Μουντιάλ με 64 ομάδες, αλλά κανείς δεν ρωτάει τους πρωταγωνιστές
Ο Αντώνης Καρπετόπουλος γράφει για τον κίνδυνο της υπερπροσφοράς και τη διαχείριση των πρωταγωνιστών.
Την παραμονή του τελικού του ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ, ανάμεσα στην Παρί Σεν Ζερμέν και στην Άστον Βίλα, ο τεχνικός της πρωταθλήτριας Ευρώπης, Λουίς Ενρίκε, τα είχε με όλους και όλα. Χαρακτήρισε την κατάσταση της ομάδας του «σουρεαλιστική», εξηγώντας πως δεν έχει κάνει την προετοιμασία που πρέπει, όπως ακριβώς και πέρυσι. «Πέρυσι το καλοκαίρι μας μπερδεύτηκε εξαιτίας του Μουντιάλ των Συλλόγων, φέτος εξαιτίας του Παγκοσμίου Κυπέλλου», είπε.
Ο Ισπανός τεχνικός εξήγησε πως ο Ντεμπελέ εντάχθηκε στην προετοιμασία μόλις δέκα μέρες πριν (και με δική του απόφαση), πως παίκτες όπως ο Φαμπιάν Ρουίθ είναι εντελώς ανέτοιμοι, πως οι κίνδυνοι τραυματισμών είναι μεγάλοι. Θα μπορούσε να πει τα ίδια και ο προπονητής της αντιπάλου ομάδας της Παρί, της Άστον Βίλα. Ο Έμερι δεν είχε τη μισή ομάδα! Έλειψαν εξαιτίας του Μουντιάλ ο Κόνσα, ο Μαρτίνεζ, ο Γουότκινς, ο Μαζάνμπι και ο Ονάνα – οι δύο τελευταίοι είναι μάλιστα ανέτοιμοι εξαιτίας τραυματισμών στο Μουντιάλ!
Ως γνωστόν, η Παρί κέρδισε το τρόπαιο, επικρατώντας με 2-1. Αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι οι προπονητές φωνάζουν για τη δυσκολία της διαχείρισης των ομάδων, χωρίς να τους ακούει κανένας. Την ώρα, π.χ., που ο Λουίς Ενρίκε λέει πως δεν υπάρχουν ημερομηνίες και χρόνος για προετοιμασία, εξακολουθούν να κυκλοφορούν τα σενάρια για Μουντιάλ 64 ομάδων ήδη από το 2030!
Υπάρχει πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο; Αφού σενάρια κυκλοφορούν, ναι, υπάρχει. Και προφανώς το πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση είναι η διάρκεια του Μουντιάλ: κακώς γίνεται συζήτηση για τον αριθμό των ομάδων. Το θέμα δεν είναι πόσες ομάδες θα πάρουν μέρος, αλλά πότε το Μουντιάλ αρχίζει και πότε τελειώνει.
Να ξεκαθαρίσω κάτι: οι ημερομηνίες του επόμενου Μουντιάλ έχουν ήδη οριστεί. Θα διαρκέσει από τις 8 Ιουνίου έως τις 21 Ιουλίου 2030, δηλαδή 44 ημέρες. Αυτό που τελείωσε διήρκεσε 39 ημέρες. Οι 44 μέρες προβάλλονται σαν όριο, ακόμα κι αν οι ομάδες είναι 64.
Σύμφωνα με το σχέδιο που κυκλοφόρησε, αν οι ομάδες γίνουν 64, ο συνολικός αριθμός των αγώνων θα αυξηθεί σε 128 αντί για 104. Όχι όμως ο αριθμός των αγώνων που θα δώσει μια ομάδα μέχρι να φτάσει στον τελικό: οι ομάδες που θα φτάσουν στον τελικό θα παίξουν οκτώ ματς πάλι. Ο λόγος είναι απλός: αν τώρα οι όμιλοι είναι 12, με 64 ομάδες θα έχουμε 16 ομίλους των τεσσάρων. Οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου (32 συνολικά) θα προκρίνονται στον νοκ άουτ γύρο των 32 και στη συνέχεια όλα θα γίνουν όπως φέτος. Δεν θα υπάρχουν καλύτεροι τρίτοι που θα προκρίνονται και θα υπάρχουν και λιγότερες υποψίες για ματς με βολικά αποτελέσματα. Αλλά υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα: για τους 24 επιπλέον αγώνες, τέσσερις επιπλέον ημέρες φαίνονται λίγες.
Μπορεί να γίνουν περισσότερα ματς κάθε μέρα; Δύσκολο. Ο κίνδυνος υπερπροσφοράς αγώνων θα σκοτώσει τις τηλεθεάσεις: φέτος, την τελευταία ημέρα της φάσης των ομίλων, είχαμε τέσσερις αγώνες· ήταν και φέτος πολλοί. Περισσότεροι δεν αντέχονται από το παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό, που είναι και ο μεγάλος στόχος.
Θα είχαμε, φυσικά, μια νέα μοιρασιά εισιτηρίων. Αν έχουμε 64 ομάδες, θα υπήρχαν σε αυτές 20 ευρωπαϊκές ομάδες, 13 αφρικανικές ομάδες, 12 ασιατικές ομάδες, 9 νοτιοαμερικανικές ομάδες (από 10 χώρες…), 8 βορειοαμερικανικές ομάδες και 2 ομάδες από την Ωκεανία. Αλλά το θέμα είναι πού θα βρίσκαμε μέρες για να γίνουν τα ματς.
Η αύξηση του αριθμού των ομάδων θα οδηγούσε επικίνδυνα σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο επτά εβδομάδων. Θα ήταν δύσκολο, στη συνέχεια, να βρεθούν οι 21 ημέρες ανάπαυσης και διακοπών που οι παίκτες δικαιούνται μετά το τέλος του τουρνουά. Δεν θα ήταν εύκολο να υπάρχει προσαρμογή στην έναρξη των ευρωπαϊκών, κυρίως, διοργανώσεων και των πρωταθλημάτων. Η La Liga, π.χ., φέτος θα ξεκινήσει με αναβολές αγώνων. Οι άνθρωποί της είπαν πρώτοι πως δεν θέλουν να ακούν για Μουντιάλ επτά εβδομάδων.
Υποθέτω πως κι ο Λουίς Ενρίκε δεν θέλει να ακούει! Αλλά ποιος τον ρωτάει; Το καταπληκτικό είναι πως όλα αυτά συζητιούνται και γίνονται ερήμην των προπονητών και των ποδοσφαιριστών. Που μπορούν απλά να διαμαρτύρονται και να παίζουν. Ενίοτε και να κερδίζουν, όπως η Παρί Σεν Ζερμέν την Άστον Βίλα. Αλλά κάπου όλο αυτό μου φαίνεται κομμάτι λάθος…
