Δεν χορτάσαμε ακόμα σκηνές βίας στη τηλεόραση;
Βασανισμός, βία, βαναυσότητα, από το απόγευμα, μέχρι τις 6 η ώρα το πρωί σε λούπα στην ενημέρωση.
Είναι μεσοκαλόκαιρο, όπου εκλογές δεν έχουν επίσημα προκηρυχτεί αλλά είναι παντού γύρω και οι ειδήσεις αρχίζουν να αδρανούν, προετοιμαζόμενες για να μην υπάρχουν καθολου, τον Αύγουστο, όπως αφόριζε ο σοφός Ουμπέρτο Εκο. Είναι πολύ πρωί, κοντά στις 6 που έχει χαράξει, στις 7 Ιουλίου, όπου όλες οι πρωινές ενημερωτικές εκπομπές προβάλουν για πέντε λεπτά, ξανά και ξανά, ένα φρικτό βίντεο με απίστευτης αγριότητας και βαναυσότητας βασανιστήρια μιας 55χρονης γυναίκας από μια 42χρονη που την κρατούσε εγκλωβισμένη και την βασάνιζε για σχεδόν έναν μήνα μέσα σε σπίτι στην περιοχή της Αγίας Τριάδας στο Ηράκλειο Κρήτης, καταγράφοντας με το κινητό της, τον βασανισμό. Οι θεατές παρακολουθούν μια γυναικά φασκιωμένη με πανιά, να κόβει με μπαλτά τα μαλλιά της άλλης, να την κλωτσά, να την απειλεί με ένα ρόπαλο, σε λούπα χωρίς τέλος, εις το όνομα της ενημέρωσης μας. Οι παρουσιαστές των πρωινών όχι απλά δεν χρειάζονταν αυτό το υλικό για να μας πουν την είδηση αλλά ούτε μας άξιζε ως τηλεθεατές και πολίτες να δούμε πρωί πρωί αυτόν τον τρόμο μες στα σπίτια μας. Εκτός των άλλων, αυτή την ώρα οι εκπομπές που παίζουν στα κανάλια και τηλεθεάσεις κάνουν και οι δημοσιογράφοι τους χαίρουν εκτίμησης, για να έχουν ανάγκη τόση βία ή να αξιολογούν πως αξίζει να προβληθεί για να ‘χουν τηλεθέαση. Μα την προηγούμενη μέρα, από το απόγευμα και μετά, η εικόνα της φρίκης παίζει ξανά και ξανά σε δελτία ειδήσεων και εκπομπές ενημερωτικές μεγάλης τηλεθέασης, όπου αναλύονται με λεπτομέρεια οι εικόνες και ειδικοί επι των θεμάτων βίας συνταξιούχοι αστυνομικοί, φροντίζουν να μας ενημερώσουν με ακόμη πιο ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, ενώ μας δείχνουν τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στη γιγαντοοθόνη!
Και η φρίκη δεν τελειώνει! Συνεχίζεται πέρα από σημάνσεις για ώρες κατάλληλες και μη. Αν ήταν σεξ ή κάνα φιλί μεταξύ ομοφυλόφιλων θα γινόταν θέμα, αλλά τώρα να βλέπουμε όλη την ώρα, βία, βαναυσότητα, αγριότητα, βασανισμού δεν πειράζει! Και ενώ ξύνουμε τον πάτο, κάνουμε πως είμαστε στον αφρό, με ωραίες αντιλήψεις και ηθικές και καλομακιγοαρσμένες, ενώ όλα μεταφράζονται σε νούμερα τηλεθέασης. Δεν νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον και η γειτονιά άκουγε τις φωνές και δεν μίλησε! Μα, που πάει αυτός ο κόσμος, αναρωτούνται οι άνθρωποι της τηλεόρασης. Και μετά απ’ την τόση έκθεση και ανάλυση θα περάσουμε στην επόμενη φρικαλέα είδηση που θα υπάρξει. Όλα όσα μας γέμισαν αποτροπιασμό θα καταχωνιαστούν στη λήθη της ειδησιογραφίας της επικαιρότητάς και εμείς ως θεατές κάποια βράδια θα τα ακούμε να κραυγάζουν για βοήθεια στους εφιάλτες μας. Συνένοχοι! Βαθιά συνεργοί σε όλο αυτό, γιατί παρακολουθούμε και δεν λέμε «φτάνει πια», αλλά εθισμένοι, παρακαλάμε εσωτερικά για περισσότερες λεπτομέρειες. Κι άλλες. Πιο πολλές. Και μας τις δίνουν. Και τίποτα δεν αλλάζει! Ποτέ.
Διαβάστε επίσης
Ένας απέραντος Κακός Κόσμος και το Σύνδρομο μας
Γράφουμε, λέμε, κρίνουμε, επικρίνουμε, χλευάζουμε, περιφρονούμε την ψυχαγωγία στην τηλεόραση, τις εκπομπές, τους παρουσιαστές και τους ανθρώπους που ασχολούνται με την πιο διασκεδαστική, χαλαρωτική, συγκινησιακή, της ανάπαυλας εκδοχή της. Από την άλλη, τα δελτία ειδήσεων, τις ενημερωτικές εκπομπές, τα πολιτικά talk shows, τα έκτακτα προγράμματα της ενημέρωσης, τα πρόσωπα της και τους εργαζόμενους σ’ αυτά, τα χούμε στην απ’ έξω της όποιας κριτικής, τα αντιμετωπίζουμε με σοβαρότητα, όσο και το τηλεοπτικό δεν τα βλέπει και τους δίνει ακόμα πιο χαμηλά νούμερα, από εκείνα της χαζοχαρούμενης ή εκείνης που παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό της, ψυχαγωγίας. Κι όμως! Είναι αυτή, η γραβατωμένη και ταγιεράτη ενημέρωση, με την σκηνοθετική αυστηρότητά της και την αγέλαστη σοβαροφάνεια της, που διαμορφώνει κοινή γνώμη, επηρεάζει άμεσα το πώς ψηφίζουν, τι φοβούνται και τι πιστεύουν οι πολίτες για την κοινωνία, με ειδήσεις, νέα και αναλύσεις να θεωρούνται εκ προοιμίου ότι είναι η απόλυτη, αντικειμενική αλήθεια. Κι ας έχουν τα κανάλια τη δύναμη να επιλέγουν ποια θέματα θα δείξουν και ποια θα καταδικάσουν στη σιωπή. Η συνεχής προβολή εγκλημάτων, καταστροφών και κρίσεων αυξάνει το αίσθημα ανασφάλειας, τις φοβίες, τον τρόμο για τον άλλον και τον ξένο και οι άνθρωποι γίνονται πιο ευάλωτοι, πιο δεκτικοί στο περιβόητο Σύνδρομο του Κακού Κόσμου!
If it bleeds, it leads
Το Mean World Syndrome είναι αυτό το σύγχρονο ψυχολογικό και κοινωνιολογικό φαινόμενο, όπου άνθρωποι που παρακολουθούν κυρίως ειδήσεις ή προγράμματα με βία πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο επικίνδυνος, βίαιος, βάναυσος, τρομακτικός, διαβολικός και απόλυτα κακός από ό,τι πράγματι ήταν πάντα. Ο ορισμός του Συνδρόμου υπάρχει από την δεκαετία του 1970, εποχή παντοδυναμίας και κυριαρχίας της τηλεόρασης και ο καθηγητή επικοινωνίας Τζορτζ Γκέρμπνερ, τον παρουσίασε με την Θεωρίας της Καλλιέργειας του. Τα ΜΜΕ εστιάζουν δυσανάλογα πολύ σε εγκλήματα, καταστροφές, πολέμους και τρομοκρατία, επειδή αυτά πουλάνε, με τη γνωστή, απόλυτα κυνική και σκληρή αρχή «if it bleeds, it leads». Ο τηλεθεατής που εκτίθεται καθημερινά σε αυτή τη βία των εγκλημάτων, της βίας, της βαναυσότητας αρχίζει υποσυνείδητα να πιστεύει ότι η γειτονιά του ή η κοινωνία του, το σπίτι του, ο ίδιος απειλείται στον ίδιο βαθμό με όσα βλέπει στις ειδήσεις. Ατομικά ο φόβος γίνεται υπερβολικός σε σημείο φοβίας, υπάρχει γενικευμένη καχυποψία και αμυντική στάση. Το χειρότερο όμως είναι πως ο πολίτη που φοβάται είναι πρόθυμος να θυσιάσει τις ατομικές του ελευθερίες και τα δικαιώματά του. Δέχεται πιο εύκολα την υπερβολική αστυνόμευση, τη λογοκρισία ή τους αυστηρούς νόμους, αναζητώντας προστασία και ο φόβος είναι γίνεται το ισχυρότερο εργαλείο στα χέρια λαϊκιστών πολιτικών, των ακροδεξιών που υπόσχονται νόμο και τάξη και μια Ελλάδα, μόνο Ελλήνων και πάντα χριστιανών.
«Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να μην το εκφυλίζει η συνήθεια. Η συνήθεια αμβλύνει ακόμη και τα πιο τρομακτικά εγκλήματα» – Μαρκήσιος ντε Σαντ
Και βέβαια, εδώ στο θέμα που η βία και ο βασανισμός προβάλλονται ωμά και απροκάλυπτα, γιατί πολύ απλά υπάρχουν και δεν χρειάζονται ΑΙ βοήθειες, το θύμα είναι Ρωσίδα και η σαδίστρια θύτρια Ρουμάνα. Το πιο πιθανόν είναι αν δεν είχε βία κανονικά, να μην αφορούσε καν για προβολή και ας το παραδεχτούμε. Και οι απορίες γιατί δεν μίλησε η γειτονιά και «δεν μας νοιάζει ο πόνος του διπλανού» είναι ρητορικές και οι δημοσιογράφοι ξέρουν την απάντηση. Γιατί η συνεχής έκθεση σε σκληρές εικόνες κάνει τους τηλεθεατές σταδιακά να συνηθίζουν το θέαμα του πόνου και του αίματος, με αποτέλεσμα να χάνoυν την ενσυναίσθησή τους και να αντιδρούν με απάθεια απέναντι στη βία που συμβαίνει στην πραγματική ζωή.
Διαβάστε επίσης
Όταν είναι τα παιδιά στα σχολεία, κάτι κορίτσια σε πλατείες, οπαδοί ομάδων που συγκρούονται και τραβούν με κινητά τα επιτεύγματα τους με ξύλο πάνω στους άλλους, ε, «όλα αυτά γίνονται, μωρέ παιδί μου και πού να μπλέκει ο καθένας μην του συμβούν τα ίδια». Άσε που όλο αυτό οδηγεί ασταθείς και επιρρεπείς ή μη ακόμα ώριμες προσωπικότητες σε μίμηση και αναπαραγωγή των πράξεων. Και δεν συζητάμε πως κάποιοι μπορεί να έχουν ψυχολογικές επιπτώσεις από όλη αυτή τη περιβολή ή άλλοι να γίνονται triggered αν έχουν ζήσει ανάλογες εφιαλτικές στιγμές στο παρελθόν. Και το θύμα θυματοποιείται για δεύτερη φορά μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων τηλεθεατών, με ένα μπαλτά τα κόβει τα μαλλιά συνέχεια, τις κλωτσιές να επαναλαμβάνονται και να τις γροθιές να μην τελειώνουν. Όσο θα παίζει το βίντεο…
