Η 3η Σεπτέμβρη θα έπρεπε να είναι Εθνική Γιορτή
Και μάλιστα μεταφερόμενη ώστε πάντα να δημιουργεί τριήμερο, για να μπορούμε κι εμείς να ψάξουμε τους μπαχτσέδες με τους καφενέδες.
Σε μια χώρα που όλοι θέλουν να γίνουν ΠΑΣΟΚ (τελευταίος, αλλά πιο φανατικά από όσους προηγήθηκαν ο Αλέξης ο Τσίπρας – το «ο» ανάμεσα σε όνομα και επίθετο είναι αυστηρά πασοκικό, όπως το Μακ πχ είναι σκωτσέζικο), είναι να απορείς που η 3η Σεπτέμβρη δεν έχει γίνει Εθνική Γιορτή. Θα έπρεπε να είναι αργία και μάλιστα μεταφερόμενη ώστε πάντα να δημιουργεί τριήμερο: να γιορτάζεται αυστηρά Δευτέρα ή Παρασκευή. Έχει πολλά από τα χαρακτηριστικά των εορτών άλλωστε. Έχει ένα μυστηριακό χαρακτήρα καθώς πολλοί κάτι έχουν ακούσει, αλλά λίγοι ξέρουν ακριβώς τι έγινε – όπως συμβαίνει πχ με την 25η Μαρτίου. Έχει πρωταγωνιστές και ήρωες που θα μπορούσαμε να τους κάνουμε κάδρα. Έχει τραγούδι όπως η 28η Οκτωβρίου, που μπορεί να μην το λέει η Σοφία Βέμπο αλλά έχει γίνει σουξέ. Και μάλιστα από τα πιο σουρεάλ: που διάβολο υπάρχουν αυτοί οι μπαχτσέδες με τους καφενέδες στους οποίους αναφέρεται ο Μάνος ο Ελευθερίου; Τι καλλιεργούσαν σε αυτούς (δεν λέω που πάει το μυαλό μου); Πώς γίνεται εντός τους να υπάρχουν καφενέδες; Ήταν αυτοί οι καφενέδες κάτι σαν τα «πράσινα καφενεία» που εμφανίστηκαν στην Ελλάδα πολύ αργότερα; Πού είναι αυτό το στενό γεφύρι που θα το περάσουμε μαζί;
Όλα αυτά βέβαια μικρή σημασία έχουν: αν η 3η Σεπτέμβρη ήταν Εθνική Γιορτή όπως θα έπρεπε, θα τραγουδούσαμε τους Μπαχτσέδες με πάθος. Και θα μπορούσε για να χαίρεται μαζί μας και η νεολαία να υπήρχε και μια πιο ραπ ή τραπ εκδοχή: «θα σε ξανάβρω στους μπαχτσέδες, μπρο μου, τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς γιόλο».Και μετά θα έπεφτε το «καλημέρα ήλιε καλημέρα» που συνδυάζει το κόκκινο για την ροδιά, μια Μυρσίνη εντελώς κίνκι που φοράει μόνο μια ποδιά και το άρωμα της και μια Παναγιά.
Αλλά ξέφυγα. Αν κάτι ήθελα να γράψω λόγω της μέρας είναι πως οραματίζομαι την 3η του Σεπτέμβρη και όχι δεν βλέπω στα σοσιαλιστικά μου πράματα ούτε μπαχτσέδες, ούτε καφενέδες, ούτε Παναγίες. Αλλά ας θυμηθούμε πρώτα τι έγινε.
Σύμφωνα με όσα γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος στο «Μυθιστόρημα του ΠΑΣΟΚ» στο ισόγειο του King Palace και υπό την παρουσία 150 ατόμων, που αποτέλεσαν τον ιδρυτικό του πυρήνα στις 3 Σεπτέμβρη του 1974 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του νέου κινήματος. Η διακήρυξη ήταν ένα κείμενο 2.419 (μετρημένων) λέξεων που καθόρισε τις αρχές του: όλα βασίζονταν στο τετράπτυχο «Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Απελευθέρωση – Δημοκρατία». Το παρουσίασε ένας Ανδρέας Παπανδρέου στυλάκι: φορούσε ένα λινό άσπρο πουκάμισο με ανοιχτούς τους μεγάλους γιακάδες του, μαύρη ζώνη και ανοιχτό παντελόνι αλλά όλο το σημειολογικό μυστικό ήταν το ρολόι του. Είχε ένα φαρδύ περίεργο λουράκι, και έδειχνε επίτηδες ώρες μπροστά!
Πίσω του κάθονταν, σαν πρωτοπασόκοι, ο Γιάννης Αλευράς, ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, η Σίλβα Ακρίτα, η Αμαλία Φλέμινγκ, ο Κώστας Σημίτης. Στην πορεία των χρόνων και καθώς το κίνημα μεγάλωνε έγινε ό,τι και με τον τελικό του Euro στην Πορτογαλία: χιλιάδες άνθρωποι ισχυρίζονταν ότι ήταν κι αυτοί εκεί – οι 150 που ο Λακόπουλος αναφέρει έγιναν πάνω από 150 χιλιάδες. Θα αφήσουμε τις λεπτομέρειες να χαλάσουν ωραίες ιστορίες; Όχι φυσικά. Πάμε λοιπόν στα οράματα.
Τι βλέπω εγώ; Τον Αντρέα με ένα ουίσκι στο χέρι. Τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο να κάνει κάτι αληθινά σπάνιο: να μιλάει. Τον Γιάννη Αλευρά να προεδρεύει. Τον Κώστα Σημίτη με ένα μπλοκάκι να σημειώνει και να ζητάει τον λογαριασμό: οι κυρίες δεν πληρώνουν. Βλέπω το κείμενο να το φέρνουν σε πλάκες, όπως τις 10 Εντολες του Μωυσή, τα μέλη της ομάδας της Βόννης που το επεξεργάστηκαν (η ομάδα της Βόννης δεν είναι ποδοσφαιρική ομάδα αλλά ένα think tank της εποχής που κατά τας γραφάς το σύνταξε). Βλέπω τον Αντρέα να σηκώνει τις πλάκες σαν τον Γκάλνταφ ενώ ακούγονται τα Κάρμινα Μπουράνα. Και κάπου στο βάθος ακούω τις δυο κυρίες που εμφανίζονται στο «Ας περιμένουν οι γυναίκες» να λένε πως τώρα που τα μάθαμε αυτά κύριε Αντώνη θα ψηφίσουμε όλοι ΠΑΣΟΚ. Ή θα ψάξουμε να βρούμε μπαχτσέδες, πράγμα πιο δύσκολο…
Διαβάστε επίσης
