Ο τρόμος του αναπάντεχου και η περίπτωση Καρέτσα
Έχουν δει πολλά τα μάτια μας από αυτά που φέρνουν τρόμο, από τον Στηβ Κόπελ μέχρι τον Γιώργο Δεληκάρη.
Ο αθλητικός διευθυντής της Μπορούσια Ντόρτμουντ Όλε Μπουκ ενημέρωσε τους δημοσιογράφους για την κατάσταση του Κωνσταντίνου Καρέτσα εξηγώντας πως ο 18χρονος Έλληνας μεσοεπιθετικός δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Τόνισε επίσης πως αυτός και οι υπόλοιποι παράγοντες της γερμανικής ομάδας έχουν αποφασίσει να του δώσουν όσο χρόνο χρειαστεί για να επιστρέψει και να μην πάρουν κανένα ρίσκο σχετικά με την επιστροφή του μικρού: θα τον ξαναδούμε όταν όλοι είναι σίγουροι πως χαίρει άκρας υγείας. Η Μπορούσια ξέρει τι σημαίνει να χάνεις ένα καλό παίκτη πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη ομάδα ίσως στην Ευρώπη. Έχει χάσει με πολλά και διάφορα προβλήματα μερικούς από τους πιο εμβληματικούς παίκτες της. Τον αρχηγό της Ματίας Ζάμερ που έκοψε το ποδόσφαιρο πριν γίνει τριάντα χρονών. Τα αστέρια της Ρόις και Γκέτσε. Τον Γκουιντογκάν, μικρό κι ανερχόμενο. Τον Εμρέ Τσάν πρόσφατα. Τρόμαξα με τον Καρέτσα γιατί του συνέβη κάτι αναπάντεχο. Μην μπλέκουμε την περίπτωσή του με αυτή του Έρικσεν πχ. Εκείνος είχε και έχει τα προβλήματα του. Στην Ίντερ δεν τον άφησαν κάποτε να συνεχίσει την καριέρα του γιατί έβλεπαν ότι ρίσκαρε πολύ. Ο Καρέτσας δεν είχε ποτέ τίποτα.
Με τρομάζουν τα αναπάντεχα γιατί θυμάμαι πολλές καριέρες να καταστρέφονται ξαφνικά. Θυμάμαι τον Στηβ Κόπελ, «έξω δεξιά» της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ –διάδοχο του μεγάλου Μπεστ. Το Ολντ Τράφορντ τραγουδούσε το όνομά του. Κατέβαινε από τα δεξιά τον καιρό που τα αγγλικά γήπεδα είχαν είκοσι πόντους λάσπη και νόμιζες ότι σαν άγγελος πετούσε χαμηλά. Και ξαφνικά εκεί που είχε αρχίσει να κάνει θαύματα, πολύ πριν φτάσει τα χρόνια του Χριστού, χάθηκε γιατί τα πόδια του δεν τον σήκωναν ή γιατί ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του και ήταν άδικο για τους υπόλοιπους να τον έχουν συμπαίκτη ή αντίπαλο. Ούτε χτύπησε, ούτε βγήκε από γήπεδο με φορίο. Απλά σταμάτησε.
Διαβάστε επίσης
Κάπως έτσι είχε σταματήσει κι ο Μάρκο Βαν Μπάστεν. Έπαιξε ένα ματς με την Μίλαν στο Τσάμπιονς λιγκ κόντρα στην Γκέντεμποργκ: πέτυχε τρία γκολ κι έκανε το γύρο του Σαν Σίρο με την πιο καταραμένη Χρυσή Μπάλα που έχει κερδίσει ποδοσφαιριστής. Έπρεπε να κάνει μια μπανάλ επέμβαση στον αστράγαλό του και να γυρίσει ξεκούραστος μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων. Έμεινε έξω έξι μήνες γιατί η επέμβαση αποκάλυψε ότι κουβαλούσε ένα γενετικό πρόβλημα. Γύρισε για να σκοράρει με την Ανκόνα – τα πόδια του πονούσαν, σκόραρε με κεφαλιά. Έπαιξε στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ εναντίον της Μαρσέιγ και μετά χάθηκε. Λένε ότι η Μίλαν τον πίεσε, ο ίδιος το αρνείται: έψαχνε στον τελικό του Τσάμπιονς Λίγκ ένα σημάδι ότι ο εφιάλτης ξεπεράστηκε. Το μόνο που βρήκε ήταν ο πόνος του τέλους.
Θυμάμαι και δικούς μας να χάνονται έτσι ξαφνικά. Τον Γιώργο Δεληκάρη πχ. Έκανε ένα υποδειγματικό ματς εναντίον του Ολυμπιακού στη Λεωφόρο με την φανέλα του ΠΑΟ. Το ματς είναι κολλήσει στο 0-0. Ήταν γεμάτο νεύρα και χαμένες ευκαιρίες. Και ξαφνικά μετά από αυτό ο Δεληκάρης μας είπε αντίο. Όποιος σαν εμένα είχε μεγαλώσει με τις ιστορίες του έπρεπε να βολευτεί με ξένες αναμνήσεις. Πέντε ασπρόμαυρα στιγμιότυπα, μια περιπετειώδης μεταγραφή, φωτογραφίες ενός τύπου που έμοιαζε να το έσκασε από ροκ συγκρότημα, κι ένα τέλος πνιγμένο στο μυστήριο: αυτή ήταν για όσους δεν τον είδαν η διαθήκη του. Αλλά θυμάμαι και τον Χρήστο Κωστή. Αέρινο με την φανέλα της ΑΕΚ και με τη λάμψη του σταρ. Έτοιμο πάντα να κάνει εκείνη την ντρίπλα με το εσωτερικό που σε έκανε να αναρωτιέσαι πόσους παίκτες στη ζωή σου έχεις δει που να ξέρουν καλύτερο ποδόσφαιρο. Και μετά είχε ένα τραυματισμό που θα πρεπε να αντιμετωπιστεί όπως όλοι. Κι ήρθε ένα τέλος – λες και τον μάτιασε η οικουμένη που τον ζήλευε. Και θυμάμαι και τον Ντάρκο Κοβάσεβιτς να παίζει στον Ολυμπιακό. Κοτζάμ δυο μέτρα παλληκάρι, δυνατός σαν ταύρος. Ποιος το περίμενε πως θα έλεγε ξαφνικά αντίο;
Τρομάξαμε όλοι με τον Καρέτσα. Γιατί έχουν δει πολλά τα μάτια μας από αυτά που φέρνουν τρόμο…
