Οι 10 αγαπημένες ταινίες του Kurt Cobain των Nirvana

Όποια κι αν ήταν η πηγή της έμπνευσής του, συνήθως ήταν κάτι ακατέργαστο και με ουσία. Αυτό ήταν συνηθισμένο στον χώρο της grunge που άνθιζε την εποχή που εμφανίστηκε. Ύστερα από μια δεκαετία όπου η εμπορική – mainstream μουσική κυριαρχούσε παντού, καλλιτέχνες, κινηματογραφιστές και μουσικοί υποδέχτηκαν τη δεκαετία του ‘90 με μια φρέσκια αισιοδοξία και εφευρετικότητα. Έτσι γεννήθηκαν μερικές από τις πιο επιδραστικές φωνές της εποχής.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Ήταν μια δεκαετία γεμάτη αντιθέσεις. Από τη μία πλευρά, υπήρχε η ειλικρινής επιθυμία να συνεχιστεί η εμπορική επιτυχία των ’80s και να βγουν όσο περισσότερα λεφτά γινόταν. Από την άλλη όμως, μια ολόκληρη σκηνή καλλιτεχνών, ανάμεσά τους και ο Kurt Cobain, ήθελαν να γκρεμίσουν το mainstream και να απορρίψουν την εμπορευματοποίηση που κυριαρχούσε.

Ειρωνεία της τύχης, αλλά το συγκρότημά του βρέθηκε στο επίκεντρο ως η μεγαλύτερη underground μπάντα της ιστορίας. Όπως είπε ο ίδιος ο Kurt Cobain στον Everett True το 1992: «Όλο αυτό απλώς δεν βγάζει νόημα. Όταν ήμουν παιδί, θεωρούσα ότι διάσημοι είναι οι σταρ του σινεμά και της ροκ».

Και συνέχισε: «Διάσημος σήμαινε να είσαι φωτογραφία σε περιοδικό, να βγαίνεις στις βραδινές ειδήσεις ή στο ραδιόφωνο. Μόλις όμως άρχισε να συμβαίνει στη μπάντα, αυτή η εικόνα απλώς γκρεμίστηκε… τρία κοκαλιάρικα λουζεράκια εμφανίζονται από το πουθενά και πουλάνε ένα σωρό δίσκους». Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο Cobain απέδειξε ότι και τα outsider μπορούν να αφήσουν το στίγμα τους. Και κάτι από αυτή την ιδέα υπάρχει σε κάθε μία από τις αγαπημένες του ταινίες.

Όπως και η Winona Ryder, ο Kurt Cobain ήταν ένα από τα πρόσωπα που εκτοξεύτηκαν στις αρχές των ’90s, και αναδείχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες παρουσίες της εποχής.

Έγινε γνωστός στην αρχή της δεκαετίας ως τραγουδιστής των Nirvana. Μαζί με τους Dave Grohl, Krist Novoselic και Chad Channing, ο Cobain εξελίχθηκε σε μια επιδραστική μορφή των ’90s, χάρη σε επιτυχίες που εξέφρασαν την εποχή τους, όπως τα «Smells Like Teen Spirit», «In Bloom» και «Lithium». Αυτά τα τραγούδια αποδείχθηκαν καθοριστικά για τη διαμόρφωση της ποπ κουλτούρας, και όχι μόνο.

Με μια σειρά από ακατέργαστους δίσκους γεμάτους ένταση, συγκλονιστικές εμφανίσεις και αυθεντικούς στίχους, το συγκρότημα έγινε στις αρχές των ’90s μια από τις μεγαλύτερες μπάντες του πλανήτη. Και το πέτυχε, ως εκ θαύματος, χωρίς πολλούς συμβιβασμούς.

Φυσικά, οι συμβιβασμοί τελικά ήρθαν και οδήγησαν τον Cobain στο τέλος του. Κι αυτό γιατί, κατά βάθος, ο Cobain ήταν ένας καλλιτέχνης αποφασισμένος να κρατήσει την τέχνη του αγνή. Ήθελε να δίνει νόημα στα συναισθήματά του, να αγγίζει τους θαυμαστές του σαν σωσίβιο και να παραμένει μια δύναμη απέναντι στη θλιβερή μονοτονία της καθημερινότητας.

Ο Cobain έφυγε από τη ζωή το 1994 κάτω από τραγικές συνθήκες, όμως η επίδραση της μουσικής του είναι αισθητή ακόμη και σήμερα και συνεχίζει να εμπνέει. Μόλις τον Μάρτιο του 2022, ο Matt Reeves, σκηνοθέτης του «The Batman», εξήγησε ότι ο Cobain ήταν βασική έμπνευση για τον ήρωα με την κάπα της ταινίας του. Μάλιστα, το «Something in the Way» έγινε βασικό κομμάτι του σάουντρακ.

Παρότι ήταν μεγάλος λάτρης του σινεμά, καμία ταινία με υπερήρωες δεν μπαίνει στη λίστα με τις αγαπημένες ταινίες του. Ο μουσικός διάλεξε αντίθετα αρκετές ανεξάρτητες και ανατρεπτικές κλασικές ταινίες. Αυτές δείχνουν την αγάπη του για το προκλητικό («Eraserhead»), τη γοητεία του περιθωριακού («Paris, Texas»), τον αυτοσαρκασμό («This Is Spinal Tap») και μια κρυφή φιλοδοξία («Close Encounters of the Third Kind»).

Η λίστα έχει συγκεντρωθεί από διάφορες συνεντεύξεις, και μία ταινία που ξεχωρίζει είναι το «Over the Edge» του Jonathan Kaplan. Η ταινία, με πρωταγωνιστές τον Matt Dillon και την Pamela Ludwig, ακολουθεί μια παρέα εφήβων που επαναστατούν ενάντια στην εξουσία. Μιλώντας για τη σημασία της ταινίας στη ζωή του, ο Cobain είχε πει κάποτε: «Καθόρισε πραγματικά την προσωπικότητά μου. Είναι φοβερή. Ένα απόλυτο χάος».

Σε μια συνέντευξη του 1992 για τη σχέση του με τον κινηματογράφο, ο Cobain μίλησε για την αγάπη του για την κλασική ταινία του Wim Wenders και είπε επίσης: «Θα ήθελα να γίνω κάτι καλλιτεχνικό. Ζωγράφος, συγγραφέας ή κάτι τέτοιο. Θα ήθελα να ασχοληθώ με τον κινηματογράφο».

Το πώς θα ήταν εκείνες οι ταινίες, αν ποτέ έφτιαχνε ταινίες, δυστυχώς δεν θα το μάθουμε ποτέ. Κρίνοντας όμως από την παρακάτω λίστα, σίγουρα δεν θα ήταν βαρετές ή συνηθισμένες.

Οι 10 αγαπημένες ταινίες του Kurt Cobain:

Close Encounters of the Third Kind (Steven Spielberg, 1977)

Don’t Look Back (D. A. Pennebaker, 1967)

Eraserhead (David Lynch, 1977)

Naked Lunch (David Cronenberg, 1991)

Over the Edge (Jonathan Kaplan, 1979)

Paris, Texas (Wim Wenders, 1984)

Pink Flamingos (John Waters, 1972)

Rear Window (Alfred Hitchcock, 1954)

Reservoir Dogs (Quentin Tarantino, 1992)

This Is Spinal Tap (Rob Reiner, 1984)