It’s showtime: Έγκλημα και τηλεθέαση ή η επιστροφή της Μουρτζούκου
Το πιο σκοτεινό πρόσωπο της ελληνικής τηλεόρασης και η μεγάλη συνενοχή.
Βουρκωμένα κοντινά σε ανοιχτόχρωμα, φωτογενή μάτια. Οργίλα ξεσπάσματα και απειλές. Gender-fluid fashion, από το βασικό ανδρόγυνο look να εξελίσσεται με τον καιρό σε αυτοπεποίθηση Tilda Swinton από την Αμαλιάδα. Σε κάθε εμφάνιση και άλλο δράμα, με το στοιχείο της έκπληξης, για να ‘χουν κάτι όλες οι εκπομπές, από το early morning έως το late night. Ψέματα, κατασκευασμένες ιστορίες, αισθηματικές ιστορίες πάθους, ερωτικά τρίγωνα, τάχα οικογενειακοί βιασμοί, σωματεμπορία ανηλίκων, αποκαλύψεις για μυστηριώδεις πατέρες, εκμυστηρεύσεις για ομοφυλοφιλικές σχέσεις με φόντο, τόσο σπαραγμό που θα ταίριαζε σε κακοπαιγμένη εκδοχή του «Τα Πικρά Δάκρυα της Πέτρας Φον Καντ» φυσικά όχι ως κορυφαίο και ως εστέτ, αλλά σαν σκέτο μελόδραμα! Και ακόμα, ως φόντο, απόηχοι Ηλέκτρειων συμπλεγμάτων και ναρκισσιστικών τραυμάτων, διαγενεακών συγκρούσεων και φροϋδικών συνδρόμων, με μια μάνα να έχει επίσης ωραία μάτια και να γράφει καλά στον φακό.
Η Ειρήνη Μουρτζούκου ήταν μέχρι να βρεθεί στην φυλακή, σε όλες τις εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης και σε πολλές διαδικτυακές, με φυσική παρουσία, ή παίζοντας σε αναπαραγωγές, δίνοντας, με απαράμιλλη μαεστρία, σε καθεμιά απ αυτές αυτά που ήθελε να ακούσει, προσαρμοζόμενη στο περιεχόμενο της. Πόζαρε σε κοντινά με διάθεση χαϊδολογήματος στον φακό και αντιμετώπιση celebrity, όχι μόνο στις σχετικής θεματολογίας εκπομπές, όπως σε εκείνες των Στεφανίδου, Νικολούλη, Κουτσελίνη, τις δύο Κουσουλού, στα νέα του Ευαγγελάτου, αλλά και στο πρωινό του Λιάγκα και εκείνο της Τσολάκη και όλο και κάτι θα μας διαφεύγει. Γύρω της, στήθηκε ένας σαν αρχαϊκός χορός, με ήρωες και από τραγωδία και κωμωδία και σατυρικό δράμα, αποτελούμενος από δικηγόρους, πρώην αστυνομικούς, ψυχολόγους, επιστημονικούς σύμβουλους, ιατροδικαστές.
Και μπροστά στην υψηλή τηλεθέαση, στη συνεχή προβολή των λεπτομερειών του αίματος, του σεξ, των συμπλεγμάτων, των καβγάδων, των σκανδαλωδών μυστικών, της παιδικής εκμετάλλευσης, της βίας ξεχάστηκε η ανείπωτα σπαρακτική φρίκη πέντε δολοφονημένων μωρών. Εκείνων που πέρασαν για λίγο από αυτόν το κόσμο και έφυγαν αφίλητα, αχάιδευτα, χωρίς αγκαλιά, βουτηγμένα στον πόνο, στην αγωνία, στην οδύνη του θανάτου από πνιγμό και κάποια απ αυτά δόθηκαν στον άλλον κόσμο, μέσα σε κούτες. Κοινές, χάρτινες κούτες! Ακόμα και στο μοναδικό της ζωής τελικό περίπατο, πήγαν σαν ευτελή και ούτε καν εύθραυστα προϊόντα…
Σαν celebrity επαγγελματίας σε πρόθυμα πλατό
Για μήνες, η δικαιοσύνη αργούσε να κάνει τη δουλειά της και η Μουρτζούκου αλώνιζε στα κανάλια, με αυτοπεποίθηση πια επαγγελματία. Λέγεται μάλιστα, πως είχε και διόλου ευκαταφρόνητο αντίτιμο η κάθε εμφάνιση της, μεγαλύτερο, ίσως από ότι αποτιμάται κάθε αντίστοιχη στο μηνιαίο μισθό δημοσιογράφου πανελίστα, με την ίδια να είχε συνειδητοποιήσει πλήρως τη διαπραγματευτική της αξία, μέσα σε ένα τοπίο τηλεοπτικού ανταγωνισμού χωρίς πολλά και σοβαρά όρια. Και οι εκπομπές κάνοντας νούμερα, αντί να σταματήσουν την προβολή, την εκμετάλλευση, ίσως, ενός ατόμου με σαφείς κοινωνικοπαθείς συμπεριφορές, συνδεδεμένου με φρικαλέους φόνους βρεφών, μοιάζουν να πλειοδοτούσαν για να εξασφαλίσουν τον αποκλειστικό, να την «φέρουν» στην άλλη εκπομπή, να κομπάσουν για την νίκη στα σημεία, να ανεβάσουν και να κυριαρχήσουν στην τηλεθέαση.
Τότε υπήρχαν οι βάσιμες υποψίες πως η γυναίκα αυτή είχε διαπράξει φόνους των πιο ανυπεράσπιστων και τρυφερών του ανθρωπίνου είδους, μα της παρέχονταν πλήρης τηλεοπτική κάλυψη για να χωρέσει στο show, μια εκδοχή της πως την αδικούν, την κυνηγούν, την παγιδεύουν.
Η ασύλληπτη, απάνθρωπη φρίκη μιας γυναίκας να σκοτώνει τα ίδια της τα μωρά και εκείνα που της εμπιστεύονταν να φυλάξει έγινε θέαμα, με το ανθρώπινο δράμα να είναι ασύδοτα προϊόν προς πώληση. Τότε υπήρχαν οι βάσιμες υποψίες πως η γυναίκα αυτή είχε διαπράξει φόνους των πιο ανυπεράσπιστων και τρυφερών του ανθρωπίνου είδους, μα της παρέχονταν πλήρης τηλεοπτική κάλυψη για να χωρέσει στο show, μια εκδοχή της πως την αδικούν, την κυνηγούν, την παγιδεύουν. Ως και για δαίμονες, μάγια και στοιχειά γίνονταν λόγους, αλλά και για πνευματικούς, κομποσκοίνια προσευχών και ευλογιών και σκάλες που οδηγούν στον ουρανό και εκείνη να ανεβοκατεβαίνει για να δει τα νεκρά παιδιά!
Και βέβαια το κοινό, εθισμένο στην προηγούμενη περίπτωση Πισπιρίγκου, δεν χόρταινε ηδονικό αποτροπιασμό με την τηλεόραση να του δίνει ό,τι ποθούσε. Και να οι λεπτομέρειες για την ζωή της Μουρτζούκου, το που μένει, που συχνάζει, ποιος της επιτέθηκε στο δρόμο, πώς προσκυνήσαν στην εκκλησία με την μάνα του Παναγιώτη – σύντροφο της, με ποιον πήγε στο καρναβάλι, τι άλλες σχέσεις είχε, τι είπε, τι εννόησε και τι φόρεσε. Όλο το θέμα ήταν αίμα – σεξ – βία και έγινε θέαμα από την ελληνική τηλεόραση σα να μιλάμε για αφιέρωμα true crime όμως live και όχι με μορφή ντοκιμαντέρ σαν αυτά του Netflix για τον Τεντ Μπάντι ή τον Τζέφρι Ντάμερ.
Η συνέχεια του σκοτεινού τηλεοπτικού show
Η Ειρήνη Μουρτζούκου ομολογώντας τις δολοφονίες τεσσάρων μωρών, που δυο από αυτά ήταν δικά της και ένα η αδελφή της, κατά τη διάρκεια της εφηβείας της και αρνούμενη την δολοφονία του Παναγιώτη, παιδιού της συντρόφου της και συγκάτοικού της, φυλακίστηκε και οι εκπομπές, άλλαξαν με ευκολία, την αδηφάγα θεματολογία τους. Φυσικά και δεν μιλάμε για όλες και για όλους. Υπάρχουν και οι λαμπρές εξαιρέσεις που στέκονται με σοβαρότητα στο συγκεκριμένο θέμα και σε άλλα αντίστοιχης θεματολογίας, εντείνοντας τη θλιβερή και χαώδη διαφορά με το υπόλοιπο όλο τηλεοπτικό τοπίο.
Πρόσφατα η Μουρτζούκου οδηγήθηκε στον ανακριτή, όπου όπως λένε οι εκπομπές κατηγόρησε την πρώην σύντροφο της και την μητέρα της, πως ευθύνονται για τον θάνατο του Παναγιώτη, έδωσε φωτογραφίες και βίντεο με κακοποιήσεις -ας το πούμε έτσι- από αυτές του μικρού παιδιού και έκανε λόγο πως ήθελαν να την εκπορνεύσουν για να έχουν χρήματα. Το αίμα – σεξ – βία με λεπτομέρειες επανέρχεται και πάλι, θριαμβευτικό στο τηλεοπτικό προσκήνιο. Οι κάμερες οπλίζουν, τα μικρόφωνα ξιφουλκούν, οι αξιωματικοί – δημοσιογράφοι προτάσσουν στήθη και ο νέος κύκλος του όλο σκοτάδια τηλεοπτικού σόου εξαπολύει πυρ ομαδόν! Και αυτό που φοβίζει και απελπίζει είναι πως, το κοινό, εμείς όλοι, θα ζητήσουμε κατάπαυση πυρός, αλλά θα πάρουμε θέσεις για να ενισχύσουμε την υπόγεια, ωμοφαγική απόλαυση μας, που ηδονικά μας προκαλεί η βία, ο φόνος, η απανθρωπιά.
