ΕΡΤ: Ο Σιαδήμας ξανά εντός του στούντιο και η αστυνομία εκτός
Δεκατρία χρόνια μετά το μαύρο της ΕΡΤ, η δημόσια τηλεόραση υπερασπίζεται τις δημοκρατικές αξίες με αστυνομία, κλειστή πύλη και συμβασιούχους τεχνικούς.
Περιεχόμενα
Μια εκπομπή, που είχε ανασταλεί γιατί οι δημοσιογράφοι της δεν αναγνώρισαν έναν πρώην βουλευτή της Χρυσής Αυγής, καταδικασμένο για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, αλλά τον παρουσίασαν ως ιδρυτή λέσχης μοτοσικλετιστών (!) και αθώο θύμα απάτης μιας και καλά φιλανθρωπικής οργάνωσης, επέστρεψε στον αέρα. Και είχε μάλιστα αστυνομία έξω από το Ραδιομέγαρο, κλειστή πύλη και συμβασιούχους τεχνικούς μέσα στο στούντιο, παρά τη στάση εργασίας της ΠΑΣΥΜΗΤΕ, του σωματείου των τεχνικών και μηχανικών της ΕΡΤ, ενώ ο παρουσιαστής της, ο Γιώργος Σιαδήμας, ξεκίνησε την εκπομπή του με μια συγγνώμη και μια διαβεβαίωση πως η υπεράσπιση των δημοκρατικών αξιών αποτελεί αδιαπραγμάτευτη αρχή και αλλοίμονο! Μόνο, που στα ψιλά γράμματα, μωρέ, στις δημοκρατικές αξίες συγκαταλέγεται και το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην απεργία. Και ο σεβασμός του δεν είναι θέμα προγραμματισμού καμιάς εκπομπής!
Από την απαράδεκτη αβλεψία στην απαράδεκτη διαχείριση
Για την ιστορία, η εκπομπή «Newsroom» της ΕΡΤnews είχε παρουσιάσει τον Παναγιώτη Ηλιόπουλο, πρώην βουλευτή της Χρυσής Αυγής, καταδικασμένο για ένταξη και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, χωρίς καμία αναφορά σ αυτά, αλλά μόνο στο ότι είναι ιδρυτής λέσχης μοτοσικλετιστών και θύμα απάτης. Η αντίδραση των ΜΜΕ αλλά και των χρηστών των social media για την απαράδεκτη έλλειψη ιστορικών και δημοσιογραφικών αντανακλαστικών ήταν ακαριαία και σφοδρή, ενώ τονίστηκε το ότι από το τατουάζ «Sieg Heil» στο χέρι του κυρίου Ηλιόπουλου, μέχρι την τηλεοπτική του παρουσίαση ως θύματος, ήταν ένα ξέπλυμα δρόμος!
Κανείς, βεβαίως, δεν χρειάζεται να αποδώσει δόλο στους δημοσιογράφους της εκπομπής για να καταδείξει τη σοβαρότητα του λάθους τους. Και κανείς δεν χρειάζεται να επιθυμεί την επαγγελματική τους εξόντωση για να απαιτεί δημοσιογραφική επάρκεια. Η συγγνώμη ήταν επιβεβλημένη και η επαναφορά της εκπομπής απολύτως θεμιτή. Μόνο που η διοίκηση της ΕΡΤ, στην προσπάθειά της να διευθετήσει ένα μείζον δημοσιογραφικό ατόπημα, κατάφερε να δημιουργήσει ένα μείζον θεσμικό και εργασιακό ζήτημα. Και εδώ, πια, δεν έχουμε την πίεση του χρόνου, τον καταιγισμό της επικαιρότητας και τα «αυτά» που συμβαίνουν στις ζωντανές συνδέσεις, όπως δικαιολογήθηκε, αλλά μια διοικητική επιλογή, με αρκετό χρόνο για να μελετηθεί, να οργανωθεί και να πραγματοποιηθεί. Όπως και έγινε!
Εποχές ΝΕΡΙΤ και άλλες σκοτεινές τηλεοπτικές αναμνήσεις
Θυμόμαστε οι παλιοί, ε και κακό δεν είναι μάθουν τίποτα και οι νέοι πως στις 11 Ιουνίου του 2013, η κυβέρνηση Σαμαρά έριξε μαύρο στη δημόσια τηλεόραση. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, αστυνομικές δυνάμεις… εισέβαλαν στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής, από όπου οι εργαζόμενοι συνέχιζαν να εκπέμπουν. Μεσολάβησαν η ΔΤ, ήτοι Δημόσια Τηλεόραση, και η ΝΕΡΙΤ, που θα πει Νέα Ελληνική Ραδιοφωνία, Ίντερνετ και Τηλεόραση, ώσπου στις 11 Ιουνίου του 2015 επαναλειτούργησε η ΕΡΤ. Δεν είναι, λοιπόν, το Ραδιομέγαρο ένα οποιοδήποτε κτίριο, ούτε η παρουσία αστυνομίας στην πύλη του μια εικόνα απαλλαγμένη ιστορικών συνδηλώσεων. Είναι ο τόπος μιας μεγάλης σύγκρουσης για τη δημόσια ενημέρωση, την εργασία και τη δημοκρατία, που δεν συνέβη δα και επί Καποδίστρια, να πεις πως, να, άνθρωποι είμαστε και κάτι λεπτομέρειες με αστυνομίες και εισβολές, ε, δεν τις θυμόμαστε! Και οι συμβασιούχοι τεχνικοί που εργάστηκαν για την εκπομπή, άνθρωποι με τις δικές τους εργασιακές αγωνίες και ανασφάλειες, δεν είναι εκείνοι στους οποίους πρέπει να αποδοθεί η ευθύνη για την παράκαμψη της κινητοποίησης των συναδέλφων τους. Η ευθύνη της διοίκησης για την επιλογή αυτή είναι που μας αφορά. Διότι η εργασιακή επισφάλεια κάποιων ανθρώπων δεν μπορεί να αποτελεί το διοικητικό αντίδοτο στη συλλογική διεκδίκηση κάποιων άλλων. Απορίας αξίον είναι τι θέση, αλήθεια έχει η ΠΟΣΠΕΡΤ, η συνδικαλιστική ομοσπονδία που εκπροσωπεί εργαζομένους στη δημόσια και ιδιωτική ραδιοτηλεόραση, για όλα αυτά;
Η δημοκρατία δεν είναι τηλεοπτικό σποτ να βγάλουμε την υποχρεώση
Υπάρχει ένας φιλόσοφος, ο Κλοντ Λεφόρ, που αντιμετώπιζε μέσα στη δημοκρατία, την κοινωνική σύγκρουση όχι ως παθολογία της, αλλά ως συστατικό στοιχείο της. Η δημοκρατία, δηλαδή, δεν προϋποθέτει μια κοινωνία πειθήνια, υπάκουη, που πάντα συμφωνεί με χαρά και ευγνωμονεί με δουλικότητα, , αλλά αναγνωρίζει τη νομιμότητα της διαφωνίας και της διεκδίκησης. Και κάπως έτσι, η δημόσια τηλεόραση, θα όφειλε να τις αναγνωρίζει και όταν αυτές εκδηλώνονται με μια στάση εργασίας, ζορίζοντας τον προγραμματισμό της. Ούτε η δημοκρατία είναι μια καλογραμμένη διακήρυξη, που εκφωνείται με κοντινό απ τις κάμερες, στο στούντιο της δημόσιας τηλεόρασης, αλλά, πρώτα και πάνω απ όλα, ο τρόπος με τον οποίο η δημόσια τηλεόραση συμπεριφέρεται στους ανθρώπους που εργάζονται για να λειτουργήσει αυτό το στούντιο.