Ο Τεντόγλου τα εξηγεί ωραία…
Ο Μίλτος Τεντόγλου δεν κερδίζει μόνο μετάλλια. Ξέρει να αποφορτίζεται, να μιλάει χωρίς φίλτρο και να μένει ελεύθερος και ελαφρύς για το επόμενο άλμα.
Ήθελα να το γράψω λίγες μέρες πριν, όταν ο Μίλτος Τεντόγλου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο μήκος στο Πανευρωπαϊκό, αλλά είναι καλοκαίρι, έχω άδεια και ξεχνιέμαι περισσότερο από όσο επιτρέπεται. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά για να πεις ότι με τον Τεντόγλου βρισκόμαστε μπροστά σε κάποιον που όμοιό του δεν θυμάμαι, όταν σκέφτομαι τα περασμένα του ελληνικού στίβου.
Κατά καιρούς στον στίβο είχαμε καλούς αθλητές. Ποτέ, όμως, δεν θυμάμαι κάποιον που να πήγαινε στους μεγάλους αγώνες ως φαβορί και να σου δημιουργούσε τόση σιγουριά πως θα τα καταφέρει να κερδίσει, ό,τι και να γίνει!
Ο Τεντόγλου έχει κάνει τα μετάλλια κάτι σαν μια μέρα στη δουλειά. Χρόνια τώρα έχει βάλει υποψηφιότητα για να γίνει ο μεγαλύτερος Έλληνας αθλητής στίβου στην ιστορία. Πιέζει, μάλιστα, τον εαυτό του εξωπραγματικά, γιατί ξέρει ότι μπορεί να έχει επιδόσεις ακόμα πιο εντυπωσιακές.
Όταν πρόσφατα ισοφάρισε το πανελλήνιο ρεκόρ του Τσάτουμα, είπε πως αισθάνεται πως χάνει ευκαιρίες για ένα μεγάλο άλμα, ενώ μόλις είχε κάνει το μεγαλύτερο ρεκόρ της καριέρας του. Κάποτε, στους Ολυμπιακούς, είχε πει, μετά το τέλος ενός επίσης νικηφόρου αγώνα του, πως, αν δεν ήταν πρωινός, θα είχε προσγειωθεί στα 8,50 μ. τουλάχιστον!
Διαβάστε επίσης
Φυσικά, έκανε πλάκα με τον εαυτό του, λέγοντας πως το πρωινό ξύπνημα για αυτόν είναι δύσκολο («κοιμόμουν και κάτι περίεργες ώρες για να φτιάξω όσο μπορώ το πρωινό ξύπνημα», είπε).
Τώρα είπε ότι ξέχασε το μετάλλιο! Κάποιοι σκανδαλίστηκαν. Γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι αυτή η αυτόματη αποφόρτισή του —και μέσω δηλώσεων— είναι το μυστικό της επιτυχίας του.
Για να είσαι τέτοιος αθλητής δεν μπορεί να έχεις ένα μυστικό: ο Τεντόγλου έχει υποχρεωτικά πολλά. Έχω επισημάνει χρόνια πριν μερικά που φαίνονται.
Φαίνεται η πίστη του στον εαυτό του. Φαίνεται η τεράστια εμπιστοσύνη στον προπονητή του —στον Πομάσκι αφιερώνει κάθε του μετάλλιο— και αυτή φέρνει και τη συνακόλουθη σκληρή δουλειά.
Δεν κρύβονται οι συνεχείς απαιτήσεις του από τον εαυτό του. Αλλά οι δηλώσεις του είναι πάντα κάτι σαν καπάκι που επιτρέπει να φύγει το ανθρακικό του.
«Δεν είμαι ανίκητος, χάνω κι εγώ κάποιες φορές. Σήμερα θα μπορούσα να χάσω, γιατί δεν ήμουν ο καλύτερος εαυτός μου. Μπορεί κάποιο αουτσάιντερ κάποια φορά να κάνει κάτι τρελό», είπε κάποτε στο τέλος ενός αγώνα του σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, χωρίς να θριαμβολογήσει: δεν το κάνει ποτέ.
Δεν είναι μπλαμπλάς και δεν προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή: απλά μιλάει όπως ξέρει και δεν σκέφτεται τι εντύπωση θα δημιουργήσει στη σοβαροφανή Ελλάδα.
Όταν κάποτε τον ρώτησαν για το δυστύχημα στα Τέμπη, έδειξε τον σεβασμό του στα θύματα χωρίς να πει πολλά πράγματα:
«Είναι τραγικό αυτό που έγινε. Ντρέπομαι και να μιλήσω. Το καλύτερο είναι αυτό που είπε ένας φίλος μου: εμείς εδώ μπορεί ν’ αγωνιζόμαστε για την Ελλάδα και τους Έλληνες, αλλά δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε εμείς για να απαλύνει τη λύπη αυτών των ανθρώπων. Καλύτερα να μην πεις τίποτα».
Αν δεν σας αρέσει πώς μιλάει, σας καταλαβαίνω. Σε μια χώρα που όλοι θέλουν να μιλάνε για τους άλλους, ο Τεντόγλου μιλάει για τον εαυτό του. Όχι για να μας κολακέψει. Ούτε γιατί παριστάνει τον σόουμαν στις συνεντεύξεις.
Αλλά γιατί απλά δεν θέλει να κρατά μέσα του τίποτα.
Ώστε να είναι ελαφρύς και να πετάει.
