Γιώργος Μαζωνάκης: Η λαϊκή ψυχή που ένωσε μια ολόκληρη Ελλάδα
Η συλλογική ταύτιση με αφορμή το θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη έδειξε, όμως, και κάτι άλλο: Την ανάγκη του ελληνικού λαού για ειλικρινή "σύμβολα", για ανθρώπους που θα τον καταλάβουν και θα τον εκφράσουν, σε μια εποχή που η συλλογική αμφισβήτηση των πάντων μας απομακρύνει κάθε μέρα και περισσότερο
Ο απροσδόκητος θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, ενός ανθρώπου που άφησε το στίγμα του στην ελληνική μουσική, τραγουδώντας ορισμένα από τα “μεγαλύτερα” σύγχρονα ελληνικά τραγούδια, συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία. Άνθρωποι όλων των κοινωνικών τάξεων και ηλικιών, διαφορετικών μουσικών προτιμήσεων και ακουσμάτων, εύποροι και άποροι, περισσότερο και λιγότερο μορφωμένοι, άνθρωποι από όλη την Ελλάδα, ενώθηκαν αυτές τις μέρες σε μια πρωτοφανή, συλλογική θλίψη για την απώλεια του λαϊκού τραγουδιστή.
Ποιος δεν έχει περάσει ”δύσκολα φεγγάρια”; Ποιος δεν έχει αγανακτήσει σε τέτοιο αβαθμό ώστε να σκεφτεί να γίνει ”παλιόπαιδο” -γιατί στην τελική ”ανήκουμε στους εαυτούς μας και στα όνειρά μας”; Ποιος δεν έχει ερωτευτεί και ονειρευτεί τον άλλο ”όπως τον θέλει αυτός” αλλά στο τέλος ”έφυγε να νιώσει καλά γιατί είχε ακόμα να κάνει πολλά”; Και πόσες “εκκρεμότητες” δεν αφήσαμε στην ”ταραγμένη μας ψυχή σαν πόρτα ανοιχτή” να μας ταλαιπωρούν για χρόνια;
Σε μια εποχή που η τέχνη παρακμάζει, η κοινωνική αδιαφορία διευρύνεται μέρα με τη μέρα και η υποκρισία δηλητηριάζει τις κοινωνικές σχέσεις, ένας αυθεντικός και άδολος άνθρωπος εξέφρασε με τον καλύτερο τρόπο -με τη ζωή και το θάνατό του- κάτι που, ίσως, είχαμε λησμονήσει τα τελευταία πολλά χρόνια: την ελληνική λαϊκή ψυχή. Το χαρακτηριστικό, δηλαδή, εκείνο του Έλληνα που μέσα από τις διάφορες εκφάνσεις του – την ντομπροσύνη, τη μεγαλοκαρδία, τη λεβεντιά, την ειλικρινή αγάπη προς το συνάνθρωπο- μας κρατάει ενωμένους σε μια ενιαία κρατική δομή για σχεδόν διακόσια χρόνια και μας επιτρέπει, μεταξύ άλλων, να διατηρούμε την κοινωνική συνοχή, παρά τις εσωτερικές αντεγκλίσεις και αντιπαλότητες που συχνά μας έφεραν στο χείλος της καταστροφής.
Και είναι εκεί ακριβώς που ο λαός, εν τέλει, δεν κάνει λάθη: Αναγνωρίζει, τιμά και αναδεικνύει – όταν τους βρίσκει- τους ειλικρινείς και καλοπροαίρετους, τους έντιμους και τους ικανούς. Και αυτό έκανε και θα κάνει με το Γιώργο Μαζωνάκη.
Διαβάστε επίσης
