Ποιος θα πει στον Πάριο να σταματήσει να τραγουδάει;
Οι κεφαλοκυνηγοί του facebook, φυσικά.
Πρώτα, ήταν η Χαρούλα. Έπειτα, ήρθε η σειρά του Βασίλη (του Παπακωνσταντίνου, ντε). Και φυσικά, ούτε ο Πάριος θα τη γλίτωνε από τους κεφαλοκυνηγούς των τραγουδιστών που παραμονεύουν στα μετόπισθεν του facebook, έτοιμοι να διαφυλλάξουν τα επιτρεπτά επίπεδα καλληφωνίας της χώρας. Κυκλοφορούν στις συναυλίες (ή πιο πιθανό βλέπουν αποσπάσματά τους στα reel) με το καλληφωνόμετρο ανά χείρας (το αντίστοιχο του ντεσιμπελόμετρου) και αποφαίνονται για το κατά πόσο ένας καλλιτέχνης επιτρέπεται να συνεχίσει να εμφανίζεται live ή πρέπει να αποδεχτεί ότι θα ακούγεται πλέον μόνο από τις παλιότερες ηχογραφήσεις του.
Γιατί άλλωστε η μουσική υπάρχει απλώς για την ικανοποίησή τους και η ανάγκη του ίδιου του καλλιτέχνη να βρεθεί πάνω στη σκηνή δεν έχει καμία σημασία. Η επιλογή να μην επιλέξουν απλώς να πληρώσουν το εισιτήριο για μία συναυλία του, φυσικά δεν είναι αρκετή λύση: θα πρέπει να διά παντός να εξοστρακιστεί από τις σκηνές, ανεξάρτητα από το αν καταφέρνει να παραδώσει ένα καλό ή έστω επαρκές live (δηλαδή με καλή ορχήστρα, ροή στο πρόγραμμα, σκηνική παρουσία). Δεν εκτιμούν καν ότι στην περίπτωση του Πάριου έχουν και μια τρίτη επιλογή. Αν τους λείπει τόσο η φρεσκάδα, ας πάνε να δουν live κάποιον από τους γιους του!
Σε μια πιο σοβαρή νότα, υπάρχει φυσικά η αντίφαση με τους μουσικοκριτικούς: αν δεν μπορούμε να κρίνουμε την φωνή ενός εδραιωμένου τραγουδιστή, ποιο το νόημα της ίδιας της κριτικής; Το γεγονός ότι συνήθως πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που δεν αποδέχονται τον ρόλο του μουσικοκριτικού ως «προκατειλημμένου» ή «πληρωμένου» μάλλον είναι απλώς σύμπτωση. Πάντως, ο ρόλος της σοβαρής, με γνώση μουσικοκριτική δεν είναι να απαγορεύσει σε κανέναν να τραγουδάει, αλλά να αξιολογήσει το κατά πόσο το συνολικό αποτέλεσμα αξίζει, κι αυτό δεν είναι μόνο απότοκο της ποιότητας της φωνής.
Στην πραγματικότητα το πρόβλημα αυτών των ανθρώπων δεν είναι η αγάπη τους για την τέχνη, αλλά ο φόβος τους απέναντι στο γήρας και τελικά τον θάνατο. Σε μια ποπ κουλτούρα και ένα star system όπου η νεότητα παραμένει η ύψιστη αρετή, πώς μπορεί κάποιος που έχει περάσει τα -ήντα να δικαιούται μία θέση, ανεξαρτήτως των χιλιομέτρων που έχει γράψει ή της προσφοράς του σε αυτή; Υπάρχει φυσικά και ο ανταγωνισμός. Ποιος είναι τέλος πάντων ο κύριος Πάριος που μπορεί στα 80 του να συνεχίζει να ζει με τον τρόπο που θέλει και να απολαμβάνει τη δουλειά του ενώ ο εκάστοτε κύριος Τάκης αναγκάζεται να περνά τις μέρες του στο facebοοk, ματαιωμένος και πικρόχολος; Και ενώ μια βδομάδα πριν θρηνούσαμε την Ντόλι Πάρτον, πιθανολογώ πως αν ζούσε στην Ελλάδα οι συναυλίες της θα έχαιραν της ίδιας αντιμετώπισης, για να μην μιλήσουμε για τα σχόλια που θα δεχόταν για την εμφάνισή της. Αλλά ευτυχώς κάποιοι γλιτώνουν λόγω χιλιομετρικής απόστασης. Οι υπόλοιποι ζουν στην κόψη του ξυραφιού: θα τους φυλάει η μοίρα την αποθέωση ή την χωρίς λόγο κατακραυγή;
