Καλό Παράδεισο vs Καλή μετάβαση στο φως: Στο Facebook έχουν ξεφύγει!
Καλό ταξίδι στο φως, Τελευταίο Χειροκρότημα, RIP, Καλό Παράδεισο, Να προσέχεις τον Παντέλο και άλλες κλισέ - προσπάθειες μας να ξορκίσουμε τον φόβο της απώλειας.
Περιεχόμενα
Τα καλοκαίρια και ειδικά αυτές οι τάχα ήσυχες, αλλά τόσο πνιγηρά ερημικές και καυτές μέρες του Αυγούστου, που για όσους μένουν στις πόλεις -και είναι όλο και πιο πολλοί, λόγω έλλειψης χρημάτων και ακρίβειας των νησιών- αχνίζει και βογκά η άσφαλτος και οι ώρες κολλάνε παχύρευστα. Και είναι το βαθύ καλοκαίρι, ο Ιούλιος και ο Αύγουστος που κακά συμβαίνουν για κάποιο λόγο κι αν δείτε, τότε, διαλέγουν αυτοί που αγαπήσαμε συλλογικά, που ερωτευτήκαμε, ονειρευτήκαμε και θαυμάσαμε να φύγουν. Και επειδή, ζούμε πια ψηφιακά, σαν να ανασαίνουν αντί για μας τα άβαταρ μας ο απόηχος του θανάτου τους κάνει αντίλαλο την κοινότοπη νεκρολογία, την συνεχόμενη πενθολογία, τον ναρκισσισμό της κοινής φωτογραφίας, την ανάρτηση των ωραίων -ίσως- λέξεων, που στόχο έχουν όχι να τιμήσουν την ψυχή που έφυγε, αλλά να τονίσουν την ποιοτική υψηλή αξία αυτού που έχει το κάθε προφίλ στα social media.
Αν μια φορά και έναν καιρό, άνθρωποι του δημόσιου λόγου έκαναν αφιερώματα στον εκλιπόντα, που γνώριζαν, μίλαγαν μαζί του, του είχαν κάνει συνεντεύξεις, γνώριζαν το έργο του, είχαν μοιραστεί τους σταθμούς της πορείας του και σε συνεργασία με άλλους, όπως φωτογράφους, όσους έχουν λογιών αρχεία, βεβαίως γραφίστες ή μοντέρ και καλλιτέχνες δίνουν πολύ χώρο και χρόνο για να ετοιμαστεί κάτι να τον τιμήσουν, τώρα αυτό πιάνει τρεις γραμμές ψηφιακού σκηνικού αυτοπροβολής ή ατέλειωτα κατεβατά, άψυχων τσάμπα λέξεων ΑΙ. Και από ανθρώπους πια, νιώθουν υποχρέωση τους να είναι μες στο viral της ημέρας και ας αφορά και σε θάνατο και ας μην είχαν γνωρίσει τον αποδημήσαντα ποτέ και ας μην ξέρουν παρά ελάχιστα τη δουλειά του, αρκεί να ήταν πίσω του στο περίπτερο μα φορά που έψαχναν μήπως έχει φουρκέτες ή φόρτωσαν μαζί αυτοκίνητα στο φέρι μποτ στο Ρίο – Αντίρριο, όταν δεν είχε ακόμα τη γέφυρα.
Ο Καλός και ίσως ο Κακός Παράδεισος, η μετάβαση στο φως και το RIP για τους αγγλόφωνους
Η πρόθεση ήταν όλο αυτό να μας βγει ως πιο ειρωνικά αστείο θέμα, μπας και ξορκίσουμε το κακό του καλοκαιριού των αποχωρισμών, αλλά όσο και να το παλεύουμε το μαύρο χιούμορ, ο θάνατος έχει τεράστια φοβική σκοτεινιά, ακόμα και αν είναι μεσημέρι και ο ήλιος πυρακτώνει όλο τον κόσμο, σα και να θέλει να τον λιώσει, αποκαλύπτοντας σαν με χειρουργείου φωτοβολή την αδιέξοδη ασχήμια του. Αντί για αυτές τις βουβές ξυραφιές οδύνης για τους διάσημους νεκρούς, που όσο κι αν εκτιμάμε, ξένοι είναι, αλλά ακόμα και στο τέλος, προβάλουμε απάνω τους τα δικά μας πένθη, τη προσωπική μας ερημία, από την απουσία αγαπημένων, αποφασίζουμε στα social ξανά την βοή και την μεγάλη, ατέλειωτη, πάντα συνδεδεμένη φασαρία.
Και έχουμε τα γνωστά, στα όρια του γελοίου για να είναι πρότυπα σχόλια, όπως το «Καλό Παράδεισο», που εύχονται οι θρησκευόμενοι και που κάποιες σίγουρες πληροφορίες θα έχουν πως υπάρχει και ένας «Κακός Παράδεισος», που μας κάνει και λίγο naughty και playful και θα θέλαμε να μάθουμε και κάτι παραπάνω κι αν υπάρχει και κάποια θρησκευτικού τύπου τακτική για booking σ’ αυτόν, μια μέρα. Μετά έχουμε το «Καλή μετάβαση στο φως» για τους αγνωστικιστές, που εκτιμούμε μεν την ποιητική στοχαστική τους διάθεση να κρατούν και αποστάσεις από θρησκείες, αλλά μας κάνει και μια εικόνα πως άμα έρθει εκείνη η ώρα θα γίνουμε κουνούπια και θα πετάξουμε μανιακά προς την πιο κοντινή λάμπα! Κλασσική, σύντομη, ασφαλής η χρήση του RIP, ήτοι Rest In Pease για τους αγγλόφωνους, για να εκτιμήσουμε πως περίπου σε Οξφόρδη και Κέμπριτζ έφαγαν τα νιάτα τους, άσχετα που τον μακαρίτη θα τον ψάλουν Εκκλησιαστική Ελληνιστική Κοινή, δηλαδή Ecclesiastical Greek για να μας καταλάβουν κιόλας!
Η συνέχεια της δουλειάς, οι αποστολές και η κούραση μάλλον συνεχίζεται και στον άλλον κόσμο!
Στον άνθρωπο που πέθανε, οι μάλλον φανατικοί τηλεθεατές του Τάσου Δούση, αγαπούν πολύ τον ψηφιακό αποχαιρετισμό «Καλό ταξίδι». Οι δε, πιο προχωρημένοι κάνουν συνδυασμούς και γράφουν «Καλό ταξίδι στο φως», όπου ο νεκρός και εισιτήριο και κάρτα επιβίβασης πρεπει να κρατά και λάμπα LED από 1500 έως 2500+ Lumens, να έχει εύκαιρη και αναμμένη. Στα ακόμα πιο ποιητικά και σεμνά λόγια προφίλ βρίσκουμε κατευόδια που έχουν να κάνουν με τη συνέχεια του έργου του αναχωρήσαντα του και την αντάμωση με κορυφαίους συναδέλφους που πέρασαν πιο νωρίς στο επέκεινα. Έτσι ο αποχαιρετισμός έχει να κάνει με τα «μπουζούκια του παραδείσου» ή τον «θίασο του ονείρου», που ο μακαρίτης ούτε στον άλλον κόσμο δεν βρίσκει ησυχία και πρεπει να κλείσει σχήμα, ή έργο και να βγάλει σεζόν και μεροκάματο!
Κάπου εδώ υπάρχουν και οι φανατικά τρυφεροί, που σπανίζουν τελευταία, ή έχουν γραφεία baby siting και αν είναι του τραγουδιού ο μακαρίτης, του ρίχνουν και μια αποστολή κλασσική, την «Να προσέχεις τον Παντέλο»! Όπου; Πάει στον άλλο κόσμο ο κουρασμένος όσο ήταν ζωντανός, αντί να κοιτάξει τι παίζει και που θα βολευτεί και να πιάσει ένα προσήλιο για αιώνια μακαριότητα, θα αρχίσει τις ερωτήσεις και το ψάξιμο «που είναι ο Παντέλος να τον προσέξω»;
Ε, ρε στοίχειωμα που πάει χαμένο!
Σε εκείνους που αγαπούν την πρωτοτυπία αλλά είναι και λίγο bossy ως άτομα, αρέσει ο αποχαιρετισμός με προστακτική τύπου «πέταξε ψηλά». Που θα πρεπει να τα πάρει ο μακαρίτης, να πάει για τσαμπουκά η φάση, που όπως θέλει θα πετάξει και χαμηλά και μεσαία και ανάποδα και διαταγές να δίνουν όπου τους παίρνει και άντε μη τους στοιχειώσει κιόλας, να μάθουνε! Οι της οικονομικής παιδείας παρατηρούν κάθε φορά πως «Φτωχότερος από σήμερα ο πολιτισμός», ή η μουσική, το θέατρο, η δημοσιογραφία, ο αθλητισμός, τα εικαστικά, το μπαλέτο, η φιλοσοφία ανάλογα με το που διακρίθηκε ο νεκρός, ρίχνοντας ολόκληρους κλάδους μπαίνουν σε ύφεση και διαρθρωτική κρίση.
Υπάρχουν και εκείνοι που θα λένε «πσσσς, τι έγραψα ο Εμμανουήλ Ροΐδης!» και ρίχνουν ανάρτηση «σώπασε η μεγάλη φωνή» ή «έπεσε η αυλαία» ή «άφησε κάτω την πένα», λες και η φωνή έκανε 24/7 με υπεραπασχόληση σε καθεστώς πλήρους διαθεσιμότητας, χρεωνόμαστε αυλαία, φώτα και αλλαγή σκηνικών σαν stage manager ή υπάρχει κανείς πια που δεν γράφει σε κομπιούτερ αλλά κουβαλά μελανοδοχείο και ένα πάκο χαρτιά. Όσο για αυτό το «Τελευταίο χειροκρότημα», έχει γραφεί τόσο, που, ώρα είναι να ‘χει χιούμορ ο πεθαμένος και να κάνει encore!
Τέλος, για του φιλοσοφικούς τύπους, τους οπαδούς του Χίλωνα του Λακεδαιμόνιου, που έχουν διαβάζει -αλίμονο!- τη σκέψη του, στον Πρωταγόρα του Πλάτωνα, πως το «λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν», υπάρχει πάντα η ψηφιακή ανάρτηση «Δεν υπάρχουν λόγια» και ακολουθούν 1.873 λέξεις, σε κατεβατό! Και επειδή τις πλησιάζουμε και εμείς, κάπου εδώ τελειώνουμε αυτή την μακάβρια απόπειρα χιούμορ, που κυρίως έχει να κάνει με ένα ξόρκισμα σ’ αυτό που βαφτίζουμε απώλεια, γιατί φοβόμαστε ακόμα να το πούμε, θάνατο, όπως, μοιραία αλήθεια, είναι!
