Για τον Κωνσταντίνο Αργυρό είναι όλος ο κόσμος μια σκηνή
Το Παρίσι καίγεται και ο Αργυρός κάνει reels. Αλλά ποιος του έδωσε τα θάρρητα;
Μιλάμε συχνά για το τι σημαίνει να βρίσκεσαι στη «λάθος» πλευρά της ιστορίας, αλλά τι συμβαίνει με όσους πλάθουν μια εντελώς δική τους ιστορία ώστε να παραμένουν πρωταγωνιστές, όποια πράξη κι αν εξελίσσεται ταυτόχρονα στην πραγματική ζωή; Εάν δεν είναι ηθοποιοί που έχουν μπει βαθιά στη μέθοδο Στανισλάφσκι, τα μέσα και το κοινό μάλλον θα τους χαρακτηρίσουν «ανενημέρωτους», «άστοχους», «εκτός τόπου και χρόνου», ή ακόμα πως «δεν υπάρχει ένας άνθρωπος να τον νουθετήσει; Γιατί ο καλλιτέχνης καμιά φορά μπορεί το μυαλό του να το έχει στη συναυλία, στα επαγγελματικά», όπως σχολίασε η Τίνα Μεσσαροπούλου για το βίντεο του Κωνσταντίνου Αργυρού κάτω από τον Πύργο του Άιφελ κι ενώ στο Παρίσι μαίνονται διαδηλώσεις που καταπνίγονται με βίαιη καταστολή.
Κι ενώ στη βάση της η σκέψη της δημοσιογράφου είναι σωστή (πράγματι, πού είναι το PR του Αργυρού οεο;), αναρωτιέμαι πόσο ξεχωρίζει ο καλλιτέχνης που «έχει το μυαλό του στα επαγγελματικά» από τον άνθρωπο που βλέπει τριγύρω του το χάος. Εκτός κι αν ο Αργυρός κλείνει τόσο σφιχτά τα μάτια και τα αφτιά… Για να είμαι δίκαιη, βέβαια, αυτό προσπαθεί να μας πείσει εδώ και καιρό: δεν γνωρίζει, δεν απαντά, δεν απασχολείται με τίποτα πέραν της τέχνης του. Ας του πει, όμως, κάποιος πως η κοσμοκαλογεροσύνη και η αφοσίωση στο έργο δεν συνδυάζονται με τόσο ενεργή σοσιαλμιντιακή παρουσία.
Είναι όμως απλά «κοσμάρα» ή αυτό αποτελεί μια βολική δικαιολογία για την απολιτίκ εποχή που ζούμε; Και μπορεί ο κάθε καλλιτέχνης ή έστω άνθρωπος με πλατφόρμα από την οποία μπορεί να διαχέει πληροφορία στον κόσμο να μην είναι υποχρεωμένος να αναλαμβάνει πολιτική ή έστω κοινωνική δράση, όμως είναι στοιχείο ανθρώπινου ενδιαφέροντος να μην αυτοπροβάλλεσαι όταν στο ίδιο έδαφος με σένα συλλαμβάνονται ή ακρωτηριάζονται άνθρωποι. Ακόμα και η δική μας αντίδραση και τάση να χαρακτηρίσουμε έναν άνθρωπο που μπορεί να έχει τόσο εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία «αδαή» ή «χαζό» διευκολύνει ένα αφήγημα που τον θέλει άμοιρο των ευθυνών του.
Ο Αργυρός δεν την «πάτησε» ούτε χρειαζόταν κάποιον να τον «νουθετήσει»: αντιθέτως, ξέρει πολύ καλά πως δεν έχει σημασία τίποτα απ’ ότι συμβαίνει τριγύρω μας, πόσο μάλλον σε μια άλλη χώρα, αρκεί εμείς να είμαστε καλά και να χτυπιόμαστε σαν το ρεύμα ή ό,τι τραγουδάει. Το έχει πάρει το μήνυμα, γιατί το ίδιο το κοινό του το έχει μεταδώσει με την υποστήριξή του, και πορεύεται με αυτό. Και μέχρι να πάρουμε εμείς την απόφαση πως κάποιες φορές η ζωή πρέπει όντως να σταματάει για να επανεξετάσουμε τις προτεραιότητές μας και να δούμε πώς μακροπρόθεσμα να οικοδομήσουμε μια πιο υγιή κοινωνία και πολιτεία, ο Αργυρός και ο κάθε Αργυρός θα συνεχίσει να ποστάρει· κι άσε το Παρίσι να καίγεται.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
