Stolen Mic, βαμπίρ και πικρό χιούμορ στην αρχή του 49ου Φεστιβάλ Δράμας
Αυτές είναι οι πρώτες μικρού μήκους που έχουν κλέψει τις εντυπώσεις στη διοργάνωση που κορυφώνει τις δράσεις της.
Περιεχόμενα
Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται το 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας (6-12/9) το οποίο αρχίζει να ανεβάζει ρυθμούς, με τους αριθμούς των καλεσμένων και των θεατών να αυξάνεται εκθετικά. Η αφετηρία έγινε με την τελετή έναρξης, στην οποία ο καλλιτεχνικός διευθυντής Γιώργος Αγγελόπουλος και η ομάδα του απέδειξαν τα γρήγορα αντανακλαστικά τους. Καθώς, στο πλαίσιο της εκδήλωσης προβλήθηκε η μικρού μήκους «Ασίστ» της σκηνοθέτριας Μαρίας Τσιώλη η οποία έχασε, πρόσφατα, τραγικά τη ζωή της. Η διοργάνωση τίμησε τη δημιουργό ως όφειλε, αφού η ίδια αποτέλεσε μέλος της κοινότητας που κάθε χρόνο σμίγει στη μακεδονική πόλη.
Στη συνέχεια, η προσοχή μεταφέρθηκε στον ανακαινισμένο κινηματογράφο Ολύμπια, όπου άναψαν οι προβολείς για το κυρίως πρόγραμμα του φεστιβάλ. Ήδη μπόλικες ταινίες συζητιούνται μεταξύ των σινεφίλ που βρίσκονται στην πόλη, αλλά και όσων παρακολουθούν το πρόγραμμα διαδικτυακά, έτσι λοιπόν, παρακάτω θα βρείτε όσες μας έχουν κλέψει τις εντυπώσεις έως τώρα. Εδώ να θυμήσουμε πως μπορείτε να τις παρακολουθήσετε όλες, δωρεάν, στη ψηφιακή πλατφόρμα της διοργάνωσης.
Διαβάστε επίσης
«Holterline» (Αλεξάνδρα Ντεληθέου)
Δύσκολα θα πίστευε κάποιος πως πρόκειται για ντεμπούτο κι όμως, η πρωτοεμφανιζόμενη δημιουργός κατάφερε να παρουσιάσει ένα φιλμ αποστομωτικής αισθητικής αρτιότητας, αλλά και ρηξικέλευθης προσέγγισης στην απεικόνιση του θανάτου. Από την εναρκτήρια ενότητα που έχει περίτεχνα γυριστεί «ανάποδα», μέχρι τους δρασκελισμούς σε παράλληλες πραγματικότητες μεταξύ συνειδητού και επέκεινα, το «Holterline» διαρκώς εκπλήσσει, παρόλο που παρασύρεται από την πληθωρικότητα των ιδεών του. Η δε Αγγελική Παπούλια στον πρωταγωνιστικό ρόλο θυμίζει γιατί παραμένει μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της.
«Unleaded Wasteland» (Βασίλης Καλέμος)
Η συγκεκριμένη δουλειά ανήκει ταυτόχρονα σε δύο κινηματογραφικές υποκατηγορίες. Από τη μία, σε αυτή της post-apocalyptic μυθοπλασίας και από την άλλη, στις μικρού μήκους που τιμούν το όνομά τους όσον αφορά τη διάρκεια, αλλά πρωτίστως βασίζονται σε ένα έξυπνο σεναριακό εύρημα. Φυσικά, δεν πρόκειται να προδώσουμε τι ακριβώς συμβαίνει εδώ, όμως, επισημάνουμε πως δε χρειάζεται ένας σκηνοθέτης να έχει την πιο ακραία ιδέα για να βρει έναν ευθύ, αστείο και ευρηματικό τρόπο να ανατρέψει μια ολόκληρη κινηματογραφική παράδοση. Όσοι γουστάρουν τον κόσμο του «Mad Max», αλλά ενδιαφέρονται να τον μελετήσουν ανθρωπολογικά, εδώ θα βρουν μια τσαχπίνικη εκδοχή της Συντέλειας.
«Το Κερί» (Χρυσιάννα Παπαδάκη)
Δύο χρόνια μετά την κατάκτηση του Χρυσού Διόνυσου με την «Αρκουδότρυπα» (συν-σκηνοθεσία με τον Στέργιο Ντινόπουλο), αλλά και με πρόσφατη την επιτυχία της ομώνυμης μεγάλου μήκους, η Χρυσιάννα Παπαδάκη επιστρέφει στη Δράμα εξερευνώντας εκ νέου τις άρρητες επιθυμίες και τη μετ’ εμποδίων ερωτική έλξη, από ένα ολότελα διαφορετικό πρίσμα. Εν προκειμένω, οι δρόμοι μιας «στοιχειωμένης» Κυψέλης προσφέρουν το φόντο για μια συνάντηση που μοιάζει, ταυτόχρονα, τυχαία και νομοτελειακή, επικίνδυνη και ακαταμάχητη. Γρήγορα γίνεται αντιληπτό πως η Παπαδάκη διατυπώνει ένα μοντέρνο, αστικό βαμπιρικό μύθο με έμφαση στις τελετουργίες φροντίδας και καλλωπισμού ο οποίος, ομολογουμένως, όσο τηρεί το horror συντακτικό λειτουργεί υποβλητικά. Τα πράγματα αποδυναμώνονται αισθητά, ωστόσο, όταν σεναριακά οδηγούμαστε σε σκηνές αφηγηματικής αποσαφήνισης όπου λύνονται πτυχές ενός γοητευτικού γρίφου με τρόπο μάλλον άνισο σε σχέση με την υπόλοιπη κατασκευή.
«Αδέσποτοι» (Αναστασία Γκίβαλου)
Ο τίτλος παραπέμπει, εύστοχα, στους τέσσερις κεντρικούς χαρακτήρες. Μια παρέα φίλων συν-πλην τριάντα, η οποία έρχεται αντιμέτωπη με το αναπόφευκτο: τη στρατιωτική θητεία. Όμως, πόσο υποχρεωτική είναι στα αλήθεια; Η Αναστασία Γκίβαλου σκιαγραφεί τις υπαρξιακές και ταξικές πολυπλοκότητες που προκύπτουν όταν κάποιος αναζητά μια εναλλακτική οδό εξόφλησης του «χρέους» του προς την πατρίδα, θίγοντας τόσο τις περιπτώσεις των αντιρρησιών συνείδησης όσο και εκείνων που διαθέτουν σύσταση ψυχιάτρου. Το βίωμα της απόπειρας διαφυγής που μοιράζεται η τετράδα εξελίσσεται σε δοκιμασία της ίδιας τους της φιλίας, διάσταση που αυξάνει το ενδιαφέρον και την κρισιμότητα των διακυβευμάτων της ταινίας. Ωστόσο, μόλις η μικρού μήκους βρίσκει τα πατήματά της, εμφανίζονται οι τίτλοι τέλους. Έτσι, αναπόφευκτα, μένουν κάπως μετέωρες περίπλοκες θεματικές του φιλμ (το πολιτικό σκέλος της μη στράτευσης), ενώ άλλες «βολεύονται» με εύκολες σεναριακές λύσεις (το χρέος). Αποτέλεσμα, οι «Αδέσποτοι» να μοιάζουν με (έξοχο) πιλότο σειράς που, κακά τα ψέματα, θα βλέπαμε πρώτοι.
«Το Κατά του Αλέκτορος» (Θάνος Τοκάκης)
Ενδεχομένως να είναι πιο αναγνωρίσιμος μέσα από την υποκριτική, όμως, ο Θάνος Τοκάκης ευθύνεται, επίσης, για μερικές από τις καλύτερες ταινίες που έχουμε δει στη Δράμα την τελευταία δεκαετία. Σεναριογράφος του τολμηρού «Καουμπόη» (Γιάννης Χαριτίδης, 2018), έπειτα σκηνοθέτης – πρωταγωνιστής του αφοπλιστικά εξομολογητικού «tokakis ή What’s My Name» (2022), το ύφος του δημιουργού βασίζεται στο συνδυασμό καυστικού μαύρου χιούμορ και αιχμηρής κοινωνικής παρατήρησης. Σχήμα το οποίο επαναλαμβάνεται στο γλυκόπικρο «Κατά του Αλέκτορος». Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από έναν καταπιεστικό όσο και υποχόνδριο δάσκαλο, ο οποίος το 1994 φτάνει στα άκρα ούτως ώστε ο γιος του να κρατήσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια πασχαλινή σχολική γιορτή. Η χρονολογία δεν είναι τυχαία, η ταινία μας μεταφέρει σε μια εποχή όπου ευδοκιμούσαν οι αφιλτράριστες ρατσιστικές και κακοποιητικές συμπεριφορές στα σχολικά περιβάλλοντα και όχι μόνο, φαινόμενα που αποσιωπούνται σήμερα που η δεκαετία του ‘90 αντιμετωπίζεται ρομαντικά. Τη νοσταλγία γύρω από την εν λόγω εποχή παρωδεί έξυπνα ο Τοκάκης, αποφεύγοντας τη σοβαροφάνεια και δείχνοντας πλήρη εμπιστοσύνη στις βιτριολικές, κωμικές ικανότητές του. Με διαφορά η καλύτερη συμμετοχή του Εθνικού Διαγωνιστικού έως τώρα.
Διαβάστε περισσότερα για το 49ο Φεστιβάλ Δράμας εδώ.
Διαβάστε επίσης
