Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι, από το ξεκίνημα ακόμα της πολιτικής του καριέρας, ο Τραμπ απέκτησε αρκετούς φανατικούς θαυμαστές στη χώρα μας, τόσο εντός εγχώριου πολιτικού συστήματος, όσο και εκτός, σε λαϊκές μάζες με συντηρητικούς ιδεολογικούς προσανατολισμούς. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι η πλειοψηφία (αν όχι το σύνολο) όσων τον υποστήριξαν αυτο-προσδιορίζονταν ως “υπερπατριώτες”, παραβλέποντας τον θαυμασμό και την έμπρακτη στήριξη του Τραμπ σε έναν Ρώσο δικτάτορα που επιχείρησε να καταλύσει με πολεμικά μέσα την εθνική κυριαρχία μιας ανεξάρτητης δημοκρατίας. Με τις αναλογίες με αντίστοιχα ελληνικά ζητήματα να είναι περισσότερο από προφανείς…
Όμως, πού οφείλεται αυτή η αρχική (και σε κάποιο βαθμό συνεχιζόμενη) δημοφιλία του Ντόναλντ Τραμπ, σε έναν όχι και τόσο ευκαταφρόνητο αριθμό Ελλήνων πολιτών;
Θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τέσσερις, βασικά, λόγους:
1. Η κόπωση από την λεγόμενη “πολιτική ορθότητα”, στην οποία ο Τραμπ έχει κηρύξει αληθινό πόλεμο. Η εναντίωσή του, μάλιστα, στην πολιτική ορθότητα συνέβαλε στην επικράτησή του σε δύο προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ (το 2016 και το 2024), αν και η οικονομία έχει πάντα τον πρώτο λόγο στις αμερικανικές εκλογές.
Στη χώρα μας, η πολιτική ορθότητα έχει καταντήσει αληθινή πληγή σε ό,τι αφορά την ελευθερία της έκφρασης. Δεν θα πρέπει να αναφερόμαστε σε λαθραίους ή σε παράνομους μετανάστες, αλλά μόνο σε “παράτυπους” (“δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι”, λένε οι πολιτικά ορθοί, ξεχνώντας βολικά τους λαθροθήρες και τους λαθραναγνώστες). Δεν είναι σωστό να κρίνουμε ανοιχτά τα θρησκευτικά ή πολιτισμικά ήθη μιας κοινωνικής ομάδας, ακόμα και αν κάποια από αυτά (π.χ., ο ρόλος και η θέση της γυναίκας στην κοινωνία) αντίκεινται σε θεμελιώδεις αξίες του Δυτικού πολιτισμού. Όταν εκπρόσωποι “ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων” διαπράττουν εγκλήματα, τα μέσα ενημέρωσης θα πρέπει να αποφεύγουν να προσδιορίσουν την κοινωνική προέλευση των δραστών. Και αυτή είναι μόνο μία ενδεικτική λίστα απαγορεύσεων που επιβάλλει το δόγμα της πολιτικής ορθότητας.
Στην πολιτική ορθότητα ήρθε σχετικά πρόσφατα να προστεθεί μία ακραία απόφυσή της, η λεγόμενη “Woke κουλτούρα“, που επιχειρεί να επιβάλει ως καθολικό δόγμα την κατάργηση κάθε φυσικής ή κοινωνικής κανονικότητας που δεν υπηρετεί τις ανάγκες συγκεκριμένων μειοψηφικών ομάδων. Τόσο στους οπαδούς του στην Ελλάδα, όσο και σε εκείνους στην ίδια την Αμερική, ο Τραμπ φάνταζε σαν ένα είδος “Μπεν-Χουρ” που θα επέστρεφε για να πάρει εκδίκηση από τους “Γουοκιστές” και να εξαφανίσει μία και καλή το ιδεολογικό ρεύμα που εκπροσωπούν. Όμως, το να ανεβάζεις στην εξουσία έναν αρνητή των δημοκρατικών θεσμών και θαυμαστή αιμοσταγών δικτατόρων, με κριτήριο τον πόλεμο στον “γουοκισμό”, είναι σαν να χρησιμοποιείς δυναμίτη για να ανοίξεις την πόρτα του σπιτιού σου όταν έχεις χάσει τα κλειδιά. Στο τέλος δεν θα έχει μείνει σπίτι για να ανοίξεις!
2. Η σκληρή στάση του Τραμπ στο μεταναστευτικό ζήτημα στις ΗΠΑ, και η προσπάθεια για θωράκιση της χώρας του έναντι παράνομων μεταναστευτικών ροών (κυρίως από τα νότια σύνορά της). Αυτό εξηγεί γιατί στην Ελλάδα, μία χώρα που υποφέρει από τις συνέπειες της παράνομης μετανάστευσης περισσότερο από κάθε άλλη στην Ευρώπη, υπάρχουν πολλοί που οραματίζονται έναν πολιτικό ηγέτη που θα βάλει τάξη σε αυτό το ζήτημα.
3. Η κατάργηση από τον Τραμπ ατομικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ, τα οποία στη χώρα μας είναι αυτονόητα αλλά όχι καθολικά αποδεκτά. Ειδικά, ο Τραμπ κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια, και τελικά το πέτυχε, να φαλκιδεύσει το δικαίωμα μίας γυναίκας στις ΗΠΑ να επιλέγει αν θα καταστεί ή όχι μέσο αναπαραγωγής. Ακραία συντηρητικοί κύκλοι στη χώρα μας εύχονται να υπάρξει κάποτε “ένας Τραμπ” στην Ελλάδα για να δώσει παρόμοια θεσμική ισχύ στα (κατά την αντίληψή τους) “χρηστά ήθη”…
4. Η εμφανής συμπάθεια και ευθεία υποστήριξη του Τραμπ προς τον Ρώσο δικτάτορα Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος έχει φανατικούς ρωσόφιλους θαυμαστές στην Ελλάδα. Οι τελευταίοι αντιπαθούν κατά κύριο λόγο την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης, και στο πρόσωπο του Πούτιν βλέπουν κάποιον που έχει τη δύναμη να αποσυνθέσει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι, “κάθε φίλος του Βλαδίμηρου είναι και δικός μας φίλος”.
Αυτό που παρέβλεψαν, τουλάχιστον αρχικά, οι Έλληνες θαυμαστές του Ντόναλντ Τραμπ ήταν η επιδίωξή του για απεμπλοκή των ΗΠΑ από διεθνείς υποθέσεις που καθιστούσαν αναγκαία την αμερικανική παρέμβαση και ανάληψη ευθύνης. Μία τέτοια εσωστρεφής πολιτική των Αμερικανών θα μπορούσε να πλήξει σοβαρά το καθεστώς προστασίας που απολαμβάνουν ακόμα και τα ίδια τα μέλη του NATO, ενός οργανισμού από τον οποίο ο Τραμπ είχε εκδηλώσει επιθυμία (αν όχι πρόθεση) να δει τις ΗΠΑ να αποχωρούν (είναι προφανείς, πιστεύω, οι συνέπειες που θα είχε ένα τέτοιο κενό εξισορρόπησης ισχύος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις). Και είναι αμφίβολο αν το ίδιο το NATO θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει χωρίς τους Αμερικανούς.
Φυσικά, η προοπτική στρατιωτικής αποδυνάμωσης της Ευρώπης ενθουσιάζει τους Έλληνες θαυμαστές του Βλαντιμίρ Πούτιν. Είναι οι ίδιοι που, μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, έγραφαν χαιρέκακα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι “ο Πούτιν έχει τη δύναμη να κάνει σκόνη την Ευρώπη με τα πυρηνικά του”. Μάλλον δεν θυμούνταν από το μάθημα της γεωγραφίας ότι και η Ελλάδα κάπου στην Ευρώπη βρίσκεται…
