάπη. You can never get enough love. Η πολυτέλεια συμπεριλαμβάνει πολλά πράγματα. Προτιμώ την πολυτέλεια που δίνει η φύση και όχι αυτή που δίνουν τα χρήματα. Ένα δώρο πολυτέλειας που θα κάνω στον εαυτό μου, όταν τελειώσει η θερινή σεζόν, είναι να πάω ένα Σαββατοκύριακο σε ένα σπα, γιατί και η ξεκούραση είναι πολυτέλεια.

Κ.Μ. Πότε λες ψέματα;

Ε.Π. Συνηθίζω να μη λέω ψέματα, γιατί τα μισώ. Έχει τύχει, όμως, να πω. Συνήθως λέω μικρά, «λευκά», ψέματα, κυρίως για να μην πληγώσω κάποιον. Ακόμα καλύτερα, για να μη λέω ψέματα, μερικές φορές απλώς δεν μιλάω, γιατί μετά δεν βρίσκω τρόπο να δικαιολογήσω τα ψέματα που έχω πει και νιώθω ανόητη.

Κ.Μ. Μια σκέψη που σε χαλαρώνει;

Ε.Π. Μια έρημη παραλία, με ελαφρύ αέρα και κύματα να χτυπάνε στην ακτή. Το μόνο που ακούγεται είναι το κύμα… Και έπειτα ο έρωτας -καταλαβαίνεις τι εννοώ- ο έρωτας σαν συναίσθημα που σου χαϊδεύει την κοιλιά και σου παραλύει το σώμα και το νου.

Κ.Μ. Ένα επάγγελμα που δεν θα έκανες με τίποτα;

Ε.Π. Ναυαγοσώστρια, γιατί φοβάμαι τα βαθιά νερά. Όλες οι δουλειές, όμως, υπάρχουν για να ζούμε και καμία δουλειά δεν είναι ντροπή.

Κ.Μ. Ο ναρκισσισμός είναι συστατικό του καλλιτέχνη;

Ε.Π. Όχι, αν και νομίζω ότι εύκολα πέφτεις σ’ αυτήν την παγίδα. Πιστεύω ότι πρέπει να φοβόμαστε και να περιμένουμε περισσότερα από τον εαυτό μας, χωρίς να ψωνιζόμαστε, γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιος καλύτερος. Πρέπει να μαθαίνουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με…. τον εαυτό μας, για να υπάρχει συνεχής εξέλιξη και βελτίωση.

Κ.Μ. Κάνεις παράτολμα πράγματα;

Ε.Π. Έχω κάνει αρκετά για την ηλικία μου, αλλά μετά από ένα τρακάρισμα με go kart, δεν επιτρέπω να φτάνει η αδρεναλίνη μου σ’ αυτό το σημείο. Μου έμειναν πολλά σημάδια και στο μυαλό και στο σώμα, και για το λόγο αυτό το σκέφτομαι τώρα πια περισσότερο.

Κ.Μ. Εικόνες από το μέλλον σου φτιάχνεις;

Ε.Π. Κάθε μέρα για την επόμενη μέρα, κάθε βδομάδα για την επόμενη εβδομάδα, κάθε χρόνο για τον επόμενο χρόνο, μέχρι την ημέρα που θα σβήσω. Μην ξεχνάς, όμως, ότι είμαι και ένας Υδροχόος που δεν μπορεί να σταματήσει να κάνει όνειρα και ότι με ισοπεδώνει ο ωροσκόπος μου. Κάπως έτσι αποφεύγω και τα παράτολμα πράγματα τώρα πια.

Κ.Μ. Κακές συνήθειες έχεις;

Ε.Π. Έχω πάρα πολλές κακές συνήθειες, αλλά δεν μπορώ να σου τις αποκαλύψω. Αν ξεκινήσω να μιλάω, δεν σταματάω ποτέ. Θέλεις να πάμε για καφέ; (γέλια)…

Κ.Μ. Τι σε κάνει να γελάς,

Ε.Π. Μια καλή και ανοιχτόμυαλη παρέα που δεν έχει όρια και μοιάζει με κωμική ταινία.

Κ.Μ. Υπάρχει κάτι που έχει αλλάξει τη ζωή σου;

Ε.Π. Κάποιες φιλίες που δεν είχαν και μεγάλη διάρκεια, όπου είχα ανοίξει τον εαυτό μου πάρα πολύ και κατέληξα να μείνω μόνη στη σχέση αυτή. Από τότε προσέχω και ανοίγομαι αργά. Σπάνια τώρα πια λέω μεγάλα μυστικά που με αφορούν. Κάτι που επίσης με έχει αλλάξει με καθοριστικό τρόπο είναι η ερωτική σχέση που έχω, καθώς δεν πίστευα ποτέ ότι θα δεσμευόμουν με τόσο καταλυτικό τρόπο.

Κ.Μ. Τι μισείς πραγματικά;

Ε.Π. Τα ψέματα, τους πονηρούς ανθρώπους και την υποκρισία. Όλα αυτά είναι για μένα ένα και το αυτό. Δεν μπορώ να δείξω αυτό που είμαι σαν άνθρωπος, επειδή έχω μάθει εύκολα να προσαρμόζομαι, δεν μπορώ εύκολα να ανοιχτώ για τους λόγους που σου είπα πιο πάνω.

Κ.Μ. Περίγραψε με τρεις λέξεις τον εαυτό σου…

Ε.Π. Ευαίσθητη, γιατί κλαίω και στην πιο χαζή ταινία, τρελή γιατί δεν βάζω ποτέ όρια στον εαυτό μου. Για μένα υπάρχει μόνο «πρέπει» ή «δεν πρέπει», αλλά δεν υπάρχουν όρια. Τέλος, είμαι θερμή, δηλαδή ανοιχτόκαρδη, γιατί προσπαθώ πάντα να λύνω τα προβλήματα των άλλων.

Τεύχος 209, Αύγουστος-Σεπτέμβρης 2004