Ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ δεν είναι απλά ένα sex toy από λυγαριά στο «Φτιαγμένος για Εκείνη»
Η σπαρταριστή ρομαντική κωμωδία με την οσκαρική Ολίβια Κόλμαν βρίσκει το Σκανδιναβό σε ρόλο... ενήλικου Πινόκιο.
Συμβαίνει το εξής ενδιαφέρον με το ερωτικά φορτισμένο «Φτιαγμένος για Εκείνη» του σκηνοθετικού διδύμου Άλεξ Χιούστον Φίσερ και Έλενορ Γουίλσον. Κυκλοφορεί σε μια συγκυρία όπου τόσο στον κινηματογράφο όσο και στη λογοτεχνία, γνωρίζουν ανανεωμένη δημοφιλία οι ρομαντικές ιστορίες φαντασίας όπου άνθρωποι σμίγουν με υπερβατικά όντα, όπως επίσης οι μεταμοντέρνες αφηγήσεις που τοποθετούνται σε ένα ακαθόριστο, «πειραγμένο», γενικευμένα μεσαιωνικό παρελθόν.
Αρκεί να αναφέρουμε περιπτώσεις όπως το «Harvest» (Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, 2024), το μυθιστόρημα «Lapvona» της Οτέσα Μοσφέγκ, το ιδιοσυγκρασιακό φιλμ «Lisa Frankenstein» (Ζέλντα Γουίλιαμς, 2024), αλλά και την οσκαρική «Μορφή του Νερού» (Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, 2017), για να προκύψει μια κατατοπιστική εικόνα των εν λόγω τάσεων. Τις οποίες, διόλου τυχαία, συμπυκνώνει το σύντομο διήγημα «The Wicker Husband» (Ούρσουλα Γουιλς-Τζόουνς), στο οποίο βασίζεται η κομεντί των Φίσερ – Γουίλσον.
«Λυγαριά, λυγαριά εσένα έχω στην καρδιά»
Σε ένα χωριό όπου τηρούνται παγανιστικές τελετουργίες, μια ψαράς (η οσκαρική Ολίβια Κόλμαν) είναι η μοναδική η οποία δεν έχει παντρευτεί μεταξύ των συντοπιτών της. Επιπλέον, η ατημέλητη φύση της σε συνδυασμό με το ότι έχει «περάσει» την ηλικία για γάμο, την έχουν μετατρέψει σε παρία. Σχεδόν σε απόγνωση, η γυναίκα ζητά από έναν επιδέξιο καλαθοποιό (Πίτερ Ντίνκλατζ) να της φτιάξει ένα γαμπρό, με το αντίστοιχο οικονομικό αντάλλαγμα φυσικά.
Το δημιούργημά του παίρνει τη μορφή του λυγερόκορμου Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, ο οποίος μετά το «Pillion» υποδύεται εκ νέου μια εκδοχή ενός ιδανικού αρσενικού – και ποιος τολμά να το αμφισβητήσει; Αναπόφευκτα, η αποστομωτική άφιξή του στο χωριό συνοδεία μιας έντονης σεξουαλικής δραστηριότητας με τη νεόνυμφη ψαρά, γίνεται αφορμή για να αποκτήσουν υπερηχητικές διαστάσεις οι ανικανοποίητες επιθυμίες των υπόλοιπων κατοίκων, αλλά και να αποκαλυφθεί εκκωφαντικά πως όλοι είναι αιχμάλωτοι των σωμάτων τους.
«Τα μάτια μου πώς κλαίνε όταν σε θυμηθούν»
Το άψογο ταίριασμα των Κόλμαν – Σκάρσγκαρντ και οι σπιρτόζικοι διάλογοι γεμάτοι ευφημισμούς όπως «strawberry week» για την άφιξη της περιόδου, προσδίδουν διαπεραστική χάρη σε μια ταινία που εκφέρεται όπως ακριβώς ένα οικείο, καλόκαρδο ηθογραφικό παραμύθι. Με άλλα λόγια, στον πυρήνα της δεν απομακρύνεται ιδιαίτερα από το καλούπι παρόμοιων κλασικών αφηγήσεων όπως η «Πεντάμορφη και το Τέρας» ή το πιο σύγχρονο «Ο Λαρς και η Κούκλα του» (Γκρεγκ Γκιλέσπι, 2007), αλλά διατυπώνει με ζεστασιά ανθρώπινες αλήθειες για τι στα αλήθεια βλέπουμε όταν κοιτάμε τον Άλλο. Κοινώς, θα μπορούσαμε όλοι να είμαστε, με τον τρόπο μας, «fuckable furniture» όπως λέει ο χαρακτήρας του Ντίνκλατζ, αλλά για κάποιο λόγο δεν αντιμετωπίζουμε έτσι το ταίρι μας. Εκτός αν μας το ζητήσει, εννοείται.
Πιθανότατα, κλείνοντας, η πιο γλυκιά σκέψη που εκφράζεται στο «Φτιαγμένος για Εκείνη» συνοψίζεται στην ατάκα: «Είναι ευκολότερο να πιστέψεις το κακό, παρά το καλό». Μια φράση η οποία εκπορεύεται από την εγγενή τάση του καθένα να μη συνηθίζει το όμορφο, το «φροντιστικό», αλλά να βρίσκεται σε επιφυλακή για την επικείμενη απόρριψη ή προδοσία της εμπιστοσύνης. Με χολιγουντιανή ευκολία, αλλά και μερικές δόσεις κινηματογραφικής τσαχπινιάς, η ταινία υπενθυμίζει πως ενίοτε το καλό μπορεί να βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας κι απλά να μην το πιστεύουμε.
Η ταινία «Φτιαγμένος για Εκείνη» κυκλοφορεί από τη Σπέντζος (29/10). Περισσότερες κριτικές ταινιών εδώ.
