Άλλο η ηγεσία, άλλο η ηγεσία του Μέσι
Να δούμε πόσα χρόνια θα περάσουν μέχρι η Αργεντίνη να πρωταγωνιστήσει ξανα σε κύπελλο…
Ενώ την προηγούμενη εβδομάδα εμείς στην ποδοσφαιρική μας Ελλάδα ασχολούμασταν με μεταγραφές (δηλαδή με ακριβοπληρωμένες ελπίδες και ονειρικές προσδοκίες) ο πλανήτης της μπάλας στάθηκε όρθιος για να χειροκροτήσει το αντίο του Λίο Μέσι στην Εθνική Αργεντινής. Στην Αργεντινή όλοι οι αγώνες σε όλα τα πρωταθλήματα σταμάτησαν στο δέκατο λεπτό για να χειροκροτήσει όποιος ήταν στο γήπεδο τον ηγέτη της Εθνικής ομάδας. Όμως η παγκόσμια συζήτηση δεν αφορούσε απλά τον ίδιο τον Λιο. Είχε να κάνει και με το ποτε ακριβώς η Αργεντινή θα ξανακερδίσει χωρίς αυτόν το παγκόσμιο κύπελλο. Η έστω πότε θα την ξαναδούμε σε ένα τελικό: θυμίζω ότι με τον Μέσι αγωνίστηκε στους τρεις από τους τέσσερις τελευταίους.
Οι μεγάλες προσωπικότητες δεν δένονται απλά με τις εθνικές ομάδες: η βαρύτητα τους φαίνεται μετά το αντίο τους. Ο Πελέ κέρδισε το παγκόσμιο κύπελλο με τη Βραζιλία του 1970 στο Μεξικό και την αποχαιρέτησε με τιμές. Η Βραζιλία ξανακέρδισε το παγκόσμιο κύπελλο το 1994. Στα 24 αυτά χρόνια που μεσολάβησαν η Σελεσάο δεν είχε αγωνιστεί ούτε σε έναν τελικό: κάποια στιγμή οι Βραζιλιάνοι είχαν αρχίσει να ανησυχούν πως χωρίς τον Πελέ αυτό δεν θα ξαναγινόταν ποτέ. Ο Γιόχαν Κρόιφ έβαλε την Ολλανδία στο κλαμπ των πολύ μεγάλων εθνικών ομάδων οδηγώντας την σε ένα τελικό στο μουντιάλ του 1974. Τέσσερα χρόνια αργότερα, αν και χωρίς αυτόν, η Ολλανδία έφτασε στον τελικό. Υπήρχε όμως ακόμα η αύρα του: δεν είχε σταματήσει το ποδόσφαιρο, στα προκριματικά είχε αγωνιστεί κανονικά. Η συζήτηση τότε αφορούσε την άρνησή του να την βοηθήσει στα γήπεδα της Αργεντινής. Από τη στιγμή όπως που αυτός ο Ιπτάμενος Ολλανδός είπε αντίο στο ποδόσφαιρο η Ολλανδία για να ξαναφτάσει στον τελικό του μουντιάλ έπρεπε να περάσουν 32 χρόνια, και το Μουντιάλ να γίνει στη Νότιο Αφρική το 2010.
Το ποδόσφαιρο είναι γεμάτο από τέτοιες ιστορίες στις οποίες φαίνεται η σημαντικότητα κάποιων παικτών και μετά το αντίο τους. Η Γαλλία κέρδισε το παγκόσμιο κύπελλο με τον Ζιντάν το 1998 όταν και το είχε διοργανώσει. Ο Ζιζού είχε αποβληθεί στο τρίτο ματς της διοργάνωσης, είχε όμως επιστρέψει κι έκρινε τον τελικό κόντρα στους Βραζιλιάνους. Με καθοδηγητή τον μεγάλο Ζιντάν η Γαλλία έπαιξε και έχασε έναν τελικό μουντιάλ το 2006. Χωρίς αυτόν έφτασε σε τελικό και τον κέρδισε ξανά το 2018, δηλαδή 12 χρόνια αργότερα. Η ίδια η Αργεντινή κέρδισε το παγκόσμιο κύπελλο με τον Μαραντόνα το 1984. Έπαιξε μαζί του και στον τελικό του Μουντιάλ του 1990. Ξαναέφτασε στον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου το 2014 δηλαδή εικοσιτέσσερα χρόνια μετά: τον έχασε από τους Γερμανούς. Το κέρδισε τελικά το μουντιάλ το 2022: και στις δύο περιπτώσεις τα κατάφερε να είναι πρωταγωνίστρια με ηγέτη τον Μέσι, όπως και στο φετινό.
Έχω μεγάλη περιέργεια για το πόσα χρόνια θα περάσουν για να τη δούμε να πρωταγωνιστεί ξανά. Η Βραζιλία μετράει εικοσιτέσσερα χρόνια χωρίς συμμετοχή σε τελικό απλά γιατί δεν έχει πια παίκτες όπως ο Ροναλντίνιο, ο Ρονάλντο και ο Ριβαλντο που της χάρισαν το τελευταίο τρόπαιο το 2002. Όλοι ήταν σπουδαίοι. Κανείς σαν τον Μέσι. Που σημαίνει πως για την Αργεντινή τα πράγματα είναι δυσοίωνα. Κι ας λέει ο Μέσι στο αντίο του ότι υπάρχουν παιδιά για να αναλάβουν την ηγεσία της ομάδας. Άλλο η ηγεσία, άλλο η ηγεσία του Μέσι.
Διαβάστε επίσης
