Επικό φινάλε για την καλύτερη σεζόν του «House of the Dragon» μέχρι τώρα
Ο τρίτος κύκλος του spin-off έριξε αυλαία στο HBO θυμίζοντας τις καλύτερες στιγμές του «Game of Thrones».
Περιεχόμενα
Μετά από ένα ληθαργικό δεύτερο κύκλο που θύμισε τις πιο νωθρές στιγμές του «Game of Thrones», το «House of the Dragon» (HBO) ανέβασε ταχύτητα και παρέδωσε την τρίτη και καλύτερη σεζόν του. Η αλλαγή της διάθεσης είχε ήδη φανεί από το ορμητικό εναρκτήριο επεισόδιο το οποίο, όπως είχαμε γράψει: «…προσφέρει σχεδόν αποκλειστικά σκηνές ανηλεών συμπλοκων σώμα με σώμα, πλοίο με πλοίο και δράκο με δράκο, τιμώντας τον τίτλο του (σ.σ. “Salt and Sea, Fire and Blood”). Την πάρασταση κλέβει, αναπόφευκτα, η απεικόνιση της λεγόμενης “Battle of the Gullet”, μιας κομβικής σημασίας ναυμαχίας που οι αναγνώστες των βιβλίων του Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν γνωρίζουν καλά, και η οποία ανήκει ήδη σε μία από τις καλύτερες σεκάνς όλου του franchise. Κυρίως, όμως, μοιάζει με ένα προειδοποιητικο “προσδεθείτε” για όλα όσα πρόκειται να ακολουθήσουν τις επόμενες εβδομάδες». Πρόβλεψη, παρεμπιπτόντως, στην οποία πέσαμε μέσα. Ακολουθούν spoilers.
Μα, Ταργκάριεν να τουφεκάν Ταργκάριεν;
Οι λόγοι, βεβαίως, που το «House of the Dragon» ανέκαμψε θεαματικά δε σχετίζονται μόνο με τις μεγάλης κλίμακας σκηνές βίας και χάους, αν και εννοείται διογκώνουν τη διασκέδαση. Απλώς αυτήν τη φορά έμοιαζε να ωριμάζουν τόσο οι ίδιοι οι χαρακτήρες, όσο και να φτάνουν σε κρίσιμη καμπτή τα διακυβεύματα που τους κινητοποιούν. Διότι, η προσοχή δεν έπεφτε μόνο στο ποιος Ταργκάριεν θα κερδίσει τον ενδοοικογενειακό εμφύλιο ή πώς σκιώδεις ήρωες άλλαζαν παρασκηνιακά τα πιόνια στην πολιτική σκακιέρα, αλλά επιπλέον ψηλαφούνταν κρίσιμα ζητήματα ηθικής και ορίων στην εξουσιαστική βία. Υπό αυτήν την έννοια, η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή της σειράς φέτος αφορούσε τις περιπλοκότητες που συνοδεύουν μια θέση ισχύος και την ανοιχτή αμφισβήτηση που δέχεται μια γυναίκα σε ηγετικό ρόλο. Το Έμα Ντ’ Άρσι εμπλούτισε υποδειγματικά την προσωπικότητα της βασίλισσας Ρενίρα, μιας ηρωίδας που ακόμα κι αν έχει το δίκαιο με το μέρος της, αντιμετωπίζει διαρκώς τη δυσπιστία, την αντιπαλότητα και την αμφισβήτηση των ικανοτήτων της. Καταστάσεις που εντείνουν μια πνευματική εξουθένωση η οποία την υποχρεώνει να σκληρύνει, αλλά και να ανακαλύψει ποια είναι τα όριά της. Για αυτό και στο φινάλε μπορεί να μοιάζει αμείλικτη, όμως δύσκολα κάποιος δε θα μπορέσει να κατανοήσει τη συμπεριφορά της.
Η εγκαθίδρυση μιας τύποις μητριαρχίας, βέβαια, απέχει πολύ από το να γίνει πραγματικότητα. Ενώ οι υπόλοιποι διεκδικητές του Σιδερένιου Θρόνου ανασυντάσσονται, το «House of the Dragon» έχει αποσαφηνίσει σε κάθε τόνο πως στον κόσμο του Μάρτιν εκείνα που, βασικά, κινούν τα νήματα είναι η αλαζονεία, η ιδιοτέλεια και ο αμοραλισμός. Αφού έχουν κοπάσει οι φλόγες της αιματηρής μάχης με την οποία ολοκληρώνεται η τρίτη σεζόν, το κυρίαρχο συναίσθημα είναι αυτό της συντριπτικής ήττας για κάθε πλευρά. Και όμως, όπως έχει δείξει η εν λόγω μυθολογία, οι πολεμικές συρράξεις δεν έχουν γνωρίσει ακόμα το απόγειό τους, παρά το γεγονός πως άνθρωποις ρίχνονται στη μάχη στο όνομα οικογενειών και καταγωγών, όχι στο αίσθημα δικαίου – αδίκου. Έτσι, η ολική επικράτηση του κυνισμού απογειώνει τη ματαιότητα που διαπνέει την πλοκή, προσδίδοντας πολύτιμο δραματουργικό βάρος στο spin-off, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και ελαττώματα.
Το κλασικό άγχος μεταξύ καλλιτεχνικής πρωτουβολίας και ικανοποιήσης των fans των βιβλίων, το οποίο είχε προκαλέσει δήμοσιους διαξιφισμούς ανάμεσα στους συντελεστές και τον Μάρτιν κατά τη διάρκεια του δεύτερου κύκλου, κατά συνέπεια δεν επιτρέπει στο «House of the Dragon» να ξεφύγει στο βαθμό που θα μπορούσε. Στα τελευταία επεισόδια η επίκληση στην προφητεία που νομιμοποιεί τη βασιλεία της Ρενίρα μοιάζει να συμβαίνει περισσότερο ώστε να υπογραμμιστεί η σύνδεση με όσα είδαμε στο «Game of Thrones», παρά γιατί έχει κάποιο σημαντικό νόημα σεναριακά. Με αυτόν τον τρόπο υποβαθμίζεται το αντίκτυπο όλης αυτής της αιματοχυσίας και χάνεται μέρος της περιέργειας για τη συνέχεια. Με άλλα λόγια, δεν προκαλεί ανατριχίλα η αναφορά της Ντ’ Άρσι σε μια «σκοτεινή απειλή από το Βορρά», γιατί έχουμε δει ακριβώς σε τι αναφέρεται ενώ οι ακόλουθοί της δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάει. Παρόλα αυτά, σε ένα τηλεοπτικά αδιάφορο καλοκαίρι, το «House of the Dragon» ήταν ένα απολαυστικά δροσιστικό διάλειμμα.
Διαβάστε περισσότερες κριτικές σειρών εδώ.
Διαβάστε επίσης
