Πότε η Pizza Fan έγινε «Ρομπέν των Δασών» και δεν πήραμε χαμπάρι;
Κάποιοι στο facebook θρηνούν το κλείσιμο της Pizza Fan,
Διαβάζω δακρύβρεχτα posts στο Facebook για το κλείσιμο των καταστημάτων της Pizza Fan, όχι από υπαλλήλους που έμειναν άξαφνα άνεργοι, αλλά από πελάτες που θρηνούν τον «Ρομπέν των Δασών» της πίτσας. Ίσως φταίει που μόλις έχω βγει από το θέατρο Εμπορικόν και την παράσταση «Deadlift: Άρσεις θανάτου» και είναι ακόμα πολύ νωπό το ερώτημα μέσα μου: πότε σταματάς να είσαι ένας άτυχος άνθρωπος και ξεκινάς να γίνεσαι κλέφτης; Ή όπως αναρωτιέται ο Οδυσσέας (Αλέξανδρος Μαυρόπουλος) κοιτώντας τον καθρέφτη: «Πότε γίναμε έτσι;»
Στην παράσταση της Βαλέριας Δημητριάδου, ένα συνοικιακό γυμναστήριο πέφτει στην αφάνεια και βουλιάζει στα χρέη, όταν ακριβώς απέναντί του ανοίγει ένα υπερσύγχρονο γυμναστήριο και κέντρο ευεξίας με τη στήριξη του Δήμου (ακολουθούν spoilers!). Προκειμένου να επιβιώσουν οι ιδιοκτήτες του δοκιμάζουν μεθόδους μεταξύ της ανηθικότητας και της παρανομίας· όπως και οι ανταγωνιστές τους. Τελικά ποιο είναι το όριο που η παρανομία παύει να είναι μέσο για την επίβιωση και γίνεται για την καλοπέραση;
Υπάρχουν ανάμεσά μας, λοιπόν, άνθρωποι που μοιρολογούν στο πλαίσιο του reaction-farming (ψαρεύοντας αντιδράσεις στα social media) την Pizza Fan για το φθηνό κόστος της, αγνοώντας επιλεκτικά (και επιδεικτικά) πως μία μέθοδος για να έχεις όντως τόσο χαμηλό κόστος είναι να μην αποδίδεις το ΦΠΑ, για παράδειγμα. Ή να εμπλέκεσαι σε παράλληλες -όχι και τόσο νόμιμες- επιχειρηματικές δραστηριότητες, όπως συμβαίνει στους πρωταγωνιστές του «Deadlift»… Και μπορεί τα δύο παραδείγματα να απέχουν μεταξύ τους, όμως ο κοινός παρονομαστής είναι η ευκολία στο να κλείνουμε τα μάτια μας, όταν η παρανομία του άλλου εξυπηρετεί, έστω βραχυπρόθεσμα, τη δική μας ζωή.
Το χαμηλό κόστος επέτρεψε σε ανθρώπους που δεν είχαν τη δυνατότητα να κάνουν ένα παιδικό πάρτι, διαβάζω για παράδειγμα σε ένα συναισθηματικά εκβιαστικό κείμενο αφηγημένο με φωνούλες παιδιών. «Έκλεβε το κράτος, αλλά όχι τους πολίτες, αφού οι πίτσες κόστιζαν μόνο €5», διαβάζω σε ένα άλλο σχόλιο. Ίσως οι συντάκτες των posts που χαρακτηρίζουν την Pizza Fan «Ρομπέν των Δασών» θεωρούν πως όσοι πληρώνουμε το ΦΠΑ στις αγορές μας είμαστε οι σύγχρονοι Σερίφηδες του Νότιγκχαμ. Κάποιες φορές το «μαζί τα φάγαμε» αποκτά πολύ κυριολεκτική σημασία.
