Οι πέντε καλλιτέχνες που αντιπαθεί (περισσότερο) ο Angus Young των AC/DC
Πέντε ιερά τέρατα της ροκ και της πανκ για τα οποία ο θρυλικός κιθαρίστας με το σχολικό κοστούμι δεν έχει να πει έναν καλό λόγο
Όταν εξετάζει κανείς την κληρονομιά μιας μπάντας όπως οι AC/DC, φαντάζει απαραίτητο να λάβει υπόψη όλους τους τρόπους με τους οποίους ο Angus Young παρέμεινε η απόλυτη ενσάρκωση του πνεύματος της ροκ. Εξάλλου, πρόκειται για μια μπάντα που ποτέ δεν ένιωσε την ανάγκη να εξελιχθεί όπως πολλές άλλες, μένοντας πάντα πιστή στην εκρηκτική ενέργεια που της χάρισε ένα φανατικό κοινό από το ξεκίνημά της.
Ενώ υπάρχουν πολλές πτυχές των AC/DC που συνέβαλαν στο να γίνουν τόσο σπουδαίοι, ήταν αναμφισβήτητα η σκηνική παρουσία του Young που τους ώθησε σε νέα ύψη. Αυτού του είδους η αυτοπεποίθηση είναι εφικτή μόνο από κάποιον που ξέρει ακριβώς πώς να ξεσηκώνει και να αιχμαλωτίζει το κοινό, και ο Young φαινόταν να κατανοεί αυτά τα βασικά στοιχεία από την πρώτη μέρα, ακόμη και πριν γίνουν η εκρηκτική ροκ μπάντα της συνέχειας.
Ωστόσο, όπως οι περισσότεροι θρυλικοί frontman της ροκ, ο Young έγινε επίσης μια από τις πιο ειλικρινείς και αθυρόστομες φιγούρες, που δεν φοβόταν ποτέ να πει αυτό που σκεφτόταν. Ακόμη και στις πρώτες μέρες, ο Young ήταν ένας έντονος επικριτής της μουσικής σκηνής, ειδικά όσον αφορά το πώς θα έπρεπε ή δεν θα έπρεπε οι άλλοι να φτιάχνουν μουσική.
Κάποιες από αυτές τις απόψεις προέρχονταν από τον τρόπο με τον οποίο οι μπάντες παρουσιάζονταν στη σκηνή, και αν αποτύγχαναν να κρατήσουν το ενδιαφέρον του κοινού από την αρχή μέχρι το τέλος, ο Young τους θεωρούσε αποτυχημένους. Άλλοι πάλι του φαίνονταν πολύ «φτηνοί» για να δικαιολογούν το τεράστιο κοινό τους, κάτι που ο Young έβρισκε πολύ ύποπτο για να το υποστηρίξει. Έπειτα υπήρχε και ο ενδιάμεσος χώρος, όπου οι μπάντες δεν ήταν τόσο «καθαρές» όσο ήθελε ο Young, καθώς ανακάτευαν τα μουσικά είδη και, κατά τη γνώμη του, αμαύρωναν τη φήμη της ροκ.
Eric Clapton
Ως επί το πλείστον, όποτε ο Young απορρίπτει την καλλιτεχνική αξία κάποιου άλλου, είναι επειδή αισθάνεται ότι δεν έχουν κερδίσει τη φήμη τους. Αυτό συχνά σημαίνει ότι επικρίνει καλλιτέχνες που πιστεύει ότι έκλεψαν τον ήχο ή το στιλ τους από άλλους και τα παρουσίασαν ως δικά τους, ακόμη και όταν κανείς άλλος δεν το αναγνωρίζει. Για τον λόγο αυτό, θεωρεί τον Eric Clapton την απόλυτη ενσάρκωση της προσποίησης. Κατά την άποψη του Young, το γεγονός ότι ο Clapton κέρδισε τον χαρακτηρισμό της ιδιοφυΐας ή του «θεού» είναι εντελώς ανάξιο, κυρίως επειδή ουσιαστικά εκτελεί πράγματα που έχει «κλέψει» από άλλους, χωρίς καν να τα αποδίδει με τρόπο που να φαίνεται καλοδουλεμένος. Όπως το έθεσε ο ίδιος: «Ο Clapton απλώς κολλάει μεταξύ τους licks που έχει πάρει από άλλους ανθρώπους – όπως ο BB King και οι άλλοι παλιοί παίκτες των blues – και τα βάζει όλα μαζί σαν αχταρμά». Επιπλέον, υποστήριξε επίσης ότι ο Clapton είναι αρκετά αδύναμος όσον αφορά τη σύνθεση τραγουδιών, ισχυριζόμενος ότι έχτισε την κληρονομιά του πάνω σε ένα καλό άλμπουμ και μερικά ξεχωριστά τραγούδια των Cream.
The Rolling Stones
Όταν εμφανίστηκαν οι Rolling Stones, πολλοί λάτρεις της ροκ δεν ήξεραν τι να υποθέσουν γι’ αυτούς. Εξάλλου, ήταν μια μπάντα που τόλμησε να επαναπροσδιορίσει παραμέτρους του rock ‘n’ roll κάνοντάς το να ακούγεται και να μοιάζει εντελώς διαφορετικό, κάτι που, για ορισμένους, αποσπούσε υπερβολικά την προσοχή από όλα όσα θα έπρεπε και θα μπορούσε να είναι η ροκ. Για τον Young, οι Stones δεν ήταν απλώς μια προσβολή για τη ροκ, αλλά αντιπροσώπευαν όλα όσα πήγαιναν στραβά με τις μπάντες που εισέβαλλαν στον χώρο και τον καταλάμβαναν με ψεύτικες προφάσεις. Ενώ ορισμένοι επαίνεσαν την ικανότητα των Stones να αντλούν στοιχεία από διάφορα είδη, άλλοι, όπως ο Young, τους έβλεπαν ως το αντίθετο αυτού που θα έπρεπε να είναι οι μπάντες. Αυτό, και το γεγονός ότι ένιωθε πως ιδιοποιούνταν μουσική που δεν ήταν καν δική τους. Όπως είχε πει κάποτε: «Οι Rolling Stones ανεβαίνουν στη σκηνή και παίζουν soul μουσική στις μέρες μας. Αυτό υποτίθεται ότι είναι rock ‘n’ roll. Αφήστε το αυτό στους μαύρους που το κάνουν καλύτερα».
Deep Purple
«Η Led Zeppelin του φτωχού». Σκληρά λόγια, ίσως, αλλά είναι αυτά που χρησιμοποίησε ο Angus Young για να περιγράψει τους Deep Purple. Δεν υπήρξε ποτέ θαυμαστής του ροκ ήχου τους, πιστεύοντας ότι προσπαθούσαν υπερβολικά να περιπλέξουν τα πράγματα με ελάχιστο αποτέλεσμα. Αυτή η αντιπάθεια δεν έμεινε μόνο στις σελίδες των συνεντεύξεων, καθώς μετά από μια συναυλία στην Αυστραλία, οι δύο μπάντες κατέληξαν να παίζουν ξύλο μεταξύ τους. Οι Deep Purple ήταν οι headliners του φεστιβάλ και πήραν όλο τον εξοπλισμό τους μετά την εμφάνισή τους. Αυτό ερχόταν σε αντίθεση με όσα είχαν συμφωνηθεί εκ των προτέρων, καθώς οι Deep Purple είχαν πει στην μπάντα ότι μπορούσαν να δανειστούν τον εξοπλισμό τους. Αδειάζοντας τη σκηνή, ουσιαστικά ακύρωσαν την εμφάνιση των AC/DC, οδηγώντας σε μια τεράστια συμπλοκή. «Είχα τους AC/DC, το τεχνικό μου συνεργείο, τον George Young και εμένα σε έναν μεγάλο καυγά με όλο το συνεργείο και τον μάνατζερ των Deep Purple», θυμάται ο Michael Browning, μάνατζερ των AC/DC, «Μιλάμε για κανονικό ξύλο πάνω στη σκηνή».
The Ramones
Πολλοί αποκάλεσαν τους Ramones μια από τις πιο επιδραστικές μπάντες στον πλανήτη, δεδομένου ότι πολλά από αυτά που έκαναν κατέληξαν να γίνουν βασικό στοιχείο αυτού που γνωρίζουμε τώρα ως τον πανκ ήχο. Ωστόσο, ο Angus Young δεν πείστηκε, καθώς παραδέχτηκε ότι δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά θαυμαστής της μπάντας ή αυτού που αντιπροσώπευαν. «Τους Ramones τους άκουσα μόνο μία φορά· άκουσα ένα τραγούδι και δεν μου έκανε καμία αίσθηση», είπε, «Μου φάνηκε σαν την πρώτη μπάντα στην οποία συμμετείχα και είμαι σίγουρος ότι ακόμα και εκείνη ήταν καλύτερη – και αυτό ήταν όταν ήμουν 12 ετών». Ένιωθε ότι η μπάντα ήταν όλο λεζάντα και καθόλου ουσία.
Pete Townshend
Ίσως είναι λίγο σκληρό να υπονοήσει κανείς ότι ο Angus Young μισούσε τον Pete Townshend· ωστόσο, κάτι στο στυλ του άρχισε τελικά να ενοχλεί τον κιθαρίστα σε σημείο που δυσκολευόταν να τον ακούσει. Ένιωθε ότι ήταν ένας ένας εύκολος ήχος για να τον αντιγράψει κάποιος, και ως εκ τούτου, πολλοί άνθρωποι το έκαναν, οδηγώντας τελικά πολλά από τα τραγούδια των Who στην αφάνεια. «Υπάρχουν πολλοί καλοί κιθαρίστες στον κόσμο, αλλά απλώς χάνεις το ενδιαφέρον σου», είπε, «Είναι σαν να έβλεπες τον Pete Townshend όταν πρωτοξεκίνησε, ήταν όλο “μπανγκ, μπανγκ”, κοπάναγε την κιθάρα αλύπητα. Αλλά το στυλ του είναι πιθανώς αυτό που έχει αντιγραφεί περισσότερο στον κόσμο».
