Pavlov’s Dog: Ο θάνατος του Ντέιβιντ Σέρκαμπ κλείνει ένα μουσικό κεφάλαιο για την Ελλάδα
Την Τρίτη 13 Οκτωβρίου απεβίωσε ο frontman των Pavlov's Dog, μιας μπάντας από το Μιζούρι που κατάφερε να γίνει εθισμός στην άλλη πλευρά του πλανήτη.
Αποκλείεται να μπεις σε οποιοδήποτε δισκάδικο στην Ελλάδα, ειδικά από τα παλαιότερα, και να μην δεις τον Οράτιο να σε κοιτάει υπαινικτικά, σαν φύλακας του χώρου. Όπου Οράτιος, ο σκύλος από ένα χαρακτικό του Ρόμπερτ Βέρνον στο εξώφυλλο του «Pampered Menial», του ντεμπούτου δίσκου των Pavlov’s Dog.
Ήταν Πρωτομαγιά του 1975 όταν η μπάντα από το Μιζούρι κυκλοφόρησε το progessive rock ντεμπούτο της, το οποίο πέρασε μια μικρή, παράξενη περιπέτεια: κυκλοφόρησε για σύντομο χρονικό διάστημα από την ABC Records το 1975, προτού επανακυκλοφορήσει λίγο αργότερα από την Columbia Records, με αποτέλεσμα να βρίσκονται στα καταστήματα ταυτόχρονα δύο διαφορετικές εκδόσεις του άλμπουμ και να ανταγωνίζονται η μία την άλλη στα charts!
Αυτή δεν θα ήταν η μόνη παράξενη ιστορία των Pavlov’s Dog. Δύο χρόνια αργότερα, και αφού είχαν κυκλοφορήσει τον δεύτερο δίσκο τους «At the Sound of the Bell», η Columbia έσπασε το συμβόλαιό τους εξαιτίας των χαμηλών πωλήσεων (και των διαμαχών μεταξύ των μελλών για τα πνευματικά δικαιώματα που δεν τους επέτρεπαν να προχωρήσουν στη δημιουργία), με αποτέλεσμα το 1970 η μπάντα να διαλυθεί. Ο αρχικός τρίτος τους δίσκος, εμφανίστηκε σαν limited edition bootleg στα 80s, βασισμένος σε κλεμμένα μάστερ και χωρίς καν να φέρει το όνομα της μπάντας!
Παράλληλα, για την επόμενη εικοσαετία κυκλοφορούσε η φήμη ότι ο τραγουδιστής τους Ντέιβιντ Σέρκαμπ είναι νεκρός, εξου και η παύση της μπάντας.
Ο ίδιος έχει αφηγηθεί σχετικά:
«(…) παίζαμε σε ένα φεστιβάλ στη Γερμανία. Η κόρη μου ήταν μαζί μας γιατί έχει ωραία φωνή και καμιά φορά μας συνοδεύει στα υποστηρικτικά φωνητικά. Καθόταν λοιπόν σε μία γωνιά, ενώ εγώ στεκόμουν παραδίπλα με δύο φίλους κιθαρίστες και συζητούσαμε. Έρχεται ένα τηλεοπτικό συνεργείο από το Βερολίνο και νόμιζαν ότι αυτή είναι η βασική τραγουδίστρια. Οπότε τη ρωτάνε πώς αισθάνεσαι που τραγουδάς στη θέση του μακαρίτη πατέρα σου; (your late father) Και αυτή με αφέλεια απάντησε: ο πατέρας μου δεν αργεί ποτέ (my father is never late)!»
Φυσικά ο θάνατός του δεν ήταν αλήθεια, τουλάχιστον μέχρι την Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026, όταν ο πράγματι ο Σέρκαμπ έφυγε από τη ζωή, ενώ είχαν προηγηθεί οι θάνατοι της συζύγου του Σάρα Σέρκαμπ (φωνή και κιθάρα) και του κιμπορντίστα Ντέιβιντ Χάμιλτον την προηγούμενη χρονιά, του Σίγκφριντ Κάρβερ, μέλος της αρχικής σύνθεσης, το 2009, του πολυοργανίσταα Νταγκ Ρέιμπερν το 2012 και του μπασίστα Ρικ Στόκτον το 2015.
Το «Pampered Menial» ήταν από τους πρώτους δίσκους που ξετρύπωσα στο πικ-απ των γονιών μου, μια ιστορία που έχω κοινή με πολλούς άλλους Έλληνες. Όποιος ραδιοφωνικός παραγωγός της προηγούμενης χιλιετίας ανακάλυψε το «Julia» (μια ιστορία που πάντα ήθελα να μάθω, αφού στον υπόλοιπο πλανήτη η μπάντα έμεινε σε σχετική αφάνεια), το «έλιωσε» στα ερτζιανά, με αποτέλεσμα μέχρι και σήμερα να ακούς πολύ συχνά το μακρόσυρτο σπάραγμα του Σέρκαμπ στο ραδιόφωνο. Κάπως έτσι, οι Pavlov’s Dog απέκτησαν μια σχέση έρωτα με την Ελλάδα. Πρώτη φορά ήρθαν στη χώρα μας το 2007 σε ένα κατάμεστο Gagarin 205, στο πλαίσιο μιας περιοδείας που έφτασε μέχρι και την Κρήτη και θάμπωσαν το κοινό με την αντοχή και κυρίως την φωνητική ικανότητα του Σέρκαμπ που παρα τα 30 χρόνια από την κυκλοφορία του δίσκου είχε παραμείνει αναλλίωτη.
Από τότε επέστρεψαν πολλές φορές παίζοντας στα ιστορικότερα εναλλακτικά venues της χώρας: στο Κύτταρο και τον Ζυγό, στο 8ball, τον Μύλο και το Principal. Η τελευταία τους επίσκεψη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ήταν μόλις δύο χρόνια νωρίτερα. Reviews από τις δύο βραδιές στα rocking.gr και rockoverdose.gr μιλούν για έναν αειθαλή περφόρμερ που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων για μια ακόμη φορά, παρά την ατυχία ο κιμπορντίστας Ντέιβιντ Χάμιλτον, ο οποίος είχε επιστρέψει μετά από 50 χρόνια στην μπάντα ειδικά για τη συγκεκριμένη περιοδεία, να έχει κολλήσει κόβιντ και να αναγκαστεί να παραμείνει στο ξενοδοχείο.
Συχνά γκρινιάζουμε για την προσέλευση σχημάτων στην Ελλάδα αφού έχει παρέλθει ο καιρός τους, ενώ δεν είναι στην πρώτη (κυριολεκτική ή δημιουργική νιότη τους). Έχω υποπέσει και η ίδια σ’ αυτό το σφάλμα, χρειάζεται όμως να θυμόμαστε πως ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της μουσικής είναι διαχρονικότητα και η δυνατότητα να επαναφέρει συναισθήματα από άλλες φάσεις της ζωής μας. Μπορεί κάποιους να τους βλέπουμε όταν πια δεν είναι στα «ντουζένια» τους (αν και πολλές φορές αποδεικνύουν στην πράξη το αντίθετο), όμως είναι οι άνθρωποι που άνοιξαν τον δρόμο ώστε να ερωτευτούμε τη μουσική, στην ηλικία που ακόμη δεν καταλαβαίναμε πολλά από είδη και τάσεις.
Ντέιβιντ, από μια μικρή χώρα στην άλλη πλευρά του πλανήτη, σ’ ευχαριστούμε για όλα.
