Γιώργος Μαζωνάκης: Ένας καθολικής αποδοχής «αλήτης»
Σε μια χώρα που λατρεύει να καίει «είδωλα», ο Μαζωνάκης κατάφερε να παραμείνει αλώβητος. Δεν ήταν τυχαίο.
Όταν η ζωή ενός ανθρώπου είναι βουτηγμένη στην παραδοξότητα, ενστικτωδώς, στο μυαλό κάθε δημοσιογράφου αναβοσβήνει ο χαρακτηρισμός «μυθιστορηματική». Αν, λοιπόν, διαβάζεις αυτές τις ημέρες πολλές φορές αυτή τη λέξη, μη θεωρείς πως ο ένας αντιγράφει τον άλλον. Η ζωή του Γιώργου Μαζωνάκη ήταν πράγματι βουτηγμένη στα παράδοξα.
Το μεγαλύτερο από αυτά ήταν πως έγινε συμβατός εξαιτίας της έμφυτης αντισυμβατικότητάς του. Η ελληνική κοινωνία τού αναγνώρισε αυτό το δικαίωμα, επειδή το μόνο που θέλησε ποτέ να φλεξάρει ήταν η αυθεντικότητά του. Η λέξη «γουστάρω» έφτανε στα όρια της κυριολεξίας όταν έβγαινε από το στόμα του. Γιατί ήταν έτοιμος να την υποστηρίξει με κάθε τρόπο. Έκανε πάντοτε αυτό που γούσταρε, επειδή το ήθελε από την καρδιά του — και το έκανε με τέτοια βεβαιότητα, ώστε να μην υπάρχει αμφιβολία πως ήταν δική του επιλογή. Δικό του και το κόστος, βέβαια. Εκεί είναι η παλικαριά, άλλωστε. Έτσι έγινε τραγουδιστής στα 15 του. Έτσι προχωρούσε: σαν μοναχικός σαμουράι, με το δικό του σύστημα αξιών.
Αναγνωρίστηκε από χεβιμεταλάδες και πανκιά, τράπερς και εναλλακτικούς, από αλήτες και φλώρους, από συστημικούς και αντισυστημικούς. Ελάχιστα δημόσια πρόσωπα στην Ελλάδα κατάφεραν να υπερβούν με τον ίδιο τρόπο τις αισθητικές, ταξικές και πολιτισμικές διαιρέσεις. Όλοι έβρισκαν κάτι δικό τους στον Γιώργο Μαζωνάκη, αλλά κανείς δεν μπορούσε να διεκδικήσει ολόκληρο τον Μαζωνάκη.
Άλλωστε, στην Ελλάδα των αντιθέσεων και των εύκολων πολώσεων, τα δημόσια πρόσωπα καταλήγουν να συμβολίζουν ιδέες και απόψεις. Ο «Μαζώ», όμως, δεν είχε εκδοχές: δεν ήταν ο «Μαζώ» των φτωχογειτονιών και δεν έγινε ο Μαζωνάκης της χλιδής, όταν τού «φόρεσαν το στέμμα». Παρέμενε ένα αδιαίρετο πρόσωπο, που συμπεριφερόταν όπως του επέβαλλε ο προσωπικός του κώδικας. Δεν υπήρχαν μάσκες — και αυτό ήταν ίσως το πιο τρομακτικό. Γιατί σε μια κοινωνία που επιβραβεύει την ομοιομορφία, ένας άνθρωπος που δεν διαπραγματεύεται τον εαυτό του εκθέτει, χωρίς καν να το επιδιώκει, όλες τις υποχωρήσεις των υπολοίπων.
Μήπως ο καθένας από εμάς έβλεπε στον Γιώργο Μαζωνάκη έναν άνθρωπο που διεκδικούσε να γίνει αυτό που ο ίδιος θεωρούσε την καλύτερη εκδοχή του εαυτού του; Δεν ξέρω. Θα ρωτήσω τη φίλη μου, ψυχίατρο Σμαράγδα Χρηστάκη.
Διαβάστε επίσης
Είναι παράδοξο; Όσο και η μοναδικότητά του. Το «παιδί της νύχτας» που γιγαντωνόταν στην πίστα και γινόταν ένας από εμάς όταν έσβηναν τα φώτα.
