Τα ελληνικά καλλιστεία γίνονται κάπου ανάμεσά μας και χαίρονται μόνα τους

Τα ελληνικά καλλιστεία γίνονται κάπου ανάμεσά μας και χαίρονται μόνα τους

Ζουμ σ’ έναν παλαιολιθικό θεσμό που κανείς δεν ξέρει γιατί συνεχίζει ακόμα να υπάρχει αλλά ναι, υπάρχει, και αυτές τις μέρες έβγαλε και φιναλίστ.

«Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι είναι ήλιοι, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλώς μια καμένη λάμπα» λέει μια ατάκα που διάβασα στο διαδίκτυο και την παραλλάσσω στο «μερικοί θεσμοί νομίζουν ότι είναι ήλιοι, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλώς μια καμένη λάμπα» για να περιγράψω τι μου ήρθε στο μυαλό όταν έπεσε μπροστά μου, ένα βράδυ που σκρόλαρα, ένα post για τα ελληνικά καλλιστεία. Κι αφού το πάτησα από περιέργεια, ο αλγόριθμος μου έφερε στο πιάτο όλο το storyline, όλες τις υποψήφιες που διαγωνίζονται για να μπουν στις φιναλίστ των ελληνικών καλλιστείων φέτος, τους διοργανωτές, αλλά και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που με έκαναν να θυμώσω βραδιάτικα, όπως ότι δικαίωμα συμμετοχής στο casting call είχαν γυναίκες ηλικίας 16 έως 27 ετών, με ύψος 1,73 μ. και άνω, ελληνική υπηκοότητα, που να είναι άγαμες και χωρίς παιδιά.

Δεν χρειάζεσαι βέβαια μια εκνευριστική πληροφορία για να διαπιστώσεις πόσο παλαιολιθικοί είναι κάποιοι θεσμοί και πόσο επιμένουν να παραμένουν παλαιολιθικοί, μην εννοώντας να καταλάβουν ότι είναι καμένες λάμπες και όχι φωτεινοί ήλιοι. Γιατί τα ελληνικά καλλιστεία είναι ένας διαγωνισμός ομορφιάς που επιβιώνει από την εποχή που η τηλεόραση είχε δύο κανάλια και η μεγαλύτερη κοινωνική καταξίωση μιας γυναίκας ήταν να στεφθεί με ένα στέμμα επειδή έχει τις διαστάσεις, το ύψος, το βάρος και την ηλικία που αναγράφονται στο πρωτόκολλο μιας εντελώς σεξιστικής διοργάνωσης.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη EspressoNews (@espressonewsgr)

Τα ελληνικά καλλιστεία είναι και μια μικρή ιστορία διοικητικού και επιχειρηματικού σουρεαλισμού κι αφού μπήκα στο τριπάκι να πατήσω ένα ποστ, βρήκα και δημοσιεύματα που μου το θύμισαν κι αυτό. Τα προηγούμενα χρόνια λοιπόν έγινε ένα μικρό μπάχαλο σχετικά με το ποιος έχει τα δικαιώματα των καλλιστείων, ποιος δικαιούται να χρησιμοποιεί ποιους τίτλους και ποιος συνδέεται ή δεν συνδέεται με τον θεσμό. Η διαμάχη μεταξύ των πλευρών που τα διεκδικούσαν έχει κρατήσει χρόνια, έχει περάσει από δικαστικές και διοικητικές διαδικασίες και μετράει μέχρι και επεισόδια γύρω από εμπορικά σήματα.

Να πούμε ότι μας ενδιαφέρει; Ψέματα θα λέγαμε. Ποσώς μας ενδιαφέρει ποιανού είναι τα καλλιστεία, ποιος έχει τα δικαιώματα, ποιος διεκδικεί ποιον τίτλο και ποιος θεωρεί ότι εκπροσωπεί την εθνική ομορφιά. Το μόνο που καταφέρνει αυτή η ιστορία είναι να δημιουργεί την εντύπωση ότι υπάρχει ένας ολόκληρος μικρόκοσμος που ασχολείται με κάτι το οποίο ο υπόλοιπος κόσμος δεν έχει καταλάβει καν ότι συμβαίνει. Τα καλλιστεία γίνονται κάπου ανάμεσά μας, χαίρονται μόνα τους που βγάζουν Σταρ και Μις Ελλάς και εμείς τα μαθαίνουμε από σπόντα, συνήθως επειδή ο αλγόριθμος αποφάσισε ότι έχουμε ανάγκη από λίγο στέμμα στη ζωή μας ένα βράδυ πριν κοιμηθούμε.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη EspressoNews (@espressonewsgr)

Αφού όμως έπεσα στα δίχτυα του αλγόριθμου και καλά να πάθω, θα σας πω τι έμαθα και καλά να πάθετε κι εσείς που συνεχίζετε να διαβάζετε. Τα ελληνικά καλλιστεία λοιπόν, που έγιναν και πέρσι να ξέρετε (στοιχηματίζω ότι σας είχε διαφύγει), επέστρεψαν και φέτος με την διοργάνωση Star Hellas – Miss Hellas – Miss Young και αναζήτησαν τις νέες εκπροσώπους της ελληνικής ομορφιάς με τη μεζούρα ανά χείρας, τον ηλικιακό ρατσισμό μπροστάρη και ένα πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης να γράφει άγαμη χωρίς παιδιά, όπως είπα και προηγουμένως.

Είναι ν’ απορείς, πραγματικά, πώς είναι δυνατόν να έχουν αλλάξει τόσο πολύ τα πρότυπα, η έννοια της ομορφιάς να έχει απομακρυνθεί από τα στερεοτυπικά κλασικά χαρακτηριστικά που την όριζαν κάποτε, κι αυτοί στα καλλιστεία να αναζητούν ακόμα μια Μπάρμπι. Ασφαλώς σου πετάνε κι ένα «Δεν αρκεί η ομορφιά από μόνη της, χρειάζεται και η προσωπικότητα», έτσι για να σε αποτελειώσουν με την αντίφαση τους. Κύριοι, εσείς το είπατε ότι θέλετε νέες, ανέμελες και ωραίες, εσείς βάλατε ένα αρτηριοσκληρωτικό πλαίσιο που το διαβάζεις και αισθάνεσαι ότι έκανες πισωγύρισμα στα 90s, λες τώρα θ’ ανοίξω τηλεόραση και θα δω Μπράβο Ρούλα και Ερωτοδικείο. Εσείς θέσατε την ομορφιά πρωταγωνίστρια με κανόνες κριτή από την εποχή των παππούδων μας, πώς μιλάτε για προσωπικότητα;

Εν πάσει περιπτώσει, αφού συνεχίζετε να διαβάζετε μέχρι εδώ να σας πω ότι τέλειωσε η προκριματική διαδικασία και στις αρχές Νοεμβρίου παρουσιάστηκαν οι έντεκα φιναλίστ που διεκδικούν τους δύο βασικούς τίτλους, Star Hellas και Miss Hellas 2026. Τη διοργάνωση των ελληνικών καλλιστείων την έχει αναλάβει ο σχεδιαστής μόδας Πάνος Ζήνας και οι νικήτριες θα εκπροσωπήσουν την Ελλάδα σε διεθνείς διαγωνισμούς.

Εδώ ο κόσμος καίγεται και τρέχει μια παράλληλη πραγματικότητα με έντεκα γυναίκες που προετοιμάζονται, συστήνονται σ’ ένα κοινό που δεν τις βλέπει και διεκδικούν το δικαίωμα να φορέσουν ένα στέμμα το οποίο έχει βγει από μπαούλο με ναφθαλίνη. Έχουν κάθε δικαίωμα βεβαίως να το κάνουν, το ζήτημα δεν είναι οι διαγωνιζόμενες αλλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο καλούνται να διαγωνιστούν. Γιατί όταν το 2026 εξακολουθείς να ορίζεις την επιλεξιμότητα μιας γυναίκας με βάση το ύψος της, την οικογενειακή της κατάσταση και το αν έχει παιδιά, μάλλον δεν έχεις κάνει και κανένα σπουδαίο άλμα προς τη σύγχρονη εποχή.

Και ας μη βιαστεί κάποιος να αντιτείνει ότι πρόκειται για έναν διαγωνισμό ομορφιάς, άρα δικαιούται να έχει συγκεκριμένα κριτήρια. Το ερώτημα είναι πώς κάποιοι αποφασίζουν να συνεχίζουν ένα διαγωνισμό που επιμένει να πλασάρει την ομορφιά ως αυστηρά τυποποιημένο προϊόν, με συγκεκριμένες διαστάσεις, ηλικιακά όρια και οικογενειακές προδιαγραφές, σαν να ακολουθεί κάποιο εγχειρίδιο που αποφασίζει ποια γυναίκα δικαιούται να θεωρείται όμορφη και ποια πρέπει να επιστρέψει σπίτι της επειδή της λείπουν δύο εκατοστά ή έχει ένα παιδί.

Κάποτε τα καλλιστεία ήταν καθιερωμένα, γιατί ήταν η εποχή που τους ταίριαζε. Σήμερα μοιάζουν με μια εκδήλωση που συμβαίνει δίπλα μας και δεν μας αφορά καθόλου, και καλώς δεν μας αφορά εφόσον το πλαίσιο παραμένει ίδιο. Είναι σαν να προσπαθείς να πουλήσεις κασετόφωνα σ’ έναν κόσμο που ακούει μουσική από το Spotify. Περνάνε και δεν ακουμπάνε, και όταν ξαφνικά τα φέρνει μπροστά σου ο αλγόριθμος, αναρωτιέσαι: γιατί; Γιατί να χρειαζόμαστε σήμερα να βγάζουμε σταρ Ελλάς; Και κυρίως, γιατί να χρειαζόμαστε τίτλους που κλείνουν την ομορφιά σε παλιομοδίτικα κουτάκια;

Κι αφού διαβάσατε μέχρι εδώ, θα σας πω και το συμπέρασμα μου για το οποίο, πιστεύω, άξιζε ο χρόνος ανάγνωσης. Το ότι δεν ξέρουμε ότι δίπλα μας συμβαίνουν ελληνικά καλλιστεία, είναι μια κατάκτηση, είναι μια απόδειξη ότι θέλουμε δεν θέλουμε, και παρόλο που τα στερεότυπα μας φορτώνονται ακόμα σαν βδέλλες, κάποια πράγματα τα ξεπερνάμε, τα ξερνάμε από τα μέσα μας, ενίοτε και χωρίς να το καταλάβουμε.

Κάπου δίπλα μας βγαίνουν Σταρ Ελλάς μετρημένες με κριτήρια alpha male και δεν παίρνουμε χαμπάρι, ούτε μας ενδιαφέρει να πάρουμε. Όχι, μπράβο μας! Μας ανήκει ένα στέμμα ωριμότητας.

Σχετικά άρθρα