Ο Έρλινγκ Χάαλαντ μπορεί να ξέρει μπάλα, αλλά στο σινεμά είναι «μυρωδιάς»…
Το Letterboxd ρώτησε τις αγαπημένες ταινίες του κορυφαίου ποδοσφαιριστή και οι επιλογές δεν μπορούμε να πούμε πως εντυπωσίασαν.
Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία πως ο Έρλινγκ Χάαλαντ είναι ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στον πλανήτη. Εκτός από τις «εξωγήινες» επιδόσεις του στο χορτάρι, ο φρεσκοκουρεμένος παίκτης στα είκοσι έξι του έχει ήδη κερδίσει δύο πρωταθλήματα Αγγλίας και ένα Champions League, χωρίς να έχει βρει ακόμα το «ταβάνι» του. Η δικαιολογημένη και τελειομανής, πλήρης αφοσίωσή του στο ποδοσφαίρο, βέβαια, έχει ως αποτέλεσμα να προκύψουν μερικά κενά όσον αφορά την κινηματογραφική παιδεία του.
Τουλάχιστον αυτό «αποκάλυψε» βίντεο που αναρτήθηκε στα social media του Letterboxd, της δημοφιλούς σινεφίλ εφαρμογής που ζήτησε από τον Χάαλαντ να μοιραστεί τις τέσσερις αγαπημένες ταινίες του. Οι επιλογές του επιθετικού της Μάντσεστερ Σίτι ξεκίνησαν αρκετά ποιοτικά, πλην προβλέψιμα, με το «Λύκο της Wall Street» (Μάρτιν Σκορσέζε, 2013) και το «Μονομάχο» (Ρίντλεϊ Σκοτ, 2000) να μη μας προετοιμάζουν για τη συνέχεια.
Διαβάστε επίσης
Διότι έπειτα, ο Νορβηγός διάλεξε την «Τροία» (Όλιβερ Στόουν, 2004) που, μάλιστα, νόμιζε αρχικά πως λέγεται… «Achilles». Δεν τον κακολογούμε, όλη η ταινία είναι στημένη πάνω στον Μπραντ Πιτ που υποδύεται τον Αχιλλέα, δεn φταίει ακριβώς κι αυτός. Στην τελική, μπορεί να μην έχει προλάβει να δει ακόμα την «Οδύσσεια», είχε Μουντιάλ και προετοιμασία καλοκαιριάτικα. Αλλά για το τέλος κράτησε το «Μόνος στο Σπίτι» (Κρις Κολούμπους, 1990) που οκ, μια χαρά η νοσταλγία, όμως μάλλον προδίδει εαυτόν ο Χάαλαντ πως δεν έχει δει και πολλά πράγματα στη ζωή του…
Από την άλλη, δεn γίνεται να περιμένουμε να είναι και όλοι σαν τον Σέρχιο Καμέγιο, ο οποίος βλέπει άνετα ψαγμένο ισπανικό σινεμά και αμερικανικά μπλοκμπάστερ. Το ότι ο μεν παίζει στη Σίτι και ο δε στη Ράγιο Βαγιεκάνο, ίσως να παίζει κάποιο ρόλο…
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
