Τι να δω απόψε: Την ταινία που απογείωσε τον Κουέντιν Ταραντίνο

Θυμάστε τις προάλλες που ο Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, ανέφερε σε ομιλία του ένα δήθεν απόσπασμα της Βίβλου, το οποίο αποδείχθηκε απολύτως ψεύτικο; Ε λοιπόν, η ατυχής στιγμή του αξιωματούχου δε θα συνέβαινε, εάν δεν υπήρχε το «Pulp Fiction».

Η ρηξικέλευθη ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο είχε τέτοια επίδραση στη δυτική ποπ κουλτούρα, ώστε πολλές από τις ατάκες και καταστάσεις που απεικονίζονται στο συναρπαστικό φιλμ έχουν περάσει στην καθομιλουμένη. Ως ένα βαθμό, άρα, εύλογο το μπέρδεμα του Υπουργού… Αλλά, γιατί το «Pulp Fiction» παραμένει τόσο εμβληματικό;

Ο τρόπος με τον οποίο η αφήγηση ακολουθεί μια παράδοξη ανάπτυξη, αφού αλλάζει συνέχεια οπτική γωνία και μοιάζει με καλειδοσκόπιο παράλληλων πλοκών, ανέτρεψε έναν από τους πιο βασικούς κανόνες του κινηματογράφου: τη γραμμικότητα. Με άλλα λόγια, δεν ακολουθείται απραίτητα η λογική σειρά των πραγμάτων, αλλά εμείς ως θεατές υλοποιούμε νοητά τις συνδέσεις, καθώς δύο γκάνγκστερ (Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Τζον Τραβόλτα) αναζητούν ένα μυστήριο αντικείμενο, ένα ζευγάρι ληστών (Τιμ Ροθ, Αμάντα Πλάμερ) προσπαθεί χαοτικά να κλέψει ένα εστιατόριο και ένας πυγμάχος (Μπρους Γουίλις) βρίσκει τον μπελά του. Το εντυπωσιακό, βέβαια, είναι το γεγονός πως χάρη στη σκηνοθεσία του Ταραντίνο όλα λειτουργούν στην εντέλεια. Επιπλέον, η αισθητική του που αποτελείται από κολάζ κινηματογραφικών και μουσικών αναφορών, από τη χρήση της διασκευής του Ντικ Ντέιλ στη «Misirlou» μέχρι το κλείσιμο του ματιού σε ταινίες όπως το νουάρ «Kiss Me Deadly» (Ρόμπερτ Όλντριτς, 1955), αποτέλεσε ένα ατόφιο δείγμα γνήσιου κινηματογραφικού μεταμοντερνισμού.

Στην πράξη, βέβαια, θα μπορούσαμε απλά να περιγράψουμε το «Pulp Fiction» ως ζουμερά πωρωτικό σινεμά, όπως επίσης μία από τις σπάνιες περιπτώσεις που Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες απονεμήθηκε σε μια ταινία που αγαπήθηκε από τόσο πολύ κόσμο.

Δείτε το «Pulp Fiction» στο Netflix.