Το «Shrinking» κάνει κωμωδία ακόμα και με την απώλεια
Μια σειρά για το πένθος, την ψυχοθεραπεία και όλους εκείνους που προσπαθούν να φτιάξουν τη ζωή τους ενώ ακόμη δεν έχουν καταλάβει τι τους συνέβη.
Περιεχόμενα
Δεν είναι όλες οι σειρές για όλους, μερικές όμως, είναι για πολλούς. Δεν εννοώ κατ’ ανάγκη ότι είναι εύπεπτες, εννοώ ότι καταφέρνουν να μιλήσουν απολαυστικά για πράγματα που λίγο-πολύ έχουμε βιώσει όλοι : απώλεια, ενοχή, οικογένεια, φιλία, δεύτερες ευκαιρίες, την αμηχανία του να πρέπει να συνεχίσεις τη ζωή σου ενώ ένα κομμάτι σου επιμένει να μένει πίσω.
Το «Shrinking» της Apple Tv είναι μια τέτοια σειρά. Έχει ξεκινήσει από το 2023 αλλά φέτος ολοκληρώθηκε ο τρίτος κύκλος. Θα παρακάμψω εντελώς τον τίτλο της ελληνικής μετάφρασης «Η θεραπεία ξέφυγε» που τον θεωρώ εντελώς άκυρο. Στην αμερικανική αργκό, η λέξη «shrink» είναι υποκοριστικό για τον ψυχίατρο ή τον ψυχοθεραπευτή, αλλά σημαίνει και συρρίκνωση, και γενικώς δένει τέλεια με τους ήρωες και την πλοκή. Ο ελληνικός τίτλος δεν ξέρω τί θέλει να πει ο καημένος.
Στην καρδιά της σειράς είναι ο Τζίμι Λερντ, ένας ψυχοθεραπευτής που έχει χάσει τη γυναίκα του και έχει βυθιστεί σε πένθος που δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί. Το παράδοξο είναι ότι κάθε μέρα ακούει τους άλλους να μιλούν για τα προβλήματά τους, ενώ ο ίδιος αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα δικά του. Κάποια στιγμή αποφασίζει να αλλάξει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο κάνει τη δουλειά του, σταματά να ακολουθεί τους κανόνες και αρχίζει τα Τζιμέικα, να λέει δηλαδή στους ασθενείς του αυτό που πραγματικά σκέφτεται. Από εκεί ξεκινά ένα απολαυστικό χάος. Ο Jason Segel που παίζει τον Τζίμι είναι ένας εκ των τριών δημιουργών της σειράς, ενώ δίπλα του συμπρωταγωνιστεί ο Harrison Ford στον ρόλο του Πολ, του έμπειρου θεραπευτή και μέντορά του.
Ούτε κωμωδία, ούτε δράμα
Να το πούμε dramedy; Ας το πούμε έτσι και ας ξεκινήσουμε από τον μικρό κωμικό άθλο, του να ντύσεις την απώλεια με αστείες, αμήχανες έως και ξεκαρδιστικές καταστάσεις. Σκηνές και ατάκες που θα σε κάνουν να γελάσεις και ταυτόχρονα να πεις: ναι ρε φίλε, αυτό ακριβώς νιώθει ένας άνθρωπος όταν πενθεί.
Επιτέλους, κάποιοι δημιουργοί καταλαβαίνουν ότι το πένθος δεν είναι μονίμως θλιβερό. Έχει και γελοίες στιγμές, έχει εκνευρισμό, ενοχές, γκάφες, έχει στιγμές που γελάς και αμέσως μετά νιώθεις άσχημα επειδή γέλασες. Σ’ αυτή τη σειρά βλέπεις ένα πένθος ρεαλιστικό και αστείο, και οι κριτικοί έχουν σταθεί εκεί. Από την πρώτη σεζόν, το «Shrinking» ξεχώρισε για τον συνδυασμό συναισθηματικής ιστορίας και κωμωδίας, ενώ ο Harrison Ford αποτέλεσε μία από τις μεγάλες εκπλήξεις της σειράς. Η Guardian εκθείασε τον στεγνό, σχεδόν ανέκφραστο τρόπο με τον οποίο παραδίδει τις ατάκες του και θα τον εκθειάσω κι εγώ. Θες να τον βρίσεις και να τον φιλήσεις ταυτόχρονα αυτόν τον χαρακτήρα.
Υπάρχουν βέβαια και κριτικές που θεωρούν τη σειρά υπερβολικά γλυκιά ή βολική συναισθηματικά. Οι περισσότερες κριτικές όμως μίλησαν για μια σειρά που συνεχίζει να συνδυάζει γέλιο, πένθος, αποτυχίες και ελπίδα.
Η ψυχοθεραπεία αυτοτρολάρεται
Για μένα, ένα ατού της σειράς βρίσκεται στο γεγονός ότι σε κάνει να κοιτάξεις λίγο διαφορετικά την ιδέα της ψυχοθεραπείας και να συνειδητοποιήσεις ότι δεν είναι μόνο οι ασθενείς που χρειάζονται βοήθεια. Ο Τζίμι, ο Πολ, η Γκάμπι, οι φίλοι τους, τα παιδιά τους, όλοι κουβαλούν κάτι. Και κανείς δεν έχει βρει την τέλεια μέθοδο για να το διαχειριστεί. Οι χαρακτήρες κάνουν λάθη, πληγώνουν ο ένας τον άλλον, ζητούν συγγνώμη, ξανακάνουν τα ίδια και κάποια στιγμή καταλαβαίνουν ότι ίσως το να προχωρήσεις δεν σημαίνει ότι ξεπέρασες όσα έγιναν, αλλά απλώς ότι έμαθες να τα κουβαλάς λίγο καλύτερα.
Το «Shrinking» δεν σου λέει ότι όλα θα πάνε καλά, σου θυμίζει κάτι πιο χρήσιμο, ότι μπορεί να είσαι διαλυμένος και ταυτόχρονα να γελάς, μπορεί να πονάς και να ζήσεις μια καλή μέρα. Μπορεί (σπόιλερ!) να έχασες τον άνθρωπο σου σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και να καταλήξεις να συμπαθήσεις τον οδηγό που το προκάλεσε, γιατί κατανόησες τη θέση του και γιατί η ζωή μερικές φορές σε εκπλήσσει.
Γιατί να το δεις;
Κυρίως, για το «feel good» binge watching. Αναμφίβολα, η σειρά ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία. Το λέω για εσένα που δεν θέλεις να βαρύνεις βραδιάτικα, όταν ψάχνεις κάτι να δεις. Και για να πω και το αρνητικό μου, κάπου πρέπει να το πω, μερικές φορές το παρακάνει με το feel good, όπως οι περισσότερες σειρές που μπαίνουν κάτω από την ομπρέλα του. Ας πούμε, η φιλία παίζει καθοριστικό ρόλο στη σειρά, η παρέα ανοίγει και το κάθε new entry βρίσκει μια θέση μέσα της. Ωραίο, δεν λέω, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο στην πραγματική ζωή.
Αλλά και πάλι, είναι τόσο καλοδουλεμένο το σενάριο και τόσο πετυχημένες οι ατάκες που περνάει και η κάπως ύποπτη ευκολία και αυτός είναι ακόμα ένας λόγος να το δεις. Ο τρίτος και βασικός λόγος είναι ότι με κάτι τέτοιες σειρές αισιοδοξείς, έχεις την αίσθηση ότι όλα θα πάνε καλά, ακόμα κι αν πάνε κατά διαόλου.
Ακόμα ένας λόγος για να δεις τη σειρά είναι τα υπέροχα παρδαλά outfit της Γκάμπι που την υποδύεται η Jessica Williams, αλλά και ο gay χαρακτήρας που πλάθει ο Michael Urie. Και ο Harrison Ford, παρεμπιπτόντως, είναι ένας πολύ καλός λόγος από μόνος του για να πατήσεις το play.
Πάει για τέταρτη σεζόν;
Ναι, η Apple την ανανέωσε ήδη για τέταρτη σεζόν, αφού κατάφερε να συγκεντρώσει συνολικά 18 υποψηφιότητες στα Emmy, ενώ η τρίτη σεζόν πήγε πολύ καλά. Ευτυχώς, γιατί δεν έχω βρει μέχρι στιγμής άλλη σειρά που να με κάνει να κοιμάμαι τόσο ανάλαφρη, με χαμόγελο.
