Ο Τιμ Κάρι ήταν ο πιο σέξι ακομπλεξάριστος κακός του σινεμά
Ο εμβληματικός (και δεν χρησιμοποιώ τη λέξη ελαφρά τη καρδία) ηθοποιός μας αποχαιρέτησε στα 80 του χρόνια.
Κυριολεκτικά σήμερα άκουγα το soundtrack του «Rocky Horror Picture Show». Το οποίο δεν είναι κάποια τρελή σύμπτωση, γιατί είναι από τους αγαπημένους μου δίσκους, ως certified theater kid. Το παράξενο είναι πως μερικές μέρες νωρίτερα άκουγα το «Fearless», το δισκογραφικό ντεμπούτο του Τιμ Κάρι, ο οποίος μπορεί να έγραψε ιστορία ως ο πιο πολυπρόσωπος κακός του παγκόσμιου κινηματογράφου, όμως ευτυχώς για εμάς δεν άφησε αναξιοποίητο το μουσικό του ταλέντο και την μεθυστική μπάσα φωνή του.
Ο φετινός Αύγουστος αποδεικνύεται ανάλγητος για το παγκόσμιο star system, στερώντας μας μέσα σε δύο μέρες δύο πολύ αγαπητά είδωλα που πέρασαν τόσο από την οθόνη όσο και από δισκογραφία. Πριν καλά καλά συνειδητοποιήσουμε (γιατί για να το χωνέψουμε θα πάρει καιρό) την απώλεια της Ντόλι Πάρτον, έσκασε η είδηση πως χτες Τρίτη 25 Αυγούστου έφυγε και ο Τιμ Κάρι, ο Βρετανός ηθοποιός που θα μείνει στην ιστορία για την κινηματογραφική απεικόνιση του εξτράβαγκαντ Δρ. Φρανκ ‘ν’ Φίρτερ στο «Rocky Horror Picture Show» (έναν ρόλο τον οποίο διεκδίκησε και ο Μικ Τζάγκερ!), αλλά και για ως η φωνή και η ψυχή πίσω από μερικούς από τους πιο εμβληματικούς κινηματογραφικούς villains.
Από τον φρικιαστικό κλόουν στο «It» σε σκηνοθεσία Τόμι Λι Γουάλας, μέχρι τον Κάπτεν Χουκ στο τηλεοπτικό animation «Πίτερ Παν και οι Πειρατές», τον Καρδινάλιο Ρισελιέ στου «Τρεις Σωματοφύλακες» του Στίφεν Χέρεκ αλλά και τον Γκόμεζ Άνταμς στο «Adams Family Reunion», ο Κάρι δάνεισε την όψη και τη φωνή του συστηματικά σε σκοτεινούς τύπους, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο αμφιλεγόμενους για τα κίνητρα του, ξεσηκώνοντας ανατριχίλες. Όχι μόνο τρόμου: μην ξεχνάμε πως η μανία που προκαλεί μέχρι σήμερα το «Rocky Horror» οφείλει τα μέγιστα στον πρωταγωνιστή του και την σεξουαλική αφύπνιση που προκαλεί η εμφάνιση και το ταπεραμέντο του…
Ποιος ήταν όμως ο άνθρωπος Τιμ Κάρι; 1Με έχουν χαρακτηρίσει με κάθε λογής τρόπο: από αινιγματικό σύμβολο του σεξ, σχεδιαστή σπιτιών, τραγουδιστή της ροκ εν ρολ, απατεώνα και «πρίγκιπα του Χάλοουιν», μέχρι παράλυτο τραγικό πρόσωπο και θρύλο που έχει πεθάνει» έγραψε στην αυτοβιογραφία του που κυκλοφόρησε πέρσι με τίτλο «Vagabond». Παράλυτο, γιατί ένα εγκεφαλικό επεισόδιο το 2012 τον έκανε να μην μπορεί να περπατήσει και χρειάστηκε εντατική προσπάθεια για να επανακτήσει μέρος της κινητικότητάς του. Ένα ακόμα εγκεφαλικό θα ήταν εκείνο που θα του στερούσε τη ζωή, όπως συνέβη και με τον πατέρα του. «Δεν φοβάμαι τον θάνατο. Προσπαθώ να τον αποφύγω», είχε πει γελώντας. «Νομίζω πως όλοι το κάνουμε, αλλά υποψιάζομαι ότι, στο τέλος, θα τον καλωσορίσω. Πιστεύω πως ίσως είναι πολύ παρήγορο να “φύγεις” και θέλω να το έχω κερδίσει», πρόσθεσε γελώντας ξανά.
Ο ρόλος του «επικίνδυνα σεξουαλικού», όπως τον χαρακτηρίζει ο ίδιος, επιστήμονα από την «Τρανσέξουαλ Τρανσυλβανία» τον απελευθέρωσε όχι μόνο καλλιτεχνικά, βάζοντας τον στον παγκόσμιο χάρτη, αλλά και προσωπικά. Σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του στους New Yorker είπε για την ταινία πως «Αποφάσισα να μην θέσω κανέναν περιορισμό στον εαυτό μου και πίστευα ότι μπορούσα να κάνω τα πάντα. Αυτό μου έδωσε μεγάλη ορμή —μεγάλη δύναμη— για να στηρίξω τις αποφάσεις που έπαιρνα για τη ζωή μου. Και σίγουρα δεν έβαλα περιορισμούς στον εαυτό μου, ειδικά σε ό,τι αφορούσε το σεξ. Το θεωρούσα σημαντικό εκείνη την εποχή. Κολύμπησα στα «ζεστά νερά των αμαρτημάτων της σάρκας», για να παραθέσω τα λόγια από το θεατρικό έργο και την ταινία». Αντίστοιχη δύναμη έδωσε ο ήρωάς του και στο κοινό, παραδέχεται σε άλλη συνέντευξη. «Είχε μεγάλη επιρροή — ο Φρανκ. Έδωσε σε πολλούς εφήβους την άδεια να είναι διαφορετικοί και χαίρομαι πολύ που διέθετε αυτή τη δύναμη». Για την δική του σεξουαλικότητα αλλά και την προσωπική του ζωή δεν μίλησε ποτέ, ούτε στην αυτοβιογραφία του, θεωρώντας πως δεν χρειάζεται να γίνει κοινό κτήμα.
Χάρη στην ταινία, συνδέθηκε με τον επίσης εκλιπόντα Meat Loaf. Στη συνέντευξη στο New Yorker αναφέρει το εξής περιστατικό με τους δυο τους: «Ήμασταν πολύ καλοί φίλοι, στην πραγματικότητα. Θυμάμαι μια στιγμή που βρισκόταν στη Νέα Υόρκη με την κοπέλα του —και μετέπειτα σύζυγό του— τη Leslie Loaf (όπως την αποκαλούσαμε όλοι), και μου είπε: «Timmy, είμαι πιο διάσημος από σένα» — επειδή είχε κάνει μια τεράστια επιτυχία, με το πρώτο του κιόλας άλμπουμ. Δεν θυμάμαι σε ποιο ξενοδοχείο μέναμε, αλλά μάλλον βρισκόταν σε κάποια από τις μεγάλες λεωφόρους του Μανχάταν, και μου πρότεινε: «Πρέπει να βγούμε να περπατήσουμε στον δρόμο, εσύ κι εγώ, και να δούμε ποιος θα αναγνωρίσει ποιον». Συμφώνησα και το κάναμε. Στην πραγματικότητα, δεν μας αναγνώρισε κανείς από τους δύο. Εμένα μου φάνηκε αστείο. Εκείνον όχι. Είχε τεράστιο εγώ».
Ο ίδιος από την άλλη ήταν πάντα ταπεινός και μέχρι τέλος αρνούνταν τον τίτλο του κινηματογραφικού αστέρα, δηλώνοντας απλώς «ένας ηθοποιός που δεν εργάζεται αυτή τη στιγμή». «Έχω πλήρη επίγνωση ότι είμαι τυχερός», δήλωσε πριν κάποια χρόνια. «Στην πραγματικότητα, εκπλήσσομαι με το πόσο φιλόδοξος υπήρξα. Δεν θεωρούσα καθόλου τον εαυτό μου φιλόδοξο». Οι τυχεροί ήμασταν εμείς.
