Από την «Οδύσσεια» στον Φίλντερ, οι ταινίες – φαβορί για τα βραβεία Όσκαρ 2027
Όλοι οι επικρατέστεροι τίτλοι στη διεκδίκηση της κορυφαίας διάκρισης στην προσεχή απονομή της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Μέχρι πριν από λίγους μήνες, όλα έδειχναν πως η 99η απονομή των βραβείων Όσκαρ θα κινούταν σε γνώριμα νερά. Βέβαια, κανείς δεν θα μπορούσε να είχε προβλέψει πως το ντοκιμαντέρ «You Can See Everything» των Νέιθαν Φίλντερ και Λανς Όπενχαϊμ («Primetime») θα ανέτρεπε πλήρως τα προγνωστικά και θα άλλαζε όλα τα δεδομένα όσον αφορά, τουλάχιστον, τη σημαντικότερη οσκαρική κατηγορία: αυτήν της καλύτερης ταινίας. Πάμε, λοιπόν, να δούμε παρακάτω πώς έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, αλλά και ποιες παραγωγές αναμένεται να βρεθούν στις σχετικές υποψηφιότητες.
Η viral ταινία vs. η λαϊκή ταινία
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, το «You Can See Everything» απολαμβάνει ένα υπερηχητικό μομέντουμ. Αφού έγινε ακαριαία ιντερνετικό φαινόμενο, εξαργύρωσε το θετικό σούσουρο με μια ιστορική επίδοση στα αμερικανικά ταμεία. Εκτός του ότι ξεπέρασε τα 15,6 εκατομμύρια δολάρια στο άνοιγμά του, αριθμός σπάνιος για ντοκιμαντέρ, έγινε η πρώτη ταινία εδώ και είκοσι χρόνια που ενώ παίζεται σε λιγότερες από χίλιες αίθουσες, κατάφερε να βρεθεί στο νούμερο ένα της κατάταξης του box office. Όλα αυτά, χωρίς καν να έχει διευρυνθεί η διανομή της στον υπόλοιπο κόσμο, όπου επίσης η ανυπομονησία έχει φτάσει στα ύψη. Παρεμπιπτόντως, σύντομα θα γνωρίζουμε περισσότερα για το πότε και πώς θα προβληθεί στην Ελλάδα το «You Can See Everything».
Το θέμα είναι πως η φόρα του φιλμ των Φίλντερ – Όπνεχαϊμ είναι τέτοια, ώστε πολλοί στις ΗΠΑ πιστεύουν πως έχει τη δυναμική όχι απλώς να φτάσει στα Όσκαρ, αλλά να πετύχει κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά στο θεσμό. Δηλαδή, να γίνει το πρώτο ντοκιμαντέρ που διεκδικεί το βραβείο καλύτερης ταινίας και ύστερα να το κερδίσει. Για την ώρα, η εν λόγω θεωρία μοιάζει με άθλο ο οποίος, όμως, δεν είναι τελείως εκτός πραγματικότητας. Για αυτό και η φετινή οσκαρική κούρσα έχει γίνει ήδη συναρπαστική.
Ο ενθουσιασμός γύρω από το «You Can See Everything» είναι δικαιολογημένος, ωστόσο, δεν πρέπει να πάψει να υπολογίζεται η αποδοχή που γνωρίζει η «Οδύσσεια». Το έπος του Κρίστοφερ Νόλαν συνιστά ένα μοναδικό κινηματογραφικό επίτευγμα, άγγιξε τα δύο δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και οι συντελεστές του είναι άτομα ευρείας αποδοχής και αναγνώρισης στο Χόλιγουντ. Υπό αυτήν την έννοια, η «Οδύσσεια» μοιάζει πιο ακαδημαϊκή, αλλά και λαϊκή επιλογή, κάτι που για την ώρα δε φαίνεται να έχει το πολυσυζητημένο ντοκιμαντέρ. Επίσης, δεδομένου του απολαυστικού μεν, τέρμα παράξενου δε ύφους που έχει ο Φίλντερ, διόλου απίθανο να ξενίσουν κάποιοι από τους ψηφοφόρους. Συν τοις άλλοις, η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου δε φημίζεται για τις ριζοσπαστικές ή τολμηρές βραβεύσεις της, επομένως τίποτα δεν μπορεί να είναι σίγουρο. Από την άλλη, ο Νόλαν τα έχει ήδη κερδίσει όλα με το «Οπενχάιμερ» άρα, μήπως ήρθε η ώρα να αναδειχθεί κάτι φρέσκο και διαφορετικό;
Οι υπολογίσιμες επιλογές
Όταν συγκεκριμένοι τίτλοι μονοπωλούν τις οσκαρικές συζητήσεις, συχνά χάνεται η προσοχή από άλλα ισοδύναμα φαβορί. Ένας εξ αυτών, το «Wild Horse Nine» (πρεμιέρα 5/11) του βραβευμένου από την Ακαδημία δημιουργού Μάρτιν ΜακΝτόνα («Τα Πνεύματα του Ινισέριν», «Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι»). Η μαύρη κωμωδία αποθεώθηκε κατά την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βενετίας, όπου βραβεύτηκε για την ερμηνεία του ο πρωταγωνιστής Τζον Μάλκοβιτς, έτσι διαθέτει μια χαρά αξιώσεις για αρκετά χρυσά αγαλματίδια. Σε παρόμοια μοίρα η ισπανική «Μαύρη Μπάλα» («La Bola Negra»), το ήδη πολυβραβευμένο δράμα των Χαβιέ Κάλβο και Χαβιέ Αμπρόσι, το οποίο αφορά τις ζωές τριών ομοφυλόφιλων αντρών, όπως εξελίσσονται και περιπλέκονται σε τρεις διαφορετικές εποχές, το 1932, το 1937 και το 2017. Στο ίδιο γκρουπ θα προσθέταμε την «Εμμονή», παρόλο που παραδοσιακά τα Όσκαρ έχουν μια «δυσανεξία» προς τις ταινίες τρόμου. Το horror του Κάρι Μπάρκερ έχει εξελιχθεί σε όνομα και πράγμα, αφού το αποτύπωμά του στην ποπ κουλτούρα είναι διαρκές εκτός από χειροπιαστό.
Οι «τιμητικές» υποψηφιότητες
Για το τέλος αφήσαμε τις παραγωγές που είτε αλλιώς τα περιμέναν κι αλλιώς τα βρήκαν είτε θα τις διαλέξει η Ακαδημία απλώς για να… συμπληρώσει τις υποψηφιότητες. Τρανταχτή περίπτωση το «Ντίγκερ» (Αλεχάντρο Γκονζάλεζ Ινιαρίτου), το οποίο μπορεί να απέτυχε σε κάθε επίπεδο, αλλά διαθέτει έναν Τομ Κρουζ που μοιάζει αδύνατο να αγνοήσουν τα Όσκαρ. Αντιθέτως, παρουσία χάρη στις μπλοκμπαστερικές ποιότητές τους αναμένεται να «κλειδώσουν» το διασκεδαστικό «Αποστολή Χαίρε Μαρία» (Φιλ Λορντ & Κρίστοφερ Μίλερ) και το πολυαναμενόμενο sci-fi «Dune: Part Three» (Ντενί Βιλνέβ).
Επιπλέον, βάζουμε στο τραπέζι το βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα και λαοφιλές «Φιόρδ» (Κριστιάν Μουντζίου), το πολλά υποσχόμενο «Elsinore» (Σάιμον Στόουν) που θριάμβευσε στο Τορόντο την κωμωδία «Η Πρόσκληση» (Ολίβια Γουάιλντ) που έσπασε τα ταμεία στα θερινά, όπως επίσης το «Club Kid» (Τζόρνταν Φέρστμαν), ένα από τα καλύτερα φετινά ντεμπούτα που ίσως εκπροσωπήσει (επάξια) τον ανεξάρτητο κινηματοράφο. Τέλος, τα χαρτιά τους δεν έχουν ανοίξει ακόμη τρεις βετεράνοι σκηνοθέτες. Ο Ντέιβιντ Φίντσερ με το σίκουελ «The Further Mis-Adventures of Cliff Booth», ο Τόνι Γκίλροϊ με το όπως φαίνεται ιδιοσυγκρασιακό «Βεεμώθ!» και ο Τζέιμς Γκρέι με το γκανγκστερικό δράμα εποχής «Paper Tiger». Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμα…
