Προς υπεράσπιση των πέντε καλλιτεχνών που ο Liam Gallagher μισεί περισσότερο

Αν υπάρχει κάτι που θα έπρεπε να φοβάται ένας ροκ σταρ, αυτό είναι να μπει στο στόχαστρο του Liam Gallagher. Μπορεί να είναι ένα από τα «βαριά ονόματα» της Britpop παγκοσμίως και ένας από τους πιο αγαπητούς «κακούς» της ροκ, αλλά αυτή τη φήμη δεν την απέκτησε τυχαία. Στο κάτω-κάτω, η κόντρα που οδήγησε στη διάλυση των Oasis δεν κράτησε 16 ολόκληρα χρόνια χωρίς λόγο: κυρίως επειδή ο ίδιος και ο αδερφός του είναι εξίσου πεισματάρηδες, αλλά και επειδή έχουν το χάρισμα να εκτοξεύουν απίστευτα φαρμακερές ατάκες.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Λόγω αυτού του μάλλον αμφιλεγόμενου ταλέντου, ο Gallagher έχει βρεθεί στο επίκεντρο πολλών ηχηρών συγκρούσεων, είτε επρόκειτο για οικογενειακά ξεκατινιάσματα είτε για λεκτικές επιθέσεις στην υπόλοιπη Britpop σκηνή. Πίσω από τη δημόσια εικόνα του, βέβαια, κρύβεται ένας πειθαρχημένος επαγγελματίας που φαίνεται να παίρνει τον ρόλο του ως το είδωλο της ροκ νοσταλγίας όλο και πιο σοβαρά όσο μεγαλώνει· αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να θυμηθούμε μερικές από τις πιο καυστικές του προσβολές.

Όπως είναι φυσικό, κάθε φορά που ο Gallagher εξαπολύει μια λεκτική επίθεση εναντίον κάποιου συναδέλφου του, το θύμα δεν μπορεί να μείνει σιωπηλό, καθώς αυτό θα ισοδυναμούσε με παράδοση. Πρέπει κάπως να αμυνθούν ή να ανταποδώσουν τα πυρά, οπότε είναι καιρός να τους δώσουμε τα εύσημα που τους αξίζουν.

Matt Bellamy

Για τον απλό λόγο ότι οι Muse ήταν μία από τις κύριες δυνάμεις που πήραν τα ηνία όταν η Britpop έπνεε τα λοίσθια στα τέλη των 90s, ο frontman τους, Matt Bellamy, ήταν αναμενόμενο να γίνει «κόκκινο πανί» για τον Gallagher. Σε σύγκριση όμως με αρχηγούς συγκροτημάτων όπως ο ίδιος, ο Bellamy εκπροσώπησε κάτι πολύ πιο εκλεπτυσμένο, με τον Gallagher να δηλώνει κάποτε το περίφημο: «Τουλάχιστον παίζουν κιθάρες, αλλά όταν ακούω τη φωνή του, λέω: “Άσε μας ρε φίλε, γάμα τον”». Ωστόσο, για να είμαστε δίκαιοι με τον Bellamy και τους Muse, έπρεπε προφανώς να παρουσιάσουν κάτι εντελώς φρέσκο μετά την «κατάρρευση» της Britpop, αλλιώς θα τους αντιμετώπιζαν ως απλούς μιμητές. Φυσικά, η στροφή προς το μελαγχολικό, σκοτεινό εναλλακτικό ροκ που επέβαλαν οι Muse ήταν μια ριζική αλλαγή, αλλά ήταν απαραίτητη για να προχωρήσει η μπάντα μπροστά.

Billie Joe Armstrong

Αν και οι Green Day μεσουρανούσαν την ίδια εποχή με τους Oasis, το στυλ τους ήταν μια έντονα αμερικανοποιημένη εκδοχή της ροκ, που δεν είχε καμία σχέση με το «μάγκικο», αυθεντικό βρετανικό στυλ πάνω στο οποίο πάτησαν ο Gallagher και η παρέα του. Όπως φαντάζεστε, αυτό δεν τον ενθουσίασε καθόλου. Παραδόξως, δεν ήταν ο ήχος τους που εξόργισε περισσότερο τον Gallagher, αλλά κάτι πολύ πιο παράξενο: το σχήμα του κεφαλιού του Armstrong. «Άντε χάσου, δεν τον αντέχω. Απλώς δεν μου αρέσει η κεφάλα του», είχε πει ο Gallagher σε μια συνέντευξη. Μπορείς να κατακρίνεις τα πάντα —τη μουσική, τη στάση, ακόμα και τα ρούχα κάποιου— αλλά ο Armstrong μάλλον δεν μπορεί να κάνει και πολλά για το πώς είναι φτιαγμένο το κρανίο του.

George Harrison

Στις περισσότερες περιπτώσεις, όταν ο Gallagher αποφασίζει να αρχίσει το «θάψιμο», είναι αυτός που έχει το πάνω χέρι απέναντι σε λιγότερο έμπειρους καλλιτέχνες. Όταν όμως ο George Harrison αποφάσισε να βγει στην αντεπίθεση, οι ρόλοι αντιστράφηκαν, και η επίδραση που είχε αυτό στον τραγουδιστή των Oasis ήταν, το λιγότερο, ταπεινωτική. Ο Harrison απλώς εξέφρασε την άποψη ότι δεν ήταν οπαδός των Oasis και ειδικά του Gallagher, για να λάβει την απάντηση ότι είναι «ένα γαμημένο νούμερο» και ότι «ο George ήταν πάντα ο ήσυχος της παρέας, και ίσως θα έπρεπε να είχε μείνει έτσι. Αγαπώ τους Beatles, αλλά τι σκατά ξέρει αυτός από ροκ εν ρολ;». Αυτό δεν μπορείς να το δικαιολογήσεις με τίποτα. Ο Harrison ήταν μέλος του μεγαλύτερου ροκ συγκροτήματος όλων των εποχών και το ήξερε καλύτερα από τον καθένα.

Bob Dylan

Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τις απόψεις του Gallagher για τον έναν και μοναδικό Bob Dylan. Σχηματίζεις την εντύπωση ότι μερικές φορές ξεχνούσε πως αυτοί οι θρύλοι άνοιξαν τον δρόμο για εκείνον, και όχι το αντίθετο. Παρόλα αυτά, χαρακτήρισε τον Dylan «άθλιο κάθαρμα». Βαριές κουβέντες από έναν οξύθυμο άνθρωπο. «Ο κόσμος τρελαίνεται μαζί του», προσπάθησε αργότερα να τα μαζέψει ο Gallagher, «αλλά εμένα δεν με αγγίζει». Αυτό ακούγεται σαν μια λογική εξήγηση, αλλά ήταν ξεκάθαρα μια υποχώρηση μετά τα ακραία σχόλια που είχε κάνει αρχικά. Στην περίπτωση του Dylan, το να δείχνει «άθλιος» ήταν απλώς ο δικός του τρόπος να βλέπει τον κόσμο ρεαλιστικά, αντί να παριστάνει ότι περνάει ζωή χαρισάμενη όλη την ώρα.

Eddie Vedder

Ένας άλλος εχθρός από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού ήταν οι Pearl Jam, με τον frontman Eddie Vedder να πέφτει και αυτός θύμα της δηλητηριώδους γλώσσας του Gallagher. Καθώς η grunge σκηνή κυριαρχούσε στην Αμερική την ίδια εποχή που η Britpop σάρωνε στη Βρετανία, οι δύο πλευρές αντιμετωπίζονταν με μεγάλη καχυποψία, παρόλο που συγκροτήματα όπως οι Oasis αναγκάζονταν να μοιράζονται την ίδια σκηνή σε μεγάλα φεστιβάλ. Όταν οι δύο μπάντες βρέθηκαν στο ίδιο φεστιβάλ το 2000, ο Gallagher είχε πια απηυδήσει. «Δεν γουστάρω να γράφω γαμημένη καταθλιπτική μουσική όπως οι υπόλοιποι μαλάκες που παίζουν εδώ», είπε και πρόσθεσε: «Όλοι γράφουν αρλούμπες, ξέρεις τι εννοώ, όλοι πονάνε. Ε, λοιπόν, πονάνε τα γαμημένα τα αυτιά μου να ακούω τη φωνή σου, αρχίδι». Όμως τα νούμερα μιλούν από μόνα τους: οι Pearl Jam ήταν αναμφισβήτητα το πιο επιτυχημένο συγκρότημα της σκηνής τους και ο Vedder ένας από τους πιο αναγνωρισμένους τραγουδιστές. Την αλήθεια δεν μπορείς να την αμφισβητήσεις.