Μπορεί να είναι ο Ρόμπερτ Πάτινσον ένας καλός Μποντ;
Ο Αντώνης Καρπετόπουλος απαντά στην ερώτηση των ημερών.
Κάποιοι λένε ότι όχι μόνο ο Ρόμπερτ Πάτινσον δεν μπορεί να είναι καλός Μποντ, αλλά δεν έπρεπε καν να επιλεγεί για τον ρόλο. Όχι γιατί δεν είναι καλός ηθοποιός, αλλά γιατί όπως λένε ο Μποντ είναι κάποιος άλλος και δεν έχει σχέση με τον Πάτινσον. Συμφωνώ και διαφωνώ συγχρόνως. Αλλά πριν εξηγήσω το γιατί θέλω να σας πω κάτι για τον Μποντ.
Ο Μποντ έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο: ο Μποντ των μυθιστορημάτων έχει ελάχιστη σχέση με τον Μποντ του σινεμά κι αυτό δεν συμβαίνει με κανένα άλλο ήρωα που γεννήθηκε στο χαρτί και βρέθηκε να κάνει κινηματογραφική καριέρα: ούτε με τους χάρτινους ήρωες της Marvel. Πριν από κάτι χρόνια, γύρω στο 2017, έπεσε στα χέρια μου ένα σπάνιο βιβλιαράκι που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αγρα πριν από τριάντα (και βάλε…) χρόνια: περιέχει τις λεπτομέρειες μιας πραγματικής συζήτησης ανάμεσα στον Ιαν Φλέμινγκ, δημιουργό του Τζέιμς Μποντ, και τον Ζορζ Σιμενόν, που, μάλιστα αγνοούσε και τον Φλέμινγκ και τον Μποντ! Ο Φλέμινγκ σχεδόν (αυτό)ψυχαναλύεται μιλώντας στον μεγάλο Γάλλο δάσκαλο του αστυνομικού μυθιστορήματος κι αυτό που μου έμεινε από όσα λέει είναι ότι ο Μπόντ, που αυτός είχε στο μυαλό του, δεν θα μπορούσε ποτέ να αποδοθεί στο σινεμά από ένα τύπο, όπως ο Σον Κόνερι ή ο Ρότζερ Μουρ. Ο πρώτος, λέει ο Φλέμινγκ, δεν είναι καν Άγγλος και δεν έχει σίγουρα τίποτα το αριστοκρατικό: όταν τον πρωτοείδα σκέφτηκα πως αυτός δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ μυστικός πράκτορας καθώς μόλις τον δεις θες να του χτυπήσεις μια προσοχή. Ο δεύτερος, λέει ο Άγγλος συγγραφέας, έχει το ακριβώς αντίθετο πρόβλημα: ο Μουρ είναι υπερβολικά φινετσάτος, υπερβολικά κύριος, υπερβολικά γοητευτικός για να τον φαντάζεσαι να δέρνει.

Αυτή η διαπίστωση με έκανε να εκτιμήσω τους δυο πρώτους Μποντ. Τον Σόν Κόνερι τον εκτίμησα γιατί έφτιαξε ένα Μποντ εντελώς στα μέτρα του σε σημείο που πολλοί ακόμα και σήμερα πιστεύουν πως ο Μποντ πρέπει να είναι σαν αυτόν. Τον Άγγλο ηθοποιό όμως τον εκτίμησα ακόμα πιο πολύ: πήρε ένα ρόλο, που δεν ήταν για αυτόν γραμμένος και αφορούσε ένα ήρωα που για τον πολύ κόσμο είχε βρει στον Σον Κόνερι τον ένα και μοναδικό εκφραστή της πληρότητας του, και τον πήγε παρακάτω. Πιθανότατα τον βοήθησε ότι υποδυόταν στον «Άγιο» για χρόνια τον Σάιμον Τέμπλαρ, ένα γοητευτικό Ρομπέν των δασών, ένα χαρισματικό κοσμοπολίτη απατεώνα: στον Μποντ, ο Μουρ έδωσε κάτι από την κοσμοπολίτικη ανεμελιά του «Αγίου» και το έκανε από μόνος του χωρίς σοβαρές σκηνοθετικές οδηγίες. Η προσέγγιση του ρόλου υπήρξε αποκλειστικά δική του – έγραψε κι ένα βιβλίο για αυτό. Ο Μουρ ποτέ δεν θεωρούσε ότι ο ίδιος είναι ο καλύτερος Μποντ – τιμούσε τον Σον Κόνερι και δήλωνε θαυμαστής του. Κι ο Κόνερι όμως ποτέ δεν δέχτηκε ότι είναι ο ένας και μοναδικός Μποντ. «Ο Ρότζερ Μουρ είχε μια αγγλική φλεγματικότητα που ο ίδιος ο Μποντ θα ζήλευε» έχει πει.
Από αυτό καταλαβαίνεις την ιδιοτροπία του ρόλου: ο Μποντ απλά δεν έχει πρόσωπο. Οπότε το αν αυτός που θα τον αναλάβει αποδειχτεί ικανός εξαρτάται μόνο από ένα πράγμα: από το κάτα πόσο έχει όρεξη να αποφύγει να θυμίζει όλους τους προηγούμενους. Πάντα θεωρούσα ότι αυτό ήταν ο μόνος τρόπος να υπάρξει κάποιος επιτυχημένος στο ρόλο του Μποντ: ο ασφαλέστερος τρόπος για να κερδίσεις τα μπράβο είναι να αποφύγεις μια σύγκριση – αν την αρνηθείς την σύγκριση δηλώνοντας ότι δεν την αξίζεις θα τα πας υπέροχα.

Διαβάστε επίσης
Ο Ρόμπερτ Πάτινσον μπορεί να αποδειχτεί υπέροχος Μποντ απλά γιατί δεν μοιάζει με κανένα από τους προηγούμενους Μποντ. Δεν έχει την ματσίλα του Κόνερι, δεν έχει την βρετανικότητα του Ρότζερ Μουρ, δεν έχει την φλεγματικότητα του σεξπιρικού Τίμοθι Χάτον, δεν έχει την αρενωπή γοητεία του Πιρς Μπρόσμαν, δεν μοιάζει αξιωματικός όπως ο Ντάνιελ Κρεγκ. Επίσης οι ρόλοι που έχει παίξει δεν έχουν σχέση με τον Μποντ. Εχει υπάρξει ερωτευμένος Λυκάνθρωπος, κακός μνηστήρας της Πηνελόπης, καλός μνηστήρας της Ζεντάγια, Μπάτμαν της διπλανής πόρτας, τρελός με το σουξέ τηλεπαρουσιαστής κι άλλα. Αλλά όχι Μποντ.
Όσοι λένε ότι δεν κάνει γιατί δεν είναι Μποντ στρώνουν χαλί για την επιτυχία του…