Ο απόλυτος οδηγός επιβίωσης για το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2027
Όλα όσα δεν πρέπει να χάσετε κατά τη διάρκεια της μεγάλης κινηματογραφικής γιορτής που παρουσιάζει ένα ακόμα πληθωρικό σινεφίλ πρόγραμμα.
Περιεχόμενα
- Από τον Γραμματικό στο βαλκανικό τρόμο
- Ένας ζωντανός θρύλος στη Θεσσαλονίκη
- Το μέλλον του ελληνικού σινεμά
- Οσκαρική προθέρμανση
- Φουλ του animation
- Φθινοπωρινή σύναξη των auteurs
- Late night thrills
- Εθνική Γαλλίας, γεια σου!
- Όσα θα δουν οι «ψαγμένοι»
- Τα σποτ του φεστιβάλ από το σκηνοθέτη Σταύρο Μαρκουλάκη:
Μία εβδομάδα μακριά βρίσκεται το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (5-15/11), το οποίο ύστερα από μία δεκαετία πρόκειται να διεξαχθεί δίχως ένα από τα αγαπητά πρόσωπά του, την πλέον τέως γενική διευθύντρια Ελίζ Ζαλαντό, η οποία αποχώρησε οικειοθελώς από τη θέση της πριν από λίγους μήνες. Φυσικά, στα ηνία του θεσμού παραμένει ο καλλιτεχνικός διευθυντής Ορέστης Ανδρεαδάκης, ο οποίος μαζί με τους συνεργάτες του παρουσίασαν το φετινό και ως είθισται πληθωρικό πρόγραμμα του φεστιβάλ.
Προτού εμβαθύνουμε στο τι μας επιφυλάσσεται, να σημειώσουμε πως η έναρξη γίνεται με το βραβευμένο στις Κάννες «Μινώταυρο» του σπουδαίου Ρώσου σκηνοθέτη Αντρέι Σβιάνγκιντσεφ («Η Επιστροφή», «Λεβιάθαν») και πως η αυλαία πέφτει με την «Άγνωστη Γυναίκα» (Μέι ελ-Τούκι), το δράμα εποχής που απέσπασε το Χρυσό Λέοντα στη Βενετία παρότι θεωρήθηκε αουτσάιντερ όντας η μοναδική παραγωγή σκηνοθέτριας που διεκδικούσε το μεγάλο βραβείο. Μετά από τα εισαγωγικά, λοιπόν, παρακάτω ακολουθούν όλα όσα δεν πρέπει να χάσετε τις επόμενες μέρες, ενώ θυμίζουμε πως σημαντική μερίδα των ταινιών που παρουσιάζονται είναι διαθέσιμη και μέσα από τη ψηφιακή πλατφόρμα της διοργάνωσης που επισκέπτεστε εδώ.
Από τον Γραμματικό στο βαλκανικό τρόμο
Ένας σκηνοθέτης τον οποίο τελευταία ανακαλύπτει από την αρχή μια νεαρότερη γενιά σινεφίλ και αναπόφευκτα την πωρώνει, δηλαδή ο Νίκος Γραμματικός, έχει την τιμητική του στο σχετικό αφιέρωμα όπου παρουσιάζεται το σύνολο της κινηματογραφικής δουλειάς του. Ένας δημιουργός με άμεσα αναγνωρίσιμη προσωπική φωνή, ο σκηνοθέτης έχει εμπνευστεί ταινίες – σταθμούς του μοντέρνου ελληνικού σινεμά όπως ο «Βασιλιάς» (2002), η «Εποχή των Δολοφόνων» (1993) και φυσικά, οι «Απόντες» (1996). Μάλιστα, το αφιέρωμα συμπίπτει με την κυκλοφορία του βιβλίου «Απόντες: Μια προφορική ιστορία» (εκδ. Αντίποδες) του Θεοδόση Μίχου, στο οποίο καταγράφεται βιωματικά η κατασκευή ενός εκ των πλέον αγαπημένων ελληνικών φιλμ. Παράλληλα, ένας ακόμα επιδραστικός σκηνοθέτης πρόκειται να ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη.
Ο τολμηρός Όλιβερ Λάσε, βραβευμένος με Χρυσό Αλέξανδρο για το ιδιοσυγκρασιακό «Θα Έρθει η Φωτιά» (2019), ο οποίος φέτος σόκαρε το κοινό με το ανατρεπτικό «Sirat», επιστρέφει στην πόλη που τον ανέδειξε για μια σειρά από εκδηλώσεις. Έχει συν-επιμεληθεί την εγκατάσταση «HU/هُوَ. Dance as if no one were watching you» στο MOMUS-Πειραματικό Κέντρο Τεχνών, συμμετέχει σε ανοιχτή συζήτηση και έχει διαλέξει τους τίτλους που απαρτίζουν την ενότητα «Καλωσήλθατε στην έρημο». Ανάμεσά τους αριστουργήματα όπως ο «Λόρενς της Αραβίας» (Ντέιβιντ Λιν, 1962), οι «Λεγεωνάριοι» («Beau Travail», Κλερ Ντενί, 1999) και το «Wake in Fright» (Τεντ Κότσεφ, 1971).
Στο επίκεντρο βρίσκεται με δικό του αφιέρωμα και ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Εμίν Αλπέρ. Ο Τούρκος που διατηρεί στενές σχέσεις με την Ελλάδα, καθώς τρεις από τις μεγάλου μήκους του είναι ελληνικές συμπαραγωγές, έχει αποδειχθεί δεξιοτέχνης των σύγχρονων ψυχογραφημάτων με κοινωνικό πρόσημο, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τα φιλμ «Υποψίες» (2015) και «Οι Τρεις Αδερφές» (2019).
Διαβάστε επίσης
Το σκέλος των αφιερωμάτων ολοκληρώνεται με δύο ακόμα θεματικές ενότητες. Αφενός, εκείνη που εμβαθύνει στις μοντέρνες εκφάνσεις του βαλκανικού τρόμου, προβάλλοντας, μεταξύ άλλων, αγαπημένες cult ταινίες όπως το ελληνικό «Κακό» (Γιώργος Νούσιας, 2005) και το φετινό «Δωδεκάμερον» (Μίνος Παππάς) στο οποίο «ζωντανεύουν»… κυπριακοί καλικάντζαροι που τρομοκρατούν ένα ολόκληρο χωριό! Αφετέρου, σαφώς λιγότερο σκιαχτικό είναι αφιέρωμα στο καλλιτεχνικό κίνημα Bauhaus, το οποίο απαρτίζεται από τρεις τίτλους: το ντοκιμαντέρ «Bauhaus Forever» (Νίκο Βέμπερ, 2026) και τις σπάνιες μεσαίου μήκους του Λάσζλο Μόχλο Νάγκι, «Architect’s Congress» (1933) και «Design Workshops» (1944).
Ένας ζωντανός θρύλος στη Θεσσαλονίκη
Την τελευταία δεκαετία, από την κινηματογραφική ακαδημία, μέχρι τα αμερικανικά στούντιο και την απλή καθημερινή σινεφιλία, έχει αναθερμανθεί το ενδιαφέρον γύρω από τη φιλμογραφία θηλυκοτήτων που μέχρι πρότινος ήταν παραγνωρισμένες, όπως επίσης έχουν επανεξεταστεί οι όροι, τα φίλτρα μέσα από τα οποία καταναλώνουμε και ερμηνεύουμε το σινεμά. Κομβική για τις εν λόγω εξελίξεις υπήρξε η δουλειά της ακαδημαϊκού Λόρα Μάλβεϊ η οποία, χάρη σε ριζοσπαστικά κείμενα όπου ανέπτυξε υπό ένα φεμινιστικό πρίσμα αφανείς – πατριαρχικές πτυχές του «βλέπειν» («male gaze»), άλλαξε έμπρακτα τον τρόπο που ολόκληρες γενιές σινεφίλ παρακολουθούν κριτικά ταινίες.
Η Μάλβεϊ, λοιπόν, είναι καλεσμένη του φεστιβάλ και πρόκειται να δώσει masterclass και επί τη ευκαιρία, προβάλλονται μερικά από τα πειραματικά έργα που έχει γυρίσει ως συμπληρώματα των συγγραμμάτων της. Ανάμεσά τους και το εικονοκλασικό «Riddles of the Sphinx» (μαζί με τον Πίτερ Γουόλεν, 1977), ένα avant-garde διαμάντι που συνδυάζει τη φεμινιστική κριτική με το πειραματικό σινεμά.
Το μέλλον του ελληνικού σινεμά
Μια ελληνική σκηνοθετική τριάδα – «φωτιά» διεκδικεί με αξιώσεις το Χρυσό Αλέξανδρο. Στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα συμμετέχουν δημιουργοί οι οποίοι όχι μόνο παρουσιάζουν πολυαναμενόμενες δημιουργίες, αλλά φτάνουν στη Θεσσαλονίκη έχοντας ήδη διαγωνιστεί ή και αποσπάσει δάφνες σε έτερες κορυφαίες διοργανώσεις του εξωτερικού. Για παράδειγμα, παγκόσμια πρεμιέρα στις Κάννες πραγματοποίησε ο «Τιτανικός Ωκεανός», το ντεμπούτο της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη στο οποίο μια νεαρή κοπέλα ονειρεύεται να γίνει γοργόνα(!).
Επίσης πρωτοεμφανιζόμενος, ο Ευθύμης Kosemund Σανίδης στο «Ένας Ολόκληρος Άνθρωπος Σχεδόν» (βραβείο σκηνοθεσίας στο Κάρλοβι Βάρι) αφηγείται την ιστορία ενός άντρα ο οποίος διεκδικεί την κληρονομιά του εκλιπόντος πατέρα του όταν διαπιστώνει πως εικόνα που είχε για εκείνον ήταν εντελώς διαφορετική στην πραγματικότητα. Και έπειτα, η Ζακλίν Λέντζου επέστρεψε με δύο χρυσά αγαλματίδια από τη Βενετία, χάρη στο «Μια Μέρα στη Ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα», το οποίο συστήνεται ως ένα «coming-of-age δράμα με μεταφυσικές προεκτάσεις, μια ιστορία ενηλικίωσης που διακόπτεται βίαια, γεννημένη μέσα από τον σκληρό ρεαλισμό της ζωής».
Επί τη ευκαιρία, έχουμε στο νου μας μερικές ακόμα παραγωγές. Τα ντεμπούτα στη μυθοπλασία του Στέφανου Τσιβόπουλου («Η Απόφαση της Έλενας») και του Χρήστου Μάνσον Χουλιάρα («Το Δέντρο του Ιούδα»), το αινιγματικό «Maralinga Maningrida Mantamaru» του Αλέξανδρου Βούλγαρη που προβλήθηκε πριν λίγους μήνες στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, την ιστορική «Εύα» της Μαρίας Πλυτά, αλλά και τις βραβευμένες μικρού μήκους από το πρόσφατο Φεστιβάλ Δράμας.
Οσκαρική προθέρμανση
Με τη συζήτηση για τα φαβορί των επικείμενων 99ων βραβείων Όσκαρ να έχει ξεκινήσει από νωρίς, αφού η απονομή προβλέπεται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, δε θα μπορούσαν να λείπουν από το φεστιβάλ αρκετές από τις παραγωγές που φιλοδοξούν να κερδίσουν τους ψηφοφόρους της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Προβλέπουμε αστραπιαίο sold out στις προβολές της ισπανικής «Μαύρης Μπάλας» (Χαβιέ Κάλβο & Χαβιέ Αμπρόσι) του δράματος εποχής που έχει συναρπάσει το κοινό του εξωτερικού και αφορά αφορά τις ζωές τριών ομοφυλόφιλων αντρών, όπως εξελίσσονται και περιπλέκονται σε τρεις διαφορετικές εποχές, το 1932, το 1937 και το 2017.
Παρομοίως, θετικότατο σούσουρο συνοδεύει το γκανγκστερικό «Paper Tiger» (Τζέιμς Γκρέι), στο οποίο οι Μάιλς Τέλερ και Άνταμ Ντράιβερ κρατούν τους ρόλους δύο αδερφών που το 1986 βρίσκονται αναμειγμένοι σε μια πλεκτάνη με τη ρώσικη μαφία, όταν επιχειρούν να υλοποιήσουν ένα σχέδιο για να κερδίσουν γρήγορα χρήματα. Ακολούθως, οι θαυμαστές του Πέδρο Πασκάλ σίγουρα θα συναντηθούν στο «Βεεμώθ!» (Τόνι Γκιλρόι), όπου ο χολιγουντιανός σταρ υποδύεται έναν ταλαντούχο τσελίστα που μετά από είκοσι χρόνια αδιάκοπων περιοδειών επιστρέφει στο σπίτι του, στο Λος Άντζελες. Εκεί, όμως, η μουσική, που υπήρξε ο σταθερός και καθηλωτικός χείμαρρος της ζωής του, αρχίζει να τον παρασύρει σε μια περιπέτεια που θα τον αλλάξει για πάντα.
Α και να μη χάσετε το «Κράτα με» (Μυρσίνη Αριστείδου), δηλαδή την ταινία που εκπροσωπεί για πρώτη φορά την Κύπρο στα Όσκαρ!
Φουλ του animation
Διόλου απιθανο να εξελιχθούν σε πρωταγωνιστή της διοργάνωσης οι ταινίες κινουμένων σχεδίων που συμμετέχουν στο θεσμό. Ένας λόγος παραπάνω η πρεμιέρα της «Σταχομαζώχτρας» (Παναγιώτης Ράππας) του πρώτου ελληνικού μεγάλου μήκους animation που βασίζεται στο ομώνυμο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Από την άλλη, η τρυφερή ιστορία ενηλικίωσης του Λουί Κλισί με τίτλο «Iron Boy» εκτός του θριάμβευσε στο φεστιβάλ του Ανεσί, επιδεικνύει ένα σχέδιο που σφύζει από θαλπωρή.
Εξίσου γλυκά μελαγχολικό μοιάζει το ασπρόμαυρο «Tangles» (Λέα Νέλσον), όπου μια γυναίκα επιστρέφει στη γενέτειρά της όπου καλείται να φροντίσει τη μητέρα της που πάσχει από Αλτσχάιμερ, αλλά και να αντιμετωπίσει τους συντηρητικούς συντοπίτες της. Αξιοσημείωτο πως τις φωνές τους δανείζουν οι διάσημοι ηθοποιοί Σεθ Ρόγκεν, Μπράιαν Κράνστον και Τζούλια Λούις-Ντρέιφους. Σε τελείως διαφορετικό κλίμα, το «Jim Queen» (Νικολά Ατανέ & Μάρκο Νγκουιέν) ξεσήκωσε το κοινό των Καννών με μια ξεκαρδιστική υπόθεση στην οποία ένας ομοφυλόφιλος influencer βλέπει τη ζωή του να καταρρέει όταν ένας ιός μετατρέπει τους γκέι άντρες… σε στρέιτ!
Φθινοπωρινή σύναξη των auteurs
Φυσικά, δε νοείται φεστιβάλ Θεσσαλονίκης χωρίς «συνωστισμό» μεγάλων ονομάτων του παγκόσμιου σινεμά. Έτσι, φέτος προσφέρεται η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τις νέες δουλειές των εξής δημιουργών. Ο αγαπημένος του ελληνικού κοινού Φατίχ Ακίν επιστρέφει με ένα τολμηρό ρομαντικό δράμα, καθώς στο «Ghost Song» ένα κορίτσι που έχει πεθάνει επιστρέφει ως πνεύμα στα όνειρα του αγοριού της. Από τη μεριά του, ο κορυφαίος Ιάπωνας σκηνοθέτης Χιροκάζου Κορεέντα («Κλέφτες Καταστημάτων», «Το Τέρας») με το «Sheep in the Box» διερευνά τις επιπτώσεις που έχει στη σχέση ενός ζευγαριού η απόφαση να υιοθετήσουν ένα ανθρωποειδές.
Ύστερα, η Χιλιανή Ντομίνγκα Σοτομαγιόρ η οποία είχε εντυπωσιάσει στο παρελθόν με το βραδυφλεγές «Πολύ Αργά για να Πεθάνουν Νέοι» (2018), τώρα στο «La Perra» φιλοδοξεί να μας ισοπεδώσει συναισθηματικά, αφού η πλοκή περιστρέφεται γύρω από την απόπειρα μιας γυναίκας να επουλώσει πληγές του παρελθόντος, υιοθετώντας ένα εγκαταλελειμμένο κουτάβι που βαφτίζει με το όνομα της κόρης που δεν κατάφερε να αποκτήσει. Χαρτομάντηλα να πάρετε… Σαφώς πιο ανάλαφρα προβλέπονται τα πράγματα στο «It Will Happen Tonight» του πάντα εγκάρδιου Νάνι Μορέτι, ενώ ο ιδιοσυγκρασιακός Λαβ Ντίαζ συνεχιζει τις «φιλικές προς το χρήστη» μεγάλου μήκους και τις αντι-αποικιακές εξερευνήσεις του με το «Let Us Through, Dear Ancestors» που διαρκεί μόλις 147 λεπτά.
Late night thrills
Οι παρακάτω προτάσεις αφορούν, πρωτίστως, τους λάτρεις των παραγωγών είδους και δη των horror και θρίλερ. Κινηματογραφικά πεδία στα οποία, από ότι φαίνεται, πλέον μπαίνει και ο βετεράνος σταρ Κέβιν Μπέικον, αφού πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί στο «Family Movie», όπου μια οικογένεια κινηματογραφιστών πέφτει θύμα της ταινίας τρόμου που επιχειρεί να γυρίσει. Το ότι το πρώτο «Παρασκευή και 13» (Σον Σ. Κάνινγκαμ, 1980) ήταν μία από τις πρώιμες δουλειές του Αμερικανού, ίσως και να τον έχει επηρεάσει…
Έπειτα, σε περίπτωση που είχατε αμφιβολία για το εύρος ή την ικανότητα της Ιζαμπέλ Ιπέρ να υποδύεται τα πάντα, η Γαλλίδα έρχεται εκ νέου να διαψεύσει τους doubters (αν υπάρχουν καν τέτοιοι για εκείνη). Διότι στο «Blood Countess» (Ουλρίκε Ότινγκερ) ενσαρκώνει την όνομα και πράγμα κόμισσα από την Ουγγαρία, η οποία τον 16ο αιώνια σκορπούσε το φόβο και τον τρόμο στην Ευρώπη διαπράττοντας δεκάδες φόνους ώστε, σύμφωνα με το θρύλο, να χρησιμοποιεί το αίμα κοριτσιών για να μείνει νέα. Παρεμπιπτόντως, αιματηρό προβλέπεται και το «Sanguine» της Μαριόν Λε Κορογιέ, όπου μια ειδικευόμενη σε ιδιαίτερα πιεστικά επείγοντα νοσοκομείου καλείται να «κουράρει» διαδοχικούς ασθενείς με πολύ παράξενα και επικίνδυνα συμπτώματα.
Τώρα, αν είστε από εκείνους που είχαν (ολόσωστα) γουστάρει το «Εξπρές των Ζωντανών Νεκρών» (2ο16), έχετε υπόψη πως παίζεται η νέα ταινία του σκηνοθέτη Γέον Σανγκ-χο και έχει τίτλο «Colony». Φυσικά, τα ζόμπι βρίσκονται εκ νέου στο προσκήνιο, μόνο που αυτήν τη φορά επιτίθενται στους θαμώνες ενός συνεδρίου βιοτεχνολογίας. Βέβαια, εμείς τα στοιχήματά μας τα ρίχνουμε στους δύο παρακάτω τίτλους. Από τη μία στο «Sender» (Ράσελ Γκόλντμαν) γιατί έχει μία αδιανόητη διανομή πρωταγωνιστων (Ντέιβιντ Ντασμάλτσιαν, Τζέιμι Λι Κέρτις, Ρέα Σίχορν, Μπριτ Λάουερ) και από την άλλη στο «River» (Τζόσουα Τζουλιάνο) που μοιάζει με καθαρόαιμο (pun intended) slasher, στο οποίο τρεις αδελφές προσπαθούν να επιβιώσουν ενός μανιακού δολοφόνου. Τι πιο απλό;
Εθνική Γαλλίας, γεια σου!
Σταθερή πηγή ρηξικέλευθων κινηματογραφικών προτάσεων, για μία ακόμα χρονιά το γαλλικό σινεμά φαίνεται πως βρίσκεται σε φόρμα. Ας πούμε, ο οσκαρικός Αρτούρ Χαράρι (σεναριογράφος του «Η Ανατομία μιας Πτώσης») ισόποσα δίχασε και ενθουσίασε στις Κάννες με το «The Unknown», όπου ένας μοναχικός φωτογράφος παθαίνει εμμονή με μια γυναίκα που γνωρίζει σε ένα ξέφρενο πάρτι. Όλα βαίνουν καλώς, ώσπου διαπιστώνει πως το επόμενο πρωί έχει ξυπνήσει μέσα στο σώμα της. Ένας στενός συνεργάτης του Χαράρι, ο πολύπειρος Σεντρίκ Καν («Υπόθεση Γκολντμάν»), στο «A Place to Heal» εντρυφά στις περιπλοκότητες που ξεδιπλώνονται ανάμεσα στους ενοίκους μιας ψυχιατρικής κλινιήκς για ανηλίκους, όταν επιστρέφει στις εγκαταστάσεις μια 17χρονη συνοδεία αστυνομικών.
Επιπλέον, σημειώνουμε μερικές από τις πιο πολυσυζητημένες πρόσφατες παραγωγές από τη Γαλλία. Ο καταξιωμένος Στεφάν Μπριζέ («Ο Νόμος της Αγοράς»), με το «A Good Little Soldier» ψυχογραφεί μια υπεύθυνη ανθρώπινου δυναμικού (Άλμπα Ρορβάκερ) που καλείται να αναδιοργανώσει ένα ολόκληρο τμήμα για λογαριασμό εταιρίας που δεν ανέχεται τις όποιες ευαλωτότητες. Ακόμη, ο Εμανουέλ Μαρέ μέσα σε λίγες εβδομάδες έφτασε τα 700.000 εισιτηρία στην πατρίδα του χάρη στο «Ένας Άνθρωπος της Εποχής του». Το δράμα εποχής διαδραματίζεται στο δωσιλογικό Βισύ του 1940, όταν ένας συγγραφέας φτάνει στην περιοχή ελπίζοντας πως το καθεστώς θα εκδώσει το πολιτικό μανιφέστο με το οποίο φιλοδοξεί να σώσει τη χώρα.
Όσα θα δουν οι «ψαγμένοι»
Δεν κρίνουμε, αλλά όπως θα διαπιστώσετε, οι επιλογές που ακολουθούν απευθύνονται σε μερακλήδες σινεφίλ ή απλώς ανθρώπους που θα ήθελαν να τσεκάρουν κάτι που διαφορετικά θα περνούσε κάτω από τα ραντάρ τους. Ξεκινάμε με τρεις ταινίες που έχουν αποθεώσει οι κριτικοί του εξωτερικού. Το «If I Go Will They Miss Me» (Γουόλτερ Τόμσον-Ερνάντεζ) τοποθετείται στην ιστορική περιοχή Γουοτς της Καλιφόρνια, εκεί όπου η Αφροαμερικανική κοινότητα έχει εξεγερθεί ουκ ολίγες φορές ενάντια στη ρατσιστική αστυνομική βία. Είναι, επίσης, τόπος σπουδαίων δημιουργών όπως ο Τσαρλς Μπάρνετ και η Τζούλι Ντας. Με αυτό το φορτισμένο φόντο, ο Τόμσον-Ερνάντεζ αφηγείται την απόπειρα ενός αγοριου να επανενωθεί με τον αποξενωμένο πατέρα του, την ίδια στιγμη που βιώνει μυστηριώδη οράματα στα οποία εμφανίζονται αλλόκοτα στοιχεία, από αεροπλάνα μέχρι αρχαίοι θεοί του Ολύμπου.
Ακολούθως, στο «Filipiñana» (Ραφαέλ Μανουέλ) μια έφηβη που εργάζεται σε κατάλυμα για εύπορους διαπιστώνει γρήγορα πως διαβαίνει στο μονοπάτι μιας απότομης και βίαιης ενηλικίωσης που περιλαμβάνει αποσιωπημένες αναμνήσεις και διαταρραγμένες συμπεριφορές στο χώρο εργασίας της. Θηλυκότητες βρίσκονται στο επίκεντρο και του «Furies» (Ράμι Κόντεϊχ), όπου δύο γυναίκες αποφασίζουν να ληστέψουν μια τράπεζα για να επανακτήσουν χρήματα που τους ανήκουν. Κι αν έχετε όρεξη για μία ακόμα φιλία σε κρίση, θα την ανακαλύψετε στο «Mouse» των Κέλι Ο’Σάλιβαν και Άλεξ Τόμσον, το οποίο θεωρείται μία από τις indie αποκαλύψεις της χρονιάς.
Κλείνουμε με ένα τελευταίο κουαρτέτο προτάσεων. Εάν έχετε «καεί» με το μοντέρνο υπερρεαλιστικό αριστούργημα που ακούει στο όνομα «Trailer Park Boys», τότε μια ματιά στο κεντρικό πρόσωπο του «Phreaker» (Άνταμ Γιορκ) αρκεί για να συγκινηθείτε. Αν πάλι μελαγχολείτε με τα μπλουζ, το «καουρισμακικό» «The Loneliest Man in Town» (Τίτσα Κόβι & Ράινερ Φρίμελ) είναι για εσάς. Και τέλος, τα «Chronovisor» (Τζακ Άουεν & Κέβιν Γουόκερ) και «The Days Off» (Λουσίλα Μαριάνι) θα είναι οι πρώτες προβολές που θα κλείσετε, αν οι λέξεις Τζέιν Σόενμπρουν, ψηφιακές πραγματικότητες και ανοικειότητα μιλάνε στη ψυχή σας.
Τα σποτ του φεστιβάλ από το σκηνοθέτη Σταύρο Μαρκουλάκη:
