Το καταιγιστικό «Hope» είναι η περιπέτεια που το Χόλιγουντ θα ευχόταν να έχει γυρίσει
Με ορμή από τη Νότιο Κορέα αυτό το action thriller φαινόμενο είναι ένα από τα must-see της χρονιάς.
Περιεχόμενα
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ο Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης Να Χονγκ-Τζιν έχει γυρίσει μόλις τέσσερις μεγάλου μήκους, ωστόσο, η καθεμία ήταν αρκετή για να τον καθιερώσει ως έναν auteur του παγκόσμιου σινεμά δράσης. Πριν από δέκα χρόνια, μάλιστα, με το «Wailing» σχεδόν τελειοποίησε το ύφος του, παραδίδοντας μια ταινία όπου στοιχεία των αγωνιωδών αστυνομικών θρίλερ συνδυάζονται συναρπαστικά με το συντακτικό του horror. Η επιστροφή του, λοιπόν, ήταν πολυαναμενόμενη και το «Hope», αν και δεν αποτελεί τη σπουδαιότερη στιγμή του σκηνοθέτη, εξασφαλίζει μια ξέφρενη κινηματογραφική εμπειρία.
Θέαμα επικών διαστάσεων
Όσο λιγότερα ξέρει κανείς για το «Hope» τόσο καλύτερα, για αυτό και στο κείμενο θα επιχειρήσουμε να αποφύγουμε τα spoilers όσο είναι εφικτό. Διότι σκηνοθετικά, ο ίδιος ο Χονγκ-Τζιν φροντίζει να αναπτύξει την πλοκή με ατόφια κινηματογραφικό τρόπο και αναβάλλοντας την πλήρη αποκάλυψη του εντυπωσιακού κόσμου που έχει σκαρφιστεί απογειώνοντας στο ενδιάμεσο το σασπένς. Η ταινία διασκεδάζει τους κώδικες πολλών διαφορετικών ειδών, από τις περιπέτειες καταστροφής και τα θρίλερ με τέρατα μέχρι την επιστημονική φαντασία, σμίγοντάς τα σε ένα κολάζ αναφορών που μοιάζει οικείο και φρέσκο ταυτόχρονα. Όλα αυτά, καθώς μια ετερόκλητη ομάδα ανθρώπων σε ένα χωριό, προσπαθεί με κάθε κόστος να επιβιώσει μιας πρωτοφανούς και αδιανόητης υπαρξιακής απειλής.
Άκου, Χόλιγουντ, να μαθαίνεις
Το πρώτο στοίχημα που κερδίζει το «Hope» είναι εκείνο της άμεσης, ατόφιας και υπερηχητικής ψυχαγωγίας που προσφέρει από το πρώτο λεπτό που ξεκινάει. Αβίαστα και ουσιαστικά, κατασκευάζεται ένα στοιχειωδώς αληθοφανές πλαίσιο προτού επέλθει η καταστροφή, υιοθετώντας μια σκηνοθετική γλώσσα που κάποτε ευδοκιμούσε στα χολιγουντιανά μπλοκμπάστερ. Η λιτότητα του Χονγκ-Τζιν γίνεται ακόμα πιο εκτιμητέα, όταν έρχονται στο προσκήνιο τα ειδικά εφέ. Αν και δεν μπορούν να ανταγωνιστούν εκείνα των αμερικανικών στούντιο, έχει γίνει τόσο εύστοχη δουλειά σε επίπεδο αφήγησης, ώστε ο βαθμός πειστικότητας των CGI χάνει κάθε σημασία. Επομένως, το «Hope» έχει πετύχει την αποστολή του… από τη σέντρα, γιατί αδιαφορεί καθιστά προτεραιότητά του τον action καταιγισμό με σφαίρες, κυνηγητά και υψηλούς καρδιακούς παλμούς. Με άλλα λόγια, φανταστείτε το cult «Two-Lane Blacktop» (Μόντε Χέλμαν, 1971) αλλά με Νοτιοκορεάτες που δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν το κακό που τους έχει βρει.
Οι παραλληλισμοί που υπάρχουν με το Χόλιγουντ δεν είναι τυχαίοι και δεν περιορίζονται στις εικόνες του «Hope». Ο Χονγκ-Τζιν πάει ένα βήμα παραπέρα και σκιαγραφεί την αφετηρία μιας ολοκαίνουριας μυθολογίας που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα μεγάλα franchises των καιρών μας. Από αυτό το σημείο και έπειτα, βέβαια, η ταινία αρχίζει σταδιακά να μπαίνει σε διαδικασία απομάγευσης, αφού οι αναπαραστάσεις του υπερφυσικού και του φανταστικού που μέχρι τότε καθήλωναν, προοδευτικά επεξηγούνται και μπαίνουν σε ευκολονόητο πλαίσιο. Το οποίο, κατ’ επέκταση, δεν έχει καν το ίδιο ενδιαφέρον με όσα προηγούνται, γεγονός που προδίδεται και από την υπερεκτιμημένη διάρκεια. Παρόλα αυτά, η εν λόγω περιπέτεια παραμένει ένα από τα πιο καλοδεχούμενα, άξαφνα και ευφάνταστα φιλμ στο σταυροδρόμι του εμπορικού και του σινεμά των ειδών που έχουμε δει εδώ και καιρό. Α και καλή τύχη ψάχνοντας ποιον υποδύεται ο Μάικλ Φασμπέντερ…
Η ταινία «Hope» κυκλοφορεί από το Cinobo (10/9). Περισσότερες κριτικές ταινιών εδώ.
