Στη Γαλλία έχουν τον δικό τους «Καποδίστρια»
Μεγάλε Γιάννη Σμαραγδή έκανες σχολή…
Κάπου πήρε το μάτι μου ότι η Γαλλία αυτό το καλοκαίρι είχε την δική της ταινία που έσπασε ταμεία. Είχε κι αυτή ως ήρωα ένα μάλλον μοναχικό ήρωα που λειτουργεί κόντρα σε στερεότυπα μάλλον χωρίς να χρειάζεται πολλούς φίλους και σίγουρα χωρίς να λογαριάζει τους εχθρούς. Δεν είναι ούτε ο Οδυσσέας (μας), ούτε ο Σπάιντερμαν, αλλά είναι Γάλλος. Το όνομά του; Σαρλ Ντε Γκωλ.
Με βάση όσα διάβασα απροσδόκητη επιτυχία της βιογραφικής αυτής ταινίας με τον καθόλου πρωτότυπο τίτλο «De Gaulle» υπήρξε απροσδόκητη ακόμα και για τους ίδιους τους Γάλλους. Πρώτα από όλα το βιογραφικό αυτό μπλοκμπάστερ (σούπερ παραγωγή αν κρίνω από το τρέιλερ που είδα…) χωρίζεται σε δύο μέρη – πράγμα που από μόνο του έκανε δύσκολη την πρόβλεψη μιας επιτυχίας: για τον Ντε Γκολ μιλάμε κι όχι για τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών». Η ταινία που θα κυκλοφορήσει εκτός Γαλλίας θα είναι μια και μόνη: από όσα καταλαβαίνω μόνο οι Γάλλοι θα δουν την μεγάλη βερσιόν. Η ταινία έχει «κόψει» 5,3 εκατομμύρια εισιτήρια στη Γαλλία και για να καταλάβετε το σουξέ πέρασε τον Σπάιντερ μαν και την Ζεντάγια και ήταν αρκετά κοντά στα 7,3 εκατομμύρια της πολυδιαφημισμένης «Οδύσσειας» του Κρίστοφερ Νόλαν που και στη Γαλλία υπήρξε το καλοκαιρινό νούμερο 1. Αλλά τι διάβολο κάνει τους Γάλλους – και μάλιστα πολλούς νέους Γάλλους – να τρέχουν να δουν μια ταινία για τον Ντε Γκωλ σήμερα, όταν μάλιστα όλες οι προηγούμενες ταινίες για τον Ντε Γκωλ δεν έκαναν ανάλογη επιτυχία;
Διαβάστε επίσης
Δεν χωρά αμφιβολία ότι για πολλούς Γάλλους, κυρίως για τους νεότερους, ο Ντε Γκωλ είναι ένα είδος εθνικού ήρωα όχι γιατί γνωρίζουν ακριβώς την σημαντικότητα του κατά την διάρκεια του μεγάλου πολέμου αλλά και μετά από αυτόν, όσο γιατί τον συναντάν μπροστά τους καθημερινά: «οι πιτσιρικάδες γεμίζουν τα σινεμά για να δουν ποιος είναι αυτός το όνομα του οποίου υπάρχει σε δρόμους, πλατείες, σχολεία και φυσικά στο διεθνές αεροδρόμιο του Παρισιού» έγραψε η Liberation. Οι μεγαλύτεροι από την άλλη έτρεξαν στα σινεμά για να αποτιμήσουν ένα είδος φόρο τιμής σε μια μεγάλη προσωπικότητα από αυτές που λείπουν από την Γαλλία του σήμερα. «Μία βιογραφία και μάλιστα σε δύο μέρη, αφιερωμένη σε μια πολιτική προσωπικότητα του γαλλικού παρελθόντος δεν αποτελεί το μια ανάλαφρη πρόταση για διασκέδαση. Ναι είναι μια καλοκαιρινή υπερπαραγωγή, αλλά δεν είναι αυτό που λείπει στον κόσμο τον καιρό του Netflix. Αυτό που του λείπει είναι ο ίδιος ο Ντε Γκωλ: η αίσθηση του κύρους του και της σημαντικότητας του» έγραψε η Μοντ, που θεωρεί την επιτυχία «κατάθεση τιμής σε κάποιον υπερασπιστή της γαλλικής υπερηφάνειας». «Το «De Gaulle», χάρη στην σκηνοθετική προσπάθεια του Αντονέν Μποντρί σύστησε με λαμπρό τρόπο τον ηγέτη της γαλλικής Αντίστασης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε μια νέα γενιά Γάλλων: ο Ντε Γκωλ, όπως τον ενσαρκώνει ο Γαλλοαρμένιος Σιμόν Αμπκαριάν, είναι ένας αδάμαστος και ανυπότακτος ηγέτης, ένας στρατιωτικός που προτάσσει με την ηθική του ακεραιότητα όλη την αίσθησης του καθήκοντος» λέει η Παριζιέν. Από αυτά που καταλαβαίνω δεν μιλάμε προφανώς για δράμα, αλλά για μια ταινία ηρωϊκή: οι Γάλλοι δακρύζουν ακούγοντας τον μεγάλου ηγέτη να τους καλεί να μην παραδοθούν ποτέ γιατί η μη υποταγή τους είναι η καλύτερη υπεράσπιση μιας σκλαβωμένης πατρίδας. Επιπλέον, στα σινεμά τον χειροκροτούν όταν τον βλέπουν να βάζει στην θέση του έναν υπερόπτη και είρωνα Αμερικάνο που στην ταινία είναι ο Φράνκλιν Ρούζβελτ. Και στο μυαλό τους πιθανόν ο Ντόναλντ Τραμπ.
Τα ‘χουμε ζήσει κι εμείς εδώ με τον Καποδίστρια – τι να μας πει το σουξέ του Ντε Γκωλ; Σε καιρούς έντονης δυσπιστίας αλλά και αμφισβήτησης της ικανότητας των πολιτικών να προσφέρουν, το σινεμά παίρνει τη θέση της πραγματικότητας. Αν υπάρξει ένας ήρωας από τα παλιά με ασυμβίβαστο χαρακτήρα και δυναμισμό που τόσο λείπει από τους σημερινούς ηγέτες τα ταμεία των σινεμά αναστενάζουν! Υποθέτω πως και στο σουξέ του Ντε Γκωλ η υπερβολή θα είναι ο κανόνας, αλλά ποιος νοιάζεται;
Μεγάλε Γιάννη Σμαραγδή έκανες σχολή…
