«Δεν ξέρω αν πίστευες στα αλήθεια ότι ήσουν ο James Bond, όμως εμάς μας είχες πείσει»: Η Σία Κοσιώνη αποχαιρέτησε τον εκλιπόντα πατέρα της
©NDPPHOTO / ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΙΚΟΛΑΡΕΑΣ

«Δεν ξέρω αν πίστευες στα αλήθεια ότι ήσουν ο James Bond, όμως εμάς μας είχες πείσει»: Η Σία Κοσιώνη αποχαιρέτησε τον εκλιπόντα πατέρα της

Με μια συγκινητική ανάρτηση η Σία Κοσιώνη γνωστοποίησε την είδηση θανάτου του πατέρα της, Χρήστου Κοσιώνη.

Δύσκολες στιγμές βιώνει η Σία Κοσιώνη, καθώς έφυγε από τη ζωή ο αγαπημένος της πατέρας, Χρήστος Κοσιώνης. Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή η ίδια μέσα από μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, αποχαιρετώντας τον με λόγια γεμάτα αγάπη, θαυμασμό και νοσταλγία.

Η δημοσιογράφος μοιράστηκε αναμνήσεις από τη ζωή και την προσωπικότητά του, περιγράφοντας έναν άνθρωπο με πολλές πλευρές, ταλέντα και ενδιαφέροντα. Έναν πατέρα που, όπως φαίνεται από τα λόγια της, άφησε πίσω του όχι μόνο όμορφες οικογενειακές στιγμές, αλλά και ένα σημαντικό αποτύπωμα στους ανθρώπους που γνώρισε μέσα από την επαγγελματική του πορεία.

Μέχρι στιγμής, δεν έχει γίνει γνωστή η αιτία του θανάτου του.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sia Kosioni (@siakossioni)

Το συγκινητικό «αντίο» της Σίας Κοσιώνη στον πατέρα της

Η Σία Κοσιώνη επέλεξε να αποχαιρετήσει δημόσια τον πατέρα της με μια μακροσκελή ανάρτηση, στην οποία ξεδιπλώνει όσα θυμάται και αγαπά σε εκείνον. Αναλυτικά, έγραψε:

«Δεν ξέρω αν πίστευες στα αλήθεια ότι ήσουν ο James Bond, όμως εμάς όλους μας είχες πείσει. Έζησες τρεις ζωές σε μια. Από τους αμπελώνες της Νεμέας στην Ιατρική Αθηνών και από εκεί στα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Αθήνας και στην αγαπημένη σου Μπουμπουλίνας 18. Κόντρα στα προδιαγεγραμμένα της μοίρας.

Επισήμως γιατρός. Και αυτοδίδακτος γεωπόνος, χτίστης, ξυλουργός, μηχανικός, μουσικός, ζωγράφος, ψάλτης και πόσα ακόμη ξεχνάω… Ατρόμητος ταξιδευτής. Αλλαζονικά αυτάρκης και ανεξάρτητος. Επιδεικτικά ολιγαρκής. Σκληρός και ανθεκτικός, όσο και ευαίσθητος. Λιγομίλητος και ουσιαστικός. Πάντα γοητευτικός και αστείος.

Όσο αργά κι αν τελείωνες από τους ασθενείς σου θα ερχόσουν στο δωμάτιο μας και θα μας έπαιζες νανουρίσματα με τη φυσαρμόνικα. Η ίδια φυσαρμόνικα που αργότερα πρωταγωνίστησε σε γάμους, βαφτίσεις, τόσες χαρές και τόσες λύπες.

Δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι αυτή τη φορά δεν θα γυρίσεις. Αλλά με παρηγορεί που φεύγεις πλήρης, ήρεμος, γεμάτος αγάπη αλλά και επιτεύγματα που θα σε κρατήσουν ζωντανό στις καρδιές πολλών ανθρώπων. Όσων σε αγάπησαν, όσων βοήθησες και υπηρέτησες μέσα από την επιστήμη σου.

Για μένα θα είσαι πάντα ολοζώντανος μέσα μου. Η φωνή σου, το βλέμμα σου, οι σιωπές σου, οι μελωδίες σου, ο αστείος χορός μας με το Sara perche ti amo. Κυρίως το παράδειγμα σου. Πάντα το έλεγες εσύ κάθε φορά που φεύγαμε. Ήρθε δυστυχώς η ώρα να στο πω εγώ. Ώρα καλή πατέρα μου».

Από τη Μαρία Στρούβαλη

Διαβάστε περισσότερα παρόμοια άρθρα ΕΔΩ.

Σχετικά άρθρα