Σταύρος Μπαλάσκας ή πώς ένα συλλογικά τραυματικό έγκλημα μετατρέπεται σε βιαστικές εντυπώσεις και βέκιο θέαμα
Ο «πατέρας – τέρας», το «κοκομπλόκο», η «κολούμπρα», ο «νταβατζής» και όλα τα λάθη στη βιασύνη της είδησης που πουλάει, λίγο μετά τη πρεμιέρα.
Περιεχόμενα
Το έγκλημα, όπως αποκαλύπτεται σταδιακά είναι φρικτό, αβυσσαλέας απανθρωπιάς, με πρωταγωνιστές – θύτες σαν απεχθείς τερατογενέσεις στην άκρη και πέρα από κάθε ψυχοπαθολογία. Νοσηρά αναγνώσματα, horror ταινίες, λογιών serial killers ακραίας βαναυσότητας, όπως περιγράφονται από την εγκληματολαγνική παγκόσμια μανία του θεάματος, ωχριούν μπροστά σ αυτά που φαίνεται να έχουν συμβεί σε ένα Airbnb στην Κυψέλη, σε χώρους, δηλαδή, κανονικότητας, που ζούμε, κινούμαστε, αναπνέουμε, υπάρχουμε. Το έγκλημα είναι αλυσίδα από άλλα πολλά, που έχουν να κάνουν με εκμετάλλευση γυναικών και παράνομη κράτηση τους, με συλλήψεις, δίκες, αλλά θύτες ελευθέρους και ανενόχλητους, με πόζες στα social media σε συγκεντρώσεις λάβρων χριστιανών κατά του 666, που τι ήρθε με τη μορφή ATM, με παιδιά που δεν πάνε σχολείο, που ως κακοποιημένα βρίσκονται στο Παίδων γιατί δομές δεν υπάρχουν και ανενόχλητοι οι κακοποιητές τους πάνε και τα παίρνουν, με ένα μωρό νεκρό, μέσα σ’ ένα βάζο να ‘χει θέση στη κατάψυξη, με μια έγκυο 15 ετών, με σιωπή, ασυδοσία, κτηνωδία! Αν και «τα κτήνη είναι του Θεού, η κτηνωδία είναι των ανθρώπων» δανειζόμαστε από τον Βίκτωρα Ουγκώ. Και όλο αυτό το σκοτεινό, αλυσιδωτό, νοσηρό, ατιμώρητο, με θύματα ανυπεράσπιστα, αδύναμα, τρυφερά, πέφτει πάνω στις πρεμιέρες των ενημερωτικών εκπομπών. Showtime…
Βιασύνη, εντυπώσεις, λάθη, εικασίες, σενάρια
Όλες οι ενημερωτικές εκπομπές, που έχουν βγει στον αέρα, δίνουν χώρο και χρόνο, τονίζοντας, βέβαια, τον αποτροπιασμό τους, αλλά το ρεπορτάζ ακόμα δεν έχει ξεκινήσει και η υπόθεση αυτή είναι σκοτεινή. Λένε πως η μητέρα είναι 28 ετών. Μετα θα αποκαλυφθεί βέβαια πως είναι 38. Λένε πως δεν ήταν γεννημένο μωρό αλλά έμβρυο 8 μηνών. Ήταν, όπως φάνηκε μετά 8 μηνών βρέφος, κανονικά γεννημένο και ανεπτυγμένο μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αναλύσεις και σπουδαιοφανές ύφος, αυταρέσκειας για γνώση λεπτομερειών. Το σοβαρό σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα το είχαν όλα τα παιδιά. Όχι, το είχε το 15χρονο κορίτσι και το ένα αγόρι. Όχι, το είχαν τα δύο αγόρια των 12 και 9 ετών! Ψυχολόγοι τριζάτοι στην λαμπερή εμφάνιση αναλύουν τι κάνουν οι εξαρτημένοι, χωρίς η αστυνομία να έχει δώσει στη δημοσιότητα στοιχεία ανάλογα, αλλά μόνο πως στον μάλλον πατέρα των παιδιών και στον Αφγανό, πιθανόν σε σχέση με την έγκυο 15χρονη, βρέθηκαν μικροποσότητες κάνναβης. Η -ας την πούμε οικογένεια- για τους δημοσιογράφους ζει στο συγκεκριμένο AIRBNB πάνω από δύο μήνες. Όχι, όχι έναν μήνα. Τελικά, 15 μέρες!
Το ήδη ζοφερό, τραυματικό για όλους μας γεγονός, μέσα στο πόσο κοντινά μας συμβαίνει αόρατο, ύπουλο, ερπετοειδές δεν χρειαζόταν εικασίες, σενάρια και βιαστικές βεβαιότητες, ενώ ρεπορτάζ δεν είχε γίνει ακόμα, για να μας στοιχειώσει ακόμα πιο πολύ. Δεν χρειαζόταν η φρίκη, επιπλέον hype, παραπάνω τεχνητό θόρυβο για να μας τρομάξει η σκοτεινιά της. Μα για την δημοσιογραφία μας, σε εποχές τεχνολογικές, ψηφιακές και τηλεοπτικής απελπισίας, η κυνική, απαράδεκτη δημοσιογραφικά αρχή του «μην αφήσεις την αλήθεια να σου χαλάσει μια καλή ιστορία» είναι στα ντουζένια της πιο πολύ από ποτέ. Κι ας μη χρειαζόταν βιασύνες, sensationalism και υπερβολές αυτή η ιστορία για να πουλήσει! Κι ας ήταν πολύ τραυματική για να γίνει ανεκτή η βιαστική διάθεση των λεπτομερειών της. Όλοι ξέρουν το ρεπορτάζ και οι σοβαροί αστυνομικοί συντάκτες μετράνε αμήχανα τα λόγια τους, γιατί ξέρουν πως σημασία έχει πια, όχι η αλήθεια αλλά η αρχή πως the show must go on!
Το κοκομπλόκο, η κολούμπρα, ο πατέρας – τέρας και άλλες φτήνιες
Ο Σταύρος Μπαλάσκας βγαίνει στον Ευαγγελάτο, πιο ανανεωμένος μετα το καλοκαίρι και από 25χρονος, και πιο αποφασισμένος από ποτέ, να καταπλήξει με την εμβρίθεια της αστυνομικής του ανάλυσης! Προφανώς έχει μελετήσει σε κάποιον καθρέφτη το ύφος και τις λέξεις που θα πει, για να μας αποσβολώσει απ’ την ικανότητα του να τονίσει το θέμα. Αυτοί οι αστυνομικοί που άνοιξαν την βαλίτσα και είδαν το μωρό από τον καταψύκτη, μέσα σε ένα βάζο, «πάθανε όχι κοκομπλόκο, αλλά κολούμπρα»! Και μόλις ανοίξανε και είδαν ένα «παιδάκι κασάτο», «τρελάθηκαν»! Αφού ξέρει ο αστυνομικός αναλυτής, πως θα αιτηθούν άδειας από το σοκ.
Η επιλογή των λέξεων σε ένα τέτοιο άγριο θέμα για όλους, σαν σε φτηνιάρική, παλιακή επιθεώρηση με κακούς κειμενογράφους που κάναν ξεπέτα δεν σταματά εδώ. Επιστρατεύονται κλισέ όπως αυτός ο «πατέρας – τέρας» και χαρακτηρισμοί πριν τις ανακοινώσεις της αστυνομίας και τις αποφάσεις της δικαιοσύνης όπως ο «Τζειμς Μποντ», ο «ο αντράκλας», ειρωνικά και δύο τουλάχιστον φορές το «αυτός ο νταβαντζής», καταγγελτικά, «γιατί υπάρχουν πολύ βάσιμες υποψίες πως εξέδιδε τα παιδιά». Οι υποψίες και τα σενάρια αποκτούν δημόσια υπόσταση και τα κλισέ και οι φτηνές εκφράσεις υποβιβάζουν στο γελοίο ένα σοβαρό, τραγικό, αδιανόητης σκληρότητας και απανθρωπιάς θέμα. Αλλά ο Σταύρος Μπαλάσκας δεν πτοείται με τίποτα και είναι αποφασισμένος να φλεξάρει! «Τα παιδιά πάσχουν από πολύ σοβαρό, αδιανόητο σοβαρό σεξουαλικό νόσημα, τόσο, που πριν δεκαετίες σκότωσε τον μεγαλύτερο κακοποιό της Αμερικής αυτό», λέει, χωρίς να υπάρχει λόγος, αλλά και ούτε να μας αποκαλύπτει και καμία γνώση του, αν αυτός ήταν το στόχος του, αφού ούτε το νόσημα, ούτε τον διαβόητο εγκλήματα μας αναφέρει.
Μετρώντας τις μαχαιριές από πριονωτό μαχαίρι σε βρεφική σάρκα
Ο αστυνομικός αναλυτής Σταύρος Μπαλάσκας συνεχίζει να φωτίζει θεωρητικά μια ιστορία, που η σκοτεινιά της αρκεί να καταπιεί ήλιους ολόκληρους, φωνάζοντας δραματικά λεπτομέρειες, ικανές να μας στείλουν σε εθνική ψυχανάλυση πως ο ιατροδικαστής βγήκε και είπε πως βρήκε «πάνω στο μωρο», σίγουρα «δεκαπέντε μαχαιριές, από κουζινομάχαιρο, που είναι και πριονωτό» και ξανά «πάνω στο μωρό» αυτές, μη και δεν το είχαμε καταλαβεί! Οι λεπτομέρειες, διανθισμένες με γλαφυρότητα και ύφος βέκιας, στομφώδους υποκριτικής, έχουν πάντα και ενσυναίσθηση για την αστυνομία, αφού «φρίκαραν» τα όργανα της τάξης, που είναι εκπαιδευμένα να κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς να χρειάζονται άδεια όποτε την επιτελούν και χωρίς βέβαια να «φρικάρουν» ασκώντας την.
Με τις λέξεις «τέρας» να αναφέρονται συνεχώς, ο αστυνομικός αναλυτής κοιτάει την κάμερα του και κρεσεντάρει! «Τους άκουγε η πολυκατοικία, ανέβαινε ο Αφγανός, έκανε την ανάγκη του την σεξουαλική με ένα παιδάκι, τους άκουγε όλη η πολυκατοικία και έφευγε»! Όλα αυτά, υπογραμμίζονται, με κινήσεις κακοπαιγμένα υπερβολικά θεατρικές! Και κλείνει με το μεγάλο σεναριακο εύρημα επαναλαμβάνοντας πως οι αστυνομικοί έχουν πάθει «κοκομπλόκο», έχουν πάθει «κολούμπρα» και θα ζητήσουν άδεια! Ηρεμεί απότομα και ήσυχος λέει «να ‘στε καλά» και διασχίζει το μεγάλο, ακριβό πλατό του Ευαγγελάτου, ικανοποιημένος που ενημέρωσε τον ελληνικό λαό και σαν βουβές επευφημίες να ηχούν στα σκηνικά. Και η τραγωδία έγινε θέαμα μέτριας τηλεθέασης, ο τρόμος έγινε περιεχόμενο, και η αλήθεια, το ρεπορτάζ, ο σεβασμός στο θεατή και στους θεσμούς, οι δημοσιογράφοι, οι αστυνομικοί ρεπόρτερ, κάπου τους ξέχασαν στα παρασκήνια.
Διαβάστε επίσης
