Η Νίκαια τραγούδησε τον Γιώργο Μαζωνάκη για τελευταία φορά
Η αγρυπνία, τα δάκρυα των αγαπημένων και η προετοιμασία για το τελευταίο «αντίο».
Περιεχόμενα
- Μια λαϊκή αγρυπνία γεμάτη τραγούδια
- «Παλιά μου γειτονιά» – και ξαφνικά όλοι έγιναν μια φωνή
- Οι αφίξεις των καλλιτεχνών
- Η οικογένεια, συντετριμμένη
- «Έτσι ήθελα να σε αποχαιρετήσω»
- «Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο» – Πέτρος Πολυχρονίδης
- Το «αντίο» της Κατερίνας Καινούργιου
- Τα δάκρυα του Good Job Nicky
- Ένα τελευταίο τραγούδι αντί για σιωπή
- Η Ελλάδα λέει σήμερα το τελευταίο «αντίο»
Υπάρχουν αποχαιρετισμοί που γίνονται σιωπηλά. Και υπάρχουν κι εκείνοι που μοιάζουν περισσότερο με μια τελευταία μεγάλη αγκαλιά. Έτσι ήταν η νύχτα της Κυριακής στη Νίκαια.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης, το παιδί της «νύχτας», βρέθηκε για τελευταία φορά στη γειτονιά του. Στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας, εκεί όπου η οικογένειά του, οι φίλοι του, άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου, αλλά κυρίως χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ελλάδα που τον αγάπησαν μέσα από τα τραγούδια του, συγκεντρώθηκαν για να του πουν το ύστατο «χαίρε».
Και η Νίκαια δεν σώπασε. Τραγούδησε.
Μια λαϊκή αγρυπνία γεμάτη τραγούδια
Από νωρίς το απόγευμα, οι δρόμοι γύρω από την Αγία Τριάδα άρχισαν να γεμίζουν. Άνθρωποι κάθε ηλικίας έφταναν από τη Νίκαια, την Αθήνα αλλά και από άλλες περιοχές της Ελλάδας, μόνο και μόνο για να σταθούν για λίγα λεπτά μπροστά στη σορό του αγαπημένου τους καλλιτέχνη.
Άλλοι κρατούσαν λουλούδια. Άλλοι φωτογραφίες. Κάποιοι δεν μπορούσαν να μιλήσουν. Κι όσο περνούσε η ώρα, το πλήθος μεγάλωνε. Όταν έφτασε η σορός του Γιώργου Μαζωνάκη, η συγκίνηση έγινε σχεδόν ασφυκτική. Χειροκροτήματα, τριαντάφυλλα, φωνές και ένα σύνθημα που έβγαινε από χιλιάδες στόματα:
«Αθάνατος!»
Λίγο πριν από την άφιξή του, ο κόσμος είχε ήδη αρχίσει να τραγουδά τις επιτυχίες του. Τα τραγούδια που κάποτε ακούγονταν στα νυχτερινά κέντρα, στα αυτοκίνητα, στα σπίτια και στις παρέες, εκείνο το βράδυ ακούγονταν διαφορετικά. Ήταν πλέον ένας τρόπος αποχαιρετισμού.

«Παλιά μου γειτονιά» – και ξαφνικά όλοι έγιναν μια φωνή
Ανάμεσα στα τραγούδια που ακούστηκαν ήταν και η «Παλιά μου γειτονιά». Ίσως κανένα άλλο τραγούδι δεν θα μπορούσε να ταιριάξει περισσότερο με εκείνη τη στιγμή. Η γειτονιά του ήταν εκεί. Οι άνθρωποί του ήταν εκεί. Οι θαυμαστές του ήταν εκεί. Και για λίγη ώρα δεν υπήρχαν αποστάσεις ανάμεσα στη σκηνή και στο κοινό.
Ο κόσμος τραγουδούσε τους στίχους που είχε μάθει όλα αυτά τα χρόνια, άλλοι δυνατά και άλλοι ψιθυριστά, με τα μάτια βουρκωμένα. Κάποιοι αγκαλιάζονταν. Κάποιοι σήκωναν τα κινητά τους στον αέρα. Άλλοι κοιτούσαν απλώς προς την εκκλησία, σαν να προσπαθούσαν να συνειδητοποιήσουν ότι ο άνθρωπος που τραγουδούσε για τις χαρές, τους έρωτες, τα λάθη και τις νύχτες τους δεν θα ανέβαινε ξανά στη σκηνή.
Οι αφίξεις των καλλιτεχνών
Η αγρυπνία συνεχίστηκε μέσα στη νύχτα και η Νίκαια παρέμενε γεμάτη κόσμο. Ανάμεσα σε εκείνους που βρέθηκαν στην Αγία Τριάδα για να αποχαιρετήσουν τον Γιώργο Μαζωνάκη ήταν πρόσωπα από ολόκληρο το φάσμα της ελληνικής showbiz. Ο Πάνος Μουζουράκης, μαζί με τη σύζυγό του Μαριλού Κόζαρη, βρέθηκε στην εκκλησία. Εκεί ήταν ακόμη ο NiVO, ο Θέμης Αδαμαντίδης, ο Γιώργος Λιβάνης, η Έλλη Κοκκίνου, η Ανδρομάχη και ο Χάρης Ακριτίδης. Είχαν προηγηθεί η Άντζελα Δημητρίου, ο Λάκης Λαζόπουλος, η Μαρία Μπεκατώρου και η Φαίη Σκορδά, που έφτασαν επίσης στον ναό για να σταθούν κοντά στην οικογένεια.

Η οικογένεια, συντετριμμένη
Τη σορό υποδέχθηκαν οι γονείς και οι αδελφές του Γιώργου Μαζωνάκη, Μαρία και Βάσω. Συντετριμμένοι, ακολούθησαν τη σορό στο εσωτερικό του ναού. Για την οικογένεια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή. Για τον κόσμο, μια σπάνια ευκαιρία να σταθεί για λίγο δίπλα τους και να μοιραστεί, έστω από απόσταση, το βάρος της απώλειας.
Η επιλογή της Αγίας Τριάδας δεν ήταν τυχαία. Ήταν η εκκλησία της γειτονιάς του. Ο τόπος όπου μεγάλωσε, ο τόπος που γνώριζε πριν γίνει ο Γιώργος Μαζωνάκης που γνώρισε ολόκληρη η Ελλάδα. Και εκεί επέστρεψε για τελευταία φορά.
«Έτσι ήθελα να σε αποχαιρετήσω»
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ανάμεσα στους ανθρώπους που βρέθηκαν στην αγρυπνία ήταν και η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, η οποία είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τον Γιώργο Μαζωνάκη, καθώς ήταν κουμπάροι. Η ηθοποιός μοιράστηκε στιγμιότυπα από τη νύχτα και μίλησε για τη στιγμή που στάθηκε μπροστά στο φέρετρό του.
«Έτσι ήθελα να σε αποχαιρετήσω, στη “μεγάλη αγρυπνία” μαζί με χιλιάδες κόσμο, με τεράστια αγάπη. Στάθηκα πάνω από το φέρετρό σου… Το κεφάλι μου πάει να σπάσει, δεν μπορώ να πιστέψω πως έφυγες. Παιδάκι μου, πλάσμα μου, άγγελέ μου».
Λόγια που περιγράφουν ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο το κλίμα εκείνης της νύχτας.
«Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο» – Πέτρος Πολυχρονίδης
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης μεγάλωσε στην ίδια πολυκατοικία με τον Γιώργο Μαζωνάκη και μοιράστηκε μια σπάνια, τρυφερή ανάμνηση από εκείνα τα χρόνια. Μια φωτογραφία του 1993, στην οποία οι δυο τους εμφανίζονται πολύ νέοι, στάθηκε η αφορμή για να θυμηθεί τον Γιώργο όχι ως τον μεγάλο σταρ που γνώρισε αργότερα όλη η Ελλάδα, αλλά ως το παιδί της γειτονιάς.
Η αφήγησή του είναι ίσως από τις πιο δυνατές εικόνες για το πώς γεννιέται ένας καλλιτέχνης — πριν ακόμη το καταλάβει κανείς.
«Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο. Μέχρι τα 15 του, μεγαλώσαμε κάτω από τα ίδια κεραμίδια στην ίδια αυλή στη Νίκαια και όταν πρωτοξεκίνησε την καριέρα του, πολύ πριν γίνει αυτός ο κοσμαγάπητος καλλιτέχνης, ήμασταν τόσο περήφανοι φίλοι και γείτονες που ακολουθούσαμε με ενθουσιασμό τα πρώτα του βήματα στις πίστες.
Έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στην Μ.Μπότσαρη, αλλά θέλω να μοιραστώ μόνο τούτη.
Καλοκαίρι 1984. Ο 12χρονος Γιώργος και οι φίλοι του στην πολυκατοικία φτιάχνουν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο. Το απόγευμα ο Μαζωνάκης με μια χάρτινη ντουντούκα σαν ντελάλης, καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να δούμε την παράσταση που ετοίμασαν αλλά ζητά να φέρουμε 2 δραχμές ο καθένας.
Ο εξάχρονος εαυτός μου ρώτα από αφέλεια γιατί θα πρέπει να δώσουμε λεφτά αφού δεν κατανοώ ακόμα την έννοια των συναλλαγών και ο Γιώργος μου απαντά αφοπλιστικά…
“Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν”.
Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε.
Αντίο…».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το «αντίο» της Κατερίνας Καινούργιου
Η Κατερίνα Καινούργιου, λίγες ώρες πριν από την εξόδιο ακολουθία, θέλησε να αποχαιρετήσει δημόσια τον τραγουδιστή μέσα από μια κοινή τους φωτογραφία. Με λίγες λέξεις, αλλά με μεγάλο συναισθηματικό βάρος, μίλησε για τον άνθρωπο που είχε συνδεθεί με τις αναμνήσεις και τη ζωή τόσων ανθρώπων.
«Καλό Παράδεισο, Γιώργο μας. Σίγησε η φωνή σου, μα όχι όσα άφησες μέσα μας. Καλό σου ταξίδι εκεί που οι μεγάλες φωνές δεν σβήνουν ποτέ. Μαζί με τόσες καρδιές ράγισε και η δική μου», έγραψε η Κατερίνα Καινούργιου.

Τα δάκρυα του Good Job Nicky
Την ίδια ώρα, η απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη είχε συγκλονίσει και τους νεότερους καλλιτέχνες. Ο Good Job Nicky δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά του όταν μίλησε δημόσια για εκείνον.
«Ο Γιώργος σήμαινε πάρα πολλά και σημαίνει ακόμη πάρα πολλά για όλους μας. Και ήταν ένα πάρα πάρα πολύ ευαίσθητο πλάσμα. Και σας εκλιπαρώ παιδιά να δείχνετε ότι αγαπάτε». Και συνέχισε, εμφανώς φορτισμένος:
«Συγγνώμη αν μιλώ πολύ, αλλά ήταν ένας άνθρωπος που μου σήμαινε πάρα πολλά για εμένα. Είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα αυτές τις μέρες, αλλά μας έδειξε ειλικρινώς τι, τι πάει να πει ελεύθερος άνθρωπος. Δηλαδή γούσταρε πάρα πολύ αυτό που έκανε και τον κρατούσε παιδί, τον κρατούσε ζωντανό, τον κρατούσε ελεύθερο. Και πραγματικά ελπίζω να του το δείξαμε ότι τον αγαπούσαμε, γιατί τον αγαπούσαμε και μας αγαπούσε. Να το ξέρετε ότι σας αγαπούσε όλους».
@nasiasouv Αποκλείεται να έπαιξε τυχαία στον δρόμο το ώρες μικρές. #fyp #viral #fy #mazonakis @goodjobnicky ♬ πρωτότυπος ήχος – Nasia Souvleri
Ένα τελευταίο τραγούδι αντί για σιωπή
Ίσως αυτό να ήταν και το πιο συγκλονιστικό στοιχείο της αγρυπνίας. Ο κόσμος δεν αποχαιρέτησε τον Γιώργο Μαζωνάκη με απόλυτη σιωπή. Τον αποχαιρέτησε με τη φωνή του. Με τα τραγούδια που έγιναν κομμάτι της ζωής του. Με εκείνα που χόρεψαν, ερωτεύτηκαν, πόνεσαν και μεγάλωσαν μαζί του. Τα τραγούδια του ακούγονταν στους δρόμους γύρω από την εκκλησία και οι άνθρωποι τα τραγουδούσαν ξανά και ξανά. Με δάκρυα στα μάτια.
Γιατί για μια ολόκληρη γενιά, ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής. Ήταν η φωνή πίσω από στιγμές. Και χθες το βράδυ, χιλιάδες άνθρωποι έγιναν η φωνή του για τελευταία φορά.

Η Ελλάδα λέει σήμερα το τελευταίο «αντίο»
Η νύχτα τελείωσε, αλλά η συγκίνηση παραμένει. Σήμερα, Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, στις 13:00, θα τελεστεί η εξόδιος ακολουθία στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στη Νίκαια και στη συνέχεια η σορός θα μεταφερθεί στο Γ’ Νεκροταφείο Αθηνών. Αντί στεφάνων, γίνεται παράκληση από την οικογένεια να δοθούν ενισχύσεις στον οργανισμό Humanity Greece.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε στα 54 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του τραγούδια, εικόνες, στιγμές και έναν τρόπο να υπάρχει στη σκηνή που δύσκολα αντιγράφεται.
Αλλά ίσως το πραγματικό μέγεθος της αγάπης που του είχε ο κόσμος φάνηκε εκεί, στη Νίκαια. Σε μια νύχτα που μια ολόκληρη πόλη ξενύχτησε.
Σε μια νύχτα που οι δρόμοι γέμισαν λουλούδια. Σε μια νύχτα που χιλιάδες άνθρωποι τραγούδησαν με δάκρυα στα μάτια. Σε μια νύχτα που ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη σκηνή, αλλά έμεινε μέσα στο τραγούδι.
Από τη Μαρία Στρουβάλη
Διαβάστε περισσότερα παρόμοια άρθρα ΕΔΩ.