Γιατί να κλαίει μια 17χρονη που δεν πρόλαβε να δει live τον Μαζώ
Πώς ένας τραγουδιστής που σημάδεψε τα νεανικά χρόνια των Millennials κατάφερε να γίνει Μαζώ και για μια γενιά που μεγάλωσε με trap, TikTok και K-pop; Ιδού η απορία.
«Η μικρή είναι απαρηγόρητη για τον Μαζώ» είπε η κολλητή στο ομαδικό chat όπου κάθε μέρα λέμε τα νέα μας. Ήθελε εδώ και έναν χρόνο να τον δει ζωντανά στη σκηνή, την είχε φάει τη μάνα της, και είχαν αγοράσει εισιτήρια για τη μεγάλη επετειακή του συναυλία στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026.
Πώς τα φέρνει η ζωή καμιά φορά, ε; Όλα τούμπα.
Και η κολλητή ήταν απαρηγόρητη βεβαίως, και όπως μας αποκάλυψε έβαζε τραγούδια του Μαζωνάκη όλη μέρα, τα άκουγε και το δάκρυ έπεφτε κορόμηλο. Του λαϊκού ρεπερτορίου δεν είμαι, αλλά κι εμένα αυτός ο θάνατος μου τσάκισε λίγο τα μέσα μου. Θυμήθηκα κάτι φοιτητικά βράδια το 2000, στο ημιυπόγειο σπίτι που νοίκιαζε η τρίτη κολλητή μας, με Γιώργο Μαζωνάκη και Νατάσα Θεοδωρίδου στη διαπασών. Πέντε φίλες με όλη τη νιότη τους να στριμώχνεται σε τριάντα τετραγωνικά και να ξεσαλώνει, και με τους γείτονες να ρίχνουν σημειώματα κάτω από την πόρτα για να χαμηλώσουμε την ένταση.
Και καλά, εμείς ως Millenial έχουμε λόγο να στεναχωριόμαστε με την απώλεια ενός τραγουδιστή που μπήκε στο soundtrack των νεανικών μας χρόνων, η Gen Alpha γιατί στεναχωριέται τόσο; Πώς ένα 17χρονο κορίτσι έφτασε να θέλει διακαώς να δει τον Γιώργο Μαζωνάκη να τραγουδάει στη σκηνή και να είναι απαρηγόρητο που δεν πρόλαβε; Θέλω να πω, αυτή η γενιά είναι βουτηγμένη πατόκορφα μέσα στην trap και στην K-pop, προσκυνά τον Snik και τον Light και οριακά μεταβολίζει τον Νίκο Οικονομόπουλο, πώς γίνεται να κλαίει για έναν 54χρονο λαϊκό τραγουδιστή που ήταν είδωλο των γονιών της;
Διαβάστε επίσης
Είναι από εκείνα τα ανεξήγητα φαινόμενα που κάθεσαι και τα σκέφτεσαι και λες, κοίτα να δεις τι δυναμική έχουν κάποιοι άνθρωποι και καταφέρνουν να τρυπώνουν από γενιά σε γενιά, σαν να ήταν φτιαγμένοι από πάντα να προσαρμόζονται σε κάθε λογισμικό. Φοβερό πράγμα και καθόλου αυτονόητο. Το να ανήκεις σε μια εποχή είναι σχετικά εύκολο, το να κατορθώσεις όμως να μην ανήκεις μόνο σε αυτήν είναι ένας μικρός άθλος.
Οι περισσότεροι καλλιτέχνες συνδέονται πολύ έντονα με τη στιγμή τους, με τη μόδα και τον ήχο της, το κοινό της, τα ρούχα και τις αναφορές της. Όταν αλλάξει το τοπίο και τα δεδομένα, μένουν πίσω. Ο Μαζωνάκης είχε αυτή την παράξενη ικανότητα να μη χωράει σε μια εποχή και σε μία κατηγορία. Ήταν λαϊκός, αλλά ποτέ απολύτως προβλέψιμος. Ήταν και pop, αλλά δεν έγινε ποτέ απλώς ένα pop προϊόν. Σε συνέντευξή του το 2012, όταν τον ρώτησαν τι μήνυμα θέλει να περάσει «στο νεανικό κοινό που τον ακολουθεί», ο ίδιος στάθηκε στην διαφορετικότητά του. Είπε ότι από το ξεκίνημά του είχε ένα διαφορετικό στυλ και ότι αυτό πήγαζε από την ανάγκη του να νιώθει ελεύθερος, μακριά από «ψευτοκυριλίκια και νόρμες».
Είχε όντως κάτι δικό του. Μια θεατρικότητα, μια υπερβολή, μια διάθεση να πειράζει την εικόνα του και να παίζει με αυτήν. Και ίσως αυτή ακριβώς η ιδιοσυγκρασία να του επέτρεψε να μην παλιώσει. Γιατί το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί. Υπάρχουν εξαιρετικές φωνές που ξεχάστηκαν, σπουδαία τραγούδια που έμειναν δεμένα με μια δεκαετία, καλλιτέχνες που κάποτε ήταν τεράστιοι και σήμερα τους ακούμε κυρίως από νοσταλγία. Για να περάσεις στην επόμενη γενιά και να κουμπώσεις μαζί της χρειάζεται κάτι που δεν μετριέται εύκολα. Μια προσωπικότητα ίσως που δεν αντιγράφεται. Μια αυθεντικότητα που δεν κατασκευάζεται στο meeting ενός marketing department και μια παρουσία που κάνει τον άλλον να θέλει να σε κοιτάξει ακόμη κι όταν δεν ταυτίζεται ηλικιακά μαζί σου.
Ίσως χρειάζεται και κάτι ακόμη, να μη φοβάσαι να αλλάξεις. Να μη γαντζώνεσαι τόσο πολύ από την εικόνα με την οποία σε αγάπησε το πρώτο σου κοινό, ο φοιτητής του 2000 καλή ώρα, ώστε να αρνείσαι να προχωρήσεις και ενδεχομένως, να τον αποχωριστείς γιατί πλέον, δεν θα σε αναγνωρίζει. Και μαζί να μπορείς να μετακινείσαι χωρίς να χάνεις τον πυρήνα σου. Να αλλάζεις ήχο, εμφάνιση, συνεργασίες, σκηνή, χωρίς να ακυρώνεις αυτό που κάνει τον κόσμο να λέει «αυτός είναι». Σαν χαμαιλέοντας που μπορεί να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα αλλά όχι να εξαφανίζεται.
Η 17χρονη κόρη της κολλητής μου δεν έζησε τα βράδια που ξεσαλώναμε με Μαζωνάκη στο cd. Τον γνώρισε μέσα από το TikTok, το YouTube, τα βίντεο, τις επαναλήψεις των τραγουδιών του, αλλά να που τον έκανε δικό της. Και στεναχωριέται για μια συνάντηση που είχε φανταστεί και δεν την πρόλαβε.
Ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο αποτύπωμα ενός καλλιτέχνη. Να μπορεί στην πορεία του να βρίσκει έναν νέο άνθρωπο που να θέλει να τον ακούσει για πρώτη φορά.
R.I.P Μαζώ του ημιυπόγειου της νιότης μου.
ΥΓ. Αφιερωμένο στις παντοτινές κολλητές μου.
