Μήπως ξαναζούμε την κατάρα του 2016;
Ντόλι Πάρτον, Τιμ Κάρι, Γιαγιόι Κουσάμα... Οι απανωτές απώλειες αυτού του μεγέθους κάτι μας θυμίζουν και δεν είναι ευχάριστο.
Όταν έσκασε εκείνο το τρεντ στο TikTok όπου όλοι νοσταλγούσαν τη ζωή τους το 2016, απόρησα. Μεσολάβησε μια πανδημία και ένας πόλεμος σε ευρωπαϊκό έδαφος (και πολλοί στον υπόλοιπο πλανήτη) όμως νόμιζα ότι ήταν κοινή γνώση πώς το 2016 ήταν η χειρότερη χρονιά στην σύγχρονη ιστορία, εξαιτίας του Brexit και της εκλογής Τραμπ των απωλειών των πιο αγαπημένων μας σταρ.
Την καταραμένη χρονιά «εγκαινίασε» ο Άλαν Ρίκμαν, μόλις στα 69 του, πριν καλά καλά φτάσουμε στα μέσα του Γενάρη. Δύο μέρες αργότερα μετατράπηκε σε αστρόσκονη ο Ντέιβιντ Μπόουι. Ο Πρινς, η Χάρπερ Λι, ο Μουχάμαντ Άλι, ο Λέοναρντ Κοέν πήραν ο ένας μετά τον άλλον τον δρόμο προς τα αστέρια και η χρονιά έκλεισε με το αδιανότητο σερί Τζορτζ Μάικλ (25/12), Κάρι Φίσερ (27/12) και Ντέμπι Ρέινολντς (28/12). Φυσικά, κάθε χρόνο πεθαίνουν άνθρωποι και όταν μιλάμε για ανθρώπους που ήταν οι πρώτοι ροκ/ποπ σταρ και φιγούρες που άλλαξαν το σινεμά, μιλάμε κυρίως για όσους γεννήθηκαν περί το 1940· άρα και για ανθρώπους που αργά ή γρήγορα θα κοπεί η κλωστή τους, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε στην αιώνια, εξωγήινη ύπαρξή τους (ξέρω ότι μας βλέπεις Ziggy). Καμιά στατιστική απόδειξη δεν υπάρχει πως το 2016 χάθηκαν περισσότεροι αριθμητικά απ’ ότι συνήθως, ούτε θα σταθώ στις ηλικίες τους. Καμιά φορά οι αποδείξεις περιττεύουν και αρκεί αυτή η αίσθηση πως ο κόσμος γίνεται φτωχότερος: η ίδια που έχω τις τελευταίες μέρες, όσο βλέπω τους πιο πολύχρωμους ανθρώπους του πλανήτη να ξεθωριάζουν προς το υπερπέραν.
Διαβάστε επίσης
Όταν μέσα σε τρεις μέρες φεύγουν από τη ζωή η Ντόλι Πάρτον, ο Τιμ Κάρι και η Γιαγιόι Κουσάμα (και στα δικά μας έχουν ήδη προηγηθεί η Μαρινέλλα και η Μάρω Κοντού), άνθρωποι που έχουν εγραφεί τόσο έντονα στη μνήμη μας για την αγάπη τους για το grandiose, το απενοχοποιημένο, το να μοιραστούν τη δική τους ματιά για τον κόσμο (για την Κουσάμα αυτό ήταν εντελώς κυριολεκτικό), ο πλανήτης μας μένει με λιγότερο χρώμα και περισσότερη ομοιομορφία. Όπως συνέβη πριν μια δεκαετία με τον Πρινς, τον Μπόουι και τον Τζορτζ Μάικλ, που μείναμε λίγο πιο θαμποί, σαν να πήραν μαζί τους την λάμψη.
Όλος τυχαίως, αυτές τις μέρες ξαναείδα το «The Good Place», την κωμική σειρά του Μάικλ Σουρ που εξελίσσεται στη ζωή μετά θάνατον. (Ακολουθούν spoiler) Η συνάντηση του πρωταγωνιστή Τσίντι με τη φιλόσοφο Υπατία στον Παράδεισο μου έφερε δάκρυα: σκέφτηκα εκεί παραδίπλα την Ντόλι (που πάντα είχα στο μυαλό μου σαν μια νεραϊοδονονά, ας όψεται η Χάνα Μοντάνα…) παρέα με τη Μάρω Κοντού, μέσα σε ένα λιβάδι από πουά φαλλούς σχεδιασμένους από την Κουσάμα, με την μουσική υπόκρουση του «Να παίζει το τρανζίστορ». Γιατί στο μυαλό μου, δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο ο Παράδεισος.
