Η Ντόλι Πάρτον ήταν σταρ και στη μεγάλη οθόνη, χάρη στη Τζέιν Φόντα
Η σπουδαία μουσικός ανέπτυξε και μία παράλληλη κινηματογραφική καριέρα που ξεκίνησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Μνημειώδης ως country μουσικός και μπροστά από την εποχή της ως καλλιτέχνιδα που μιλούσε ανοιχτά για θέματα σεξουαλικών σχέσεων, ταξικών ανισοτήτων και κοινωνικών προβλημάτων με τρόπο απελευθερωτικό, η Ντόλι Πάρτον μετέφερε τη μαγνητιστική αύρα της με επιτυχία και στον κινηματογράφο.
Η αφετηρία έγινε στο απόγειο της δημοφιλίας της, όταν η Τζέιν Φόντα είχε τη διορατικότητα να προσλάβει την Πάρτον στο cast της λαϊκής κωμωδίας «Εννέα με Πέντε» («9 to 5», Κόλιν Χίγκινς, 1980), παρά το γεγονός πως η τραγουδίστρια δεν είχε εμφανιστεί ποτέ ξανά στη μεγάλη οθόνη και αναπόφευκτα δεν είχε πείρα στην υποκριτική. Ωστόσο, δύσκολα θα μπορούσε να ταιριάξει περισσότερο κάποια άλλη σε ένα φιλμ που περιστρέφεται γύρω από τρεις υπαλλήλους γραφείου που αποφασίζουν να εκδικηθούν το σεξιστή αφεντικό τους.
Η Φόντα, η οποία εκτός από παραγωγός πρωταγωνιστεί στην ταινία μαζί με τις Πάρτον και Λίλι Τόμλιν, εμπνεύστηκε την αρχική ιδέα για το «Εννέα με Πέντε» από τις ιστορίες που άκουγε στις συζητήσεις των μελών μιας ένωσης εργατριών γραφείου. Μέσα από την έρευνά της διαπίστωσε πως πάρα πολλές γυναίκες και ειδικά όσες δουλεύουν σε θέση γραμματείας, αντιμετωπίζονται υποτιμητικά και με μηδενικό σεβασμό. Επιπλέον, οφείλουν να ανέχονται τις αγενείς συμπεριφορές των ανωτέρων τους, αλλά και να διεκπεραιώνουν αγγαρείες για λογαριασμό τους. Η Φόντα αφού έλαβε όλα αυτά υπόψη, ζήτησε από τον Χίγκινς και τη συνεργάτριά του Πατρίσια Ρέσνικ να γράψουν ένα σενάριο που θα αναδεικνύει το γεγονός πως ένα γραφείο μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αφεντικό, αλλά όχι δίχως τις γραμματείς.
Έτσι, η πρωταγωνιστική τριάδα εκπροσωπούσε τρεις διαφορετικές εκδοχές γυναικών που βίωναν τις ίδιες μορφές καταπίεσης και ενώθηκαν κάτω από τον ίδιο μακάβριο, πλην δίκαιο σκοπό. Η Πάρτον ταίριαξε απόλυτα σε αυτό το πλαίσιο, έχοντας μεγαλώσει στην απόλυτη φτώχεια, «dirt poor» όπως το έχει περιγράψει η ίδια, ενώ οι διαφορετικές πτυχές του καθημερινού σεξισμού διατρέχουν το σύνολο της δισκογραφίας της. Ενδεικτικά, το κομμάτι «Just Because I’m a Woman» που έδωσε τον τίτλο στο δεύτερο δίσκο της (1968) θίγει ακριβώς την ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών, όταν οι πρώτοι ζητούν το λόγο για το «σπιλωμένο» ερωτικό παρελθόν των συντρόφων τους.
Το ανεπιτήδευτο και άμεσο ύφος του «Εννέα με Πέντε» έκανε «γκελ» στο ευρύ κοινό, κάτι που μεταφράστηκε σε περισσότερα από 100 εκατομμύρια δολάρια στο box office έχοντας κοστίσει 10 εκατ. Η Πάρτον, εκτός του ότι διέπρεψε ερμηνευτικά αφού εδωσε την εντύπωση πως έκανε κωμωδία από πάντα, συνέθεσε και το βασικό μουσικό θέμα της ταινίας, το προφανώς τιτλοφορημένο «9 to 5», το οποίο εξελίχθηκε σε μία από τις μεγάλυτερες επιτυχίες της και κέρδισε δύο βραβεία Grammy. Παρεμπιπτόντως, έχασε το Όσκαρ πρωτότυπου τραγουδιού από το εξίσου επιτυχημένο «Fame» του Μάικλ Γκορ.
Κλείνουμε με ένα αξιοσημείωτο παρελκόμενο. Σύμφωνα με το ημερολόγιό του, ο τότε Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος και πρώην ηθοποιός Ρόναλντ Ρίγκαν είδε το «Εννέα με Πέντε» μαζί με τη σύζυγό του Νάνσι ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου το 1981. Βρήκε αστεία την ταινία, ωστόσο, ενοχλήθηκε από μια σκηνή όπου οι πρωταγωνίστριες καπνίζουν μαριχουάνα στο σπίτι της ηρωίδας που υποδύεται η Πάρτον. «Ήταν μια διαφήμιση της κατανάλωσης χόρτου για κάθε νεαρό άτομο που θα έβλεπε την ταινία» έγραψε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος…
Διαβάστε επίσης
