Μαρία Σιαμπάνου: Προχώρα κορίτσι!
Ο Αντώνης Καρπετόπουλος γράφει για τη δημοσιογράφο του OPEN Μαρία Σιαμπάνου, τις ευθύνες του επαγγέλματος αλλά και των τηλεθεατών.
Σας εύχομαι να μην σας τύχει να βρεθείτε ποτέ σε ένα τόπο που καίγεται: δεν πρέπει να υπάρχει χειρότερη εμπειρία. Ο,τι συμβαίνει μοιάζει αδύνατον να αντιμετωπισθεί. Δεν έχεις καν την αντίληψη του τι κάνουν οι πυροσβέστες. Δεν ξέρεις σχεδόν ποτέ την έκταση της καταστροφής κι αυτό την κάνει συνήθως στο μυαλό σου ακόμα μεγαλύτερη: λυγίζεις και αισθάνεσαι πως τίποτα δεν θα σταματήσει τις φλόγες. Δεν κοιτάζεις την κόλαση: είσαι στην κόλαση. Αν είσαι δημοσιογράφος και πρέπει αυτό να το μεταφέρεις στον τηλεθεατή κάνεις μια δουλειά που σε ωριμάζει ταχύτατα. Χρειάζεται κότσια όχι για να περιγράψεις αυτό που συμβαίνει αλλά για να πας εκεί. Δεν υπάρχουν προηγούμενες εμπειρίες που σε βοηθάνε: κάθε φορά είναι μια πρώτη εμπειρία. Που μπορεί να γίνει και τραυματική αφού είναι πολύ πιο πέρα από αυτό που ένας άνθρωπος μπορεί να σηκώσει: το να περιγράφεις μια καταστροφή, με σύνεση, ψυχραιμία, αντίληψη του δράματος και αίσθηση της ευθύνης δεν είναι καθόλου απλό. Αλλά η δημοσιογραφία – ή για την ακρίβεια η ενημέρωση που είναι κάτι άλλο – απαιτεί κι αυτό: να βρεθείς καμιά φορά εκεί που τα πράγματα εξελίσσονται. Σε διαδηλώσεις όπου το πράγμα ξεφεύγει. Σε γήπεδα που γίνονται επεισόδια και πέφτουν δακρυγόνα. Σε σκηνικά φυσικών καταστροφών την έκταση των οποίων δεν φανταζόσουν. Και μπροστά στην θεομηνία που λέγεται φωτιές: την χειρότερη κατάσταση από όλες.
Όποιος βρίσκεται σε αυτά τα μέτωπα είναι άξιος σεβασμού για την δουλειά που κάνει. Δεν είναι ιερομάρτυρας: ανήκει στις υποχρεώσεις του ό,τι κάνει. Αλλά όπως και να ‘χει δεν μιλάμε για κάτι απλό. Φεύγει καλοκαιριάτικα από την Αθήνα και βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του τρόμου. Δεν είναι προστατευμένος, δεν έχει ενημέρωση από το Internet ή από Υπουργούς σε αίθουσες Τύπου, δεν μένει σε ακριβά ξενοδοχεία παρατηρώντας το πράγμα από μια βολική απόσταση. Είναι εκεί για να κάνει περιγραφές και να δώσει εικόνες. Για να βοηθήσει τον τηλεθεατή να καταλάβει τι συμβαίνει – να τον ενημερώσει για την έκταση της καταστροφής, να τον βοηθήσει να καταλάβει το είδος της μάχης που δίνουν οι πυροσβέστες, αλλά και για να τονίσει την κρατική ανεπάρκεια, όπου υπάρχει ή τις αστοχίες. Φυσικά και για να δώσει την δυνατότητα σε ανθρώπους να εκφράσουν τον πόνο τους και το παράπονό τους. Ή και να πουν το ευχαριστώ τους, αν κάτι καλό έχει συμβεί μέσα σε μια κατάσταση απάνθρωπη. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο ρόλος των δημοσιογράφων είναι τρομερά περίπλοκος σε αυτές τις περιπτώσεις: η αποστολή είναι συχνά ασήκωτη.
Διαβάστε επίσης
Την δημοσιογράφο του OPEN Μαρία Σιαμπάνου δεν έχω την τιμή να την γνωρίζω. Αλλά δεν μπορώ να την κρίνω: ήταν στις φωτιές της Δυτικής Αττικής – στην πρώτη γραμμή – ενώ εγώ κάνω διακοπές και την παρακολουθώ στην τηλεόραση. Κατά τη διάρκεια ζωντανής μετάδοσης από το μέτωπο της πυρκαγιάς είχε μια κακή στιγμή: γέλασε και δεν μπόρεσε μάλιστα να σβήσει αυτό το γέλιο αστραπιαία. Αλλά μια κακή στιγμή δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια κακιά στιγμή: δεν είναι οι στιγμές που μετράνε, είναι η δουλειά, δηλαδή η παρουσία, η προσπάθεια, η αποστολή. Πολύς κόσμος θύμωσε μαζί της απαιτώντας να είναι αψεγάδιαστη. Αλλά και πολύς κόσμος την υποστήριξε: στην εποχή της σοσιαλμιντιακής ανθρωποφαγίας το βρήκα σημαντικό – σημαίνει πως κάτι καταλαβαίνουμε και για την δουλειά και για τους ανθρώπους.
Εγώ απλά θα ήθελα να την πάρω μια αγκαλιά και να της πω «προχώρα κορίτσι».
